Evert in New York

Hi allemaal, jullie maken uit de titel van dit blog waarschijnlijk al op dat vandaag geen hele bijzondere blogpost wordt. Met de finals voor de A-term (de eerste helft van het eerste semester) doet iedereen het sociaal rustig aan. Komende week hebben we elke dag tentamen van 9 tot c. 12-14:00 (ik weet niet waarom, maar deze examens zijn krankzinnig lang).

Tentamens
Omdat ik toch niet zoveel te vertellen heb, hier iets meer info over de tentamens in kwestie. Maandag Financial Accounting, dinsdag Foundations of Valuation, woensdag Strategy Formulation, donderdag Managerial Statistics en vrijdag Managerial Economics. Het is allemaal geen rocket science hoor, en vooral uitdagend voor mensen die uit een echt alternatieve achtergrond komen – we hebben bijvoorbeeld klasgenoten die hiervoor werkten in bijvoorbeeld het leger, ziekenhuizen of sales, voor hen is veel van dit materiaal echt nieuw. Er zijn ook mensen die het allemaal echt al weten, mensen die bijvoorbeeld al hebben gewerkt als accountant of bij een hedge fund, die hebben vaak de vrijstellingsexamens gemaakt en volgen keuzevakken in de vrijgekomen tijd. Als voormalig consultant val je er net een beetje tussen – op papier heb je geen bijzondere kennis van zaken, in de praktijk heb je toch wel een significante voorsprong op bepaalde gebieden (bijv het lezen van jaarverslagen, strategie en valuation). Die voorsprong is echter niet zodanig dat je de vakken wilt overslaan via vrijstellingen, waardoor je een beetje tussen wal en schip valt. Vandaar dat deze ronde tentamens wel gaat lukken (met dit zo zeggen moet je een beetje oppassen natuurlijk, maar ik durf het wel aan).

Verjaardag van klasgenoten in de Tiki bar

Gelukkig hebben we niet alleen maar gestudeerd. Woensdagavond was de verjaardag van Jack en Ashley, twee mensen uit ons cluster, die ons uitnodigden voor een feestje in de Tiki Chick. Een klasgenoot was zeer verbaasd dat ik er nog nooit geweest was : ‘What? You’ve NEVER been to Tiki? That’s CRAZY!’ Amerikanen doen dit soort krachtige uitspraken vrij gemakkelijk en vrij vaak… Gezellig was het wel, met een vrij hoge opkomst. Hilarisch was een groep van vijf jongens in donker pak die van een recruitment presentatie bij een zakenbank kwamen – jullie kunnen je voorstellen dat ze behoorlijk opvielen in dit tropisch ingerichte etablissement!

Aan de overkant van de straat was een borrel van een aantal eerdergenoemde student clubs, dus na de verjaardag sloten we daar nog aan – prima feestje voor een woensdag, waarschijnlijk omdat iedereen al in zijn achterhoofd had dat het de laatste borrelavond voor tentamens zou zijn.

Politiek
Er wordt hier absoluut nooit over politiek gesproken, en dat blijft me af en toe verbazen. Zo was ik een aantal dagen geleden met een paar klasgenoten te gast bij een andere klasgenoot die ontzettend lekker voor ons had gekookt. Onze gastheer, een waanzinnig aardige vent overigens, is Israëliër en daar bovenop veteraan uit het Israelisch leger, en dit diner vond plaats op de dag dat Israel en Hamas een akkoord hebben gesloten – overal voorpaginanieuws, zeker hier in de VS. Ik overwoog hem te feliciteren met de vrede, maar besloot voor de zekerheid af te wachten of hijzelf of iemand anders het onderwerp zou aansnijden – dat is niet gebeurd. Het was echt een ontzettend leuke avond, we hebben het overal over gehad, maar niet over politiek. In de woorden van een klasgenoot: We Americans avoid politics like the plague.

En verder….
Helaas is er vanwege de tentamens verder niet zoveel te melden, dus bij gebrek aan beter: Ik ben woensdag uitgenodigd voor een etentje dat in de eerste instantie bedoeld was als Japans-Spaanse mixer (zo staat hij nog steeds in de invite), maar na een serie af- en aanhaken uiteindelijk in een totaal willekeurige groep mensen eindigde (waarbij dus ook de ondergetekende welkom was, al is hij niet Japans of Spaans). We begonnen de avond bij een Japans restaurant en gingen later die avond door naar de Monkey Bar (al eerder genoemd, toptent!) waar we nog even langsgingen voor een drankje en een toetje (we hadden immers al gegeten).

Om het tekort aan goede verhalen goed te maken, hierbij wat foto’s van afgelopen week:

Dat was hem weer voor deze week! Zoals gezegd wat korter – er gebeurt nou eenmaal niet elke week wat. Volgende week staan wel wat spannende dingen op de agenda in het weekend na tentamens, waaronder een Homecoming Game (ik probeer er nog achter te komen wat dat precies is, maar ik ga erheen) en de Fall Formal van de Harvard Club (waar ik zeer waarschijnlijk heen kan omdat Sanjula faculty is). Verder moet ik op de achtergrond met mijn Halloween outfit(s) aan de slag – Halloween wordt hier bloedserieus genomen!

Tot volgende week!

Hallo allemaal! Vorige blogs werden wat serieus, dus ik hou het deze keer bij wat sociale evenementen. Korte editie dit keer, slechts bestaande uit een leuk restaurant en apple picking, een lokale traditie. Veel plezier!

The Monkey Bar
Ik ben lid geworden van de Gourmet Club, waarbij je je af en toe kunt inschrijven voor zogeheten dinner pods. Iemand reserveert dan 8 plekken ongeveer een maand van tevoren en je kunt je dan inschrijven voor een plek aan tafel. Dit is een leuke manier om naar restaurants te gaan waar het moeilijk is een reservering te krijgen (wat helaas geldt voor zo ongeveer alle leuke restaurants hier), en het is ook een leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten. Nadeel is dat de plekken meestal snel vollopen (voor deze specifieke gelegenheid waren ze in een paar seconden allemaal vergeven).

Het restaurant in kwestie was de Monkey Bar. Sinds 1936 zit dit restaurant op deze plek in Midtown als onderdeel van Hotel Elysée. Het is een van de bekendere klassieke Amerikaanse restaurants. De sfeer in dit restaurant was absoluut uniek, alsof je de jaren 50 binnenloopt, echt waanzinnig gaaf – erg donker, rode leren booths, piano & jazz muziek, bediening keurig gekleed, muurschilderingen… – je voelde je haast verplicht om een martini of old fashioned te bestellen en je kon je goed voorstellen dat het hier twintig jaar geleden waarschijnlijk helemaal blauw stond van de rook! In mijn beste Gen Z Engels: It’s giving Mad Men.

Het eten was overigens ook erg goed, en stond vooral in het teken van ‘elevated American classics’ – goeie hamburgers, vette steaks, en, nieuw voor mij, de French dip, een steak sandwich die gedipt wordt in een meegeserveerde kan jus (ik betwijfel of dit heel French is maar goed… Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat dit, ondanks dat het een vrij dierlijke hap was, behoorlijk lekker was). Een absoluut hoogtepunt was hun truffle mac & cheese, weliswaar een bijgerecht, maar zó lekker!

Apple picking

Gisteren gingen we met een groep van c. 25 klasgenoten apple picking. Toen een klasgenoot dit voorstelde dacht ik eerst ‘huh?’, maar ik kwam er al snel achter dat apple picking hier in New York (en breder New England) echt enorm een ‘ding’ is. Hordes stedelingen trekken in de fall (vooral september/oktober) de stad uit naar orchards (boomgaarden) buiten de stad om daar appels te plukken. Het gaat niet alleen maar omde appels, het is eigenlijk een breder dagje uit – er is ook een soort paviljoentje met een grote tenten en tafels food trucks, er is live muziek (uiteraard country music) en, niet geheel onbelangrijk, lokaal geproduceerde apple cider en apple cider doughnuts.

Over de cider gesproken: Uw verslaggever was nog niet helemaal hersteld van de (zeer verantwoorde hoevelheid) martini’s van de avond ervoor, dus een verkwikkende versnapering om de scherpe kantjes van de kater af te halen was zeer welkom. Dit noemen ze hier een hair of the dog (komt van: hair of the dog that bit you – vroeger geloofde men dat je een beet van een hondsdolle hond kon behandelen door hondenhaar van die hond in de wond te leggen).

Overig

Over twee weken zijn de finals van de  A-term (de eerste helft van het eerste semester). Volgende week staat dus in het teken van de laatste college’s, een aantal inleveropdrachten en weer ouderwets de UB in. Er lijkt gelukkig nog ruimte te zijn voor wat leuke dingen – een verjaardag van twee klasgenoten op woensdag, een steakhouse op donderdag en mogelijk golfen op vrijdag. We gaan het zien, tot volgende week!

Hallo allemaal, welkom bij weer een nieuwe blogpost!

Ik krijg af en toe (positieve) reacties op mijn blog – dank daarvoor! Bepaalde anonieme familieleden geven zelfs aan wekelijks uit te kijken naar de maandag – dit vind ik echt heel erg leuk om te horen!

Wel moet ik toegeven dat wekelijks iets leuks schrijven steeds lastiger wordt. Op een gegeven moment gebeurt er gewoon niet zoveel meer omdat ‘zelfs hier’ je uiteindelijk een bepaalde routine ontwikkelt. Toch blijf ik voorlopig mijn best doen wekelijks te posten, mede omdat het doel ook voor mezelf is om een soort openbaar dagboek bij te houden, en ik denk dat een maandelijkse post hiervoor niet toereikend is. Mogelijk worden de posts wel iets korter. Enjoy!

Johnny’s birthday

Vrijdag gingen we uit eten voor de verjaardag van Johnny, een Executive MBA student (part-time) waarmee ik via Sanny bevriend mee ben geraakt (zij zaten in hetzelfde huis in de Hamptons). We waren met Johnny’s vrouw Carolyn, die als verrassing was ingevlogen vanuit Washington, en nog een paar MBA-studenten. Johnny is een dandy die het liefst de hele dag in pak rondloopt en Sanny had daar een mooi restaurant bij uitgezocht: The River Café in Brooklyn onder de Brooklyn Bridge, met een prachtig uitzicht op Manhattan, een vaste jazzpianist die liedjes speelt, bedienden in tropensmoking en een strikte dresscode. We hebben hem een prachtige Hermèsdas in Columbia Blue cadeau gegeven (mede met dank aan een aantal andere vrienden van hem die ook bij wilde dragen) waar hij enorm mee in zijn nopjes was.

Als verse MBA student interpreteer je elke euro die je uitgeeft ineens anders. De sommelier die met ons de wijn kwam overleggen stelt meteen een aantal ‘mooie’ wijntjes voor. Daarmee val je prooi aan iets wat bekend staat als anchoring bias, het fenomeen waarbij je blijft plakken aan een eerste getal en alle volgende informatie in het licht van je startpunt interpreteert. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de kracht die het eerste bod in een onderhandeling heeft. In dit geval, en dit werkt helaas ook als je weet dat het gebeurt, ‘veranker’ je jezelf onwillekeurig aan het prijspunt van de eerste paar wijnen die de sommelier voorstelt. Een wijs man (niet ik dus) laat zich niet teveel leiden door het startpunt (zeker niet als het door een gehaaide sommelier wordt voorgesteld) en denkt zelf na. Maar goed, zo ging het uiteraard niet. Als we met al onze wilskracht vervolgens een wijn uitkiezien die op ongeveer de helft van dat prijspunt zit, voelde het alsof we een financieel verstandige beslissing gemaakt hebben. Echter, hoe ik er nu op reflecteer zou het weleens de ‘worst trade deal in the history of deals, maybe ever’ kunnen zijn geweest, ik durf zelfs hier niet te noemen wat we uiteindelijk hebben betaald (voor een witte nota bene!).

Golf club kickoff

Afgelopen zaterdag was de aftrap van de golfclub, deze vond plaats in de Five Iron Golf, een soort dive bar met matten waar je met behulp van een trackman een paar holes kunt spelen tegen elkaar. Geestig concept – kennen we voor zover ik weet niet in Nederland, dus als een van mijn lezers nog een leuke start-up wil beginnen – ga los! EDIT: Ik hoor van een van mijn lezers dat dit wél al bestaat in Nederland.

Stock Pitching

De rest van het weekend stond voor mij in het teken van mijn stock pitch, die ik net heb ingediend. Als je pitch goed bevonden wordt kun je voor Columbia uitkomen bij competitions, waarbij je tegen teams van andere scholen je investering pitcht. Het idee is dat er ook recruiters op afkomen en dat je een stage binnen kunt koppen door een mooi verhaal te houden.

Even een kritische noot van mijzelf over dit hele dansje: De kans dat je echt met een serieus goede pitch komt is nihil (of nou ja, 50%, het kan omhoog of omlaag). Het idee hierachter is dat alle informatie een aandeel al is verdisconteerd in de prijs, omdat iedereen toegang heeft tot precies dezelfde informatie (dit wordt de Efficient Market Hypothesis genoemd). In de onvergetelijke woorden van Jeremy Irons’ karakter John Thuld in Margin Call (2011) kun je dus op slechts drie manieren consequent geld verdienen: “There are three ways to make a living in this business: be first, be smarter, or cheat. Now, I don’t cheat. And although I like to think we have some pretty smart people in this building, it sure is a hell of a lot easier to just be first”. Leuk voor hem, maar ik durf met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat een Columbia MBA-student die op een regenachtige zondagmiddag met zijn brakke kop een stock pitch in elkaar flanst niet sneller en zeker niet slimmer is dan de rest. Dus, waarom zijn recruiters dan toch geïnteresseerd in onze stock pitches? Volgens mij gaat het er meer om dat je laat zien dat je op een bepaalde manier kunt praten over drijvers van waarde en technische analyse.

Goed, ik blijf het maar raar vinden hoe het spelletje hier gespeeld wordt, maar ik hou me vast aan het dringende advies wat ik hier heb gekregen van iemand die ik hoog heb zitten: “Evert, you’ve got to join the parade, you cannot do this your own way”.

De koningin
De koningin helaas niet gezien ondanks smeekbeden via verschillende kanalen … volgende keer beter.

Dat was hem weer
Volgende week staan er een aantal topplannen op de agenda. Morgenavond een dinner party bij Sanjula thuis, overmorgen naar de Monkey Bar (voor de zekerheid, dit is een name-drop), en zaterdag Apple picking in Upstate New York met ons cluster (blijkbaar een ding hier … ). Stay tuned!

Dag lezers, weer een week verder. Echt veel is er deze week niet gebeurd. Hierbij drie losse anekdotes, eentje over een leuk kantoor dat langs kwam, eentje over reisjes, en eentje over een crime against humanity. Ik heb helaas wat minder foto’s gemaakt deze week, ik beloof bij dezen beterschap. Enjoy!

Investment Management – stock pitch workshop

Niet iedereen zal deze alinea even interessant vinden, maar ik heb hem toch geschreven omdat het een aardig beeld geeft van het soort partijen dat hier voorbij komt.

Een van de mogelijke vakgebieden waar ik naar kijk post-MBA is investment management (IM). IM wordt gecategoriseerd als buy-side finance, oftewel, de partijen die zelf investeren. Recruitment voor deze sector gaat via stock pitches – als je ergens interviewt vragen ze je typisch (naast je cv/motivatie/etc.) of je een idee hebt voor een aandeel waar ze in zouden moeten investeren. Hierin kregen we training van Fuller Thaler, een boutique asset manager met als motto “Investors make mistakes. We look for them.” Wat ze doen noemen ze ‘behavioral finance’ – op zoek gaan naar denkfouten die investeerders maken en daar munt uit slaan. Overweldigende hoeveelheden data tonen aan dat de meeste investeerders (inclusief professionals) er ondanks hun analyse en slimmigheden niet in slaan het beter te doen dan ‘de beurs’ (‘de beurs is een beetje een vage term, maar meestal wordt hiermee een automatisch beheerd mandje met daarin aandelen in de vijfhonderd grootste Amerikaanse bedrijven bedoeld, de S&P 500 Index). Bij Fuller Thaler draaien ze het om: als de meeste investeerders het slechter doen, moet er dus een mogelijkheid zijn om de markt te verslaan door precies niet datgene te doen wat andere investeerders doen. Een interessant voorbeeld wat ze hierbij noemen is dat uit data-analyse blijkt dat toename in de omzet negatief gecorreleerd is met toekomstige returns. Hun logica: “Sales go up, maybe a good time to buy, right? You know who else is thinking that? Every other portfolio manager and their mother”. Wie mij een beetje kent snapt wel waarom ik me aangetrokken voel tot deze betweterige houding. Ze hebben ook een veel intellectuelere opzet dan de meeste fondsen in deze categorie, met onder andere twee nobelprijswinnaars in hun team. Ze komen later in het najaar langs voor recruiting, wie weet kan ik mezelf hier naar binnen lullen voor een leuke stage in de zomer. Ze zitten de Bay Area.

Schoolreisjes

Ik vertelde vorige week al over de treks, misschien leuk om hier nog even bij stil te staan. Aan de ene kant heb je de vanuit school georganiseerde reizen (de Chazen Tours georganiseerd door Columbia via het Jerome E. Chazen Institute for Global Business). Deze worden georganiseerd door een aantal studenten van het gastland, begeleid door een professor, en worden gekenmerkt door een groot aantal bezoeken aan het lokale bedrijfsleven. Aan de andere kant heb je de informele treks die georganiseerd worden door studenten of clubs. Om je een indruk te geven van hoeveel er wordt georganiseerd, je hebt in de tweede week van januari zes Chazen Tours (China, Japan/Korea, UAE, Bahrein/Oman/UAE, Ecuador, Turkije), en daarbij informele treks naar Tanzania, Taiwan, India, de skitrip naar Val d’Isère, … Leuke, maar moeilijke keuzes om te maken! Ik ben, na even op de wachtlijst gebivakkeerd te hebben, ingeloot voor de Chazen Tour naar China van 7 tot 16 januari! We gaan om precies te zijn Beijing, Suzhou, Shanghai en Shenzhen. Ik ben enorm benieuwd, ik wilde hier graag heen omdat ik nog nooit in China ben geweest en omdat, als ik het nieuws zo volg, mijn toekomstige bazen waarschijnlijk daar vandaan zullen komen…

‘Crime against humanity’

Deze zondag was ik bij Zabar’s, een beroemde deli aan de Upper West Side, om Cynthia Nixon’s beroemde en zeer controversiele bagel te eten. Wat, niet bekend met bagelgate? In 2018 bestelde Cynthia Nixon (bekend als Miranda Hobbes uit Sex and the City, destijds kandidaat voor gouverneur van de staat New York) bij Zabar’s een cinnamon raisin bagel met roomkaas, zalm, kappertjes en ui, onwetend dat ze hiermee een storm van verontwaardiging over zichzelf zou afroepen: De New York Post kopte met ‘Cynthia Nixon’s bagel order is horrifying’, TODAY.com kwam met “Cynthia Nixon’s bagel order is a crime against humanity”, en daar bleef het niet bij... Er kwam ook een verdediging op gang, zoals in de Eater: “Leave Cynthia Nixon and her damn bagel order alone”. De verontwaardiging werd vervolgens serieus onderwerp van analyse in onder andere de Atlantic: “The absurd politics of Cynthia Nixon’s bagel order”, de New Yorker: “Cynthia Nixon’s cinnamon raisin bagel and the faux food faux pas“ en de Guardian (UK!): “Bagel-gate: How a food gaffe divided New York ‘s Democrats”. Goed, die bagel moest en zou ik natuurlijk proberen. Tegen alle verwachting in heel lekker, ik zou zelfs zeggen een aanrader! Blijkbaar had Nixon gelijk toen ze op de ophef reageerde: “Don’t knock it ‘till you’ve tried it“

Overig

Uiteraard waren er nog wat leuke borrels en diners. Deze week was de welkomstborrel van de Snow Sports Society in een biergarten (ik denk om Oostenrijkse sferen uit te stralen, ik heb uiteraard ter plekke mijn prille lidmaatschap opgezegd). Verder hadden we een diner met een aantal vrienden op een mooi dakterras (zie foto).

Alright, dat was hem weer! Volgende week zijn koningin Máxima en prinses Amalia in New York. Ik ga mijn best doen ze ergens te zien of zelfs te spreken. Mocht dat lukken komt het uiteraard in deze blog!

Hey allemaal, welkom bij weer een nieuwe post! We tikken vrolijk door. Lees hieronder verder over clubs, over praatjes, en karaoke!

Clubs
Deze week was ‘club day’, de open dag waar tijdens de lunch alle clubs een markt vormden. Clubs zijn een belangrijk onderdeel van het leven hier omdat de meeste borrels, activiteiten en reizen van daaruit georganiseerd worden. Clubs zijn er in groten getale en op allerlei vlakken, bijvoorbeeld:

• De affinity clubs op basis van bijvoorbeeld geslacht, geaardheid, etniciteit, religie
• De national clubs op basis van land van herkomst. Wij Nederlanders spelen hier helaas niet de hoofdrol (we tellen nu zes leden). Sommige van deze clubs organiseren trips (treks) naar hun land – deze zijn felbegeerd en populair. De grootste trek van het jaar, in mei, is naar Colombia – uw verslaggever gaat mee, samen met ongeveer 300 anderen… Andere grote trips zijn China, Taiwan en Japan
• De athletic clubs bestaande uit zowel sportteams als mensen met interesse in een bepaalde sport – ik hoop op een paar leuke golf- en skireisjes
• De social clubs op basis van interesse in bijv kunst, eten, wijn, fitness
• De professional clubs, een iets serieuzer subcategorie waar studenten met gemeenschappelijke interesse in bepaalde vakgebieden zich verenigen. In sommige gevallen houden deze er eigen contacten met het bedrijfsleven op na, in sommige gevallen beperkt dit zich tot het elkaar op de hoogte houden van de verschillende mogelijkheden en eerstejaars helpen aan tweedejaars/alumni tot wie ze zich kunnen wenden met hun vragen
• De student leadership clubs, waarbij je samen met de faculteit bijvoorbeeld sprekers naar de universiteit haalt, meedenkt over het curriculum, of een mentorrol speelt voor nieuwe eerstejaars. Deze clubs zijn wat officieler dan de rest en hebben vaak een selectief aanmeldingsproces, van de overige clubs kun je gewoon lid worden.

De meeste mensen worden lid van 8-10 clubs. Dat klinkt als wat veel (en is het ook), maar de meeste mensen zijn niet bij al deze clubs actief – veel mensen zijn ‘observerend lid’, vooral met als doel de mails te ontvangen om op de hoogte te blijven van eventuele trips bij de hobbyclubs en eventuele recruitmentactiviteiten bij de professional clubs. Echt actief zijn mensen vaak maar bij twee of drie clubs. Als je in het tweede jaar in het bestuur wilt (als President of Vice President) kun je in je eerste jaar op te geven als Associate Vice President (AVP). Ja, beste lezer, ook ik vind deze titulatuur wat overdreven.

In totaal zijn er meer dan 80 van deze clubs en ze houden allemaal vorige en deze week hun kick-off, happy hour en binnenkort hun eerste activiteiten, dus het is behoorlijk druk in en om de campus.

Praatjes en sprekers

Er worden hiernaast veel dingen door de universiteit georganiseerd. Bijna dagelijks zijn er sprekers (niet allemaal even bekend hoor) en presentaties van bedrijven. Ik ben deze week naar twee van dit soort bijeenkomsten gegaan.

Op donderdag ging ik naar een fireside chat met C.S. Venkatakrishan, CEO van Barclays, een grote Britse zakenbank. Hij was niet wat je verwacht van een CEO van een bank – je verwacht een beetje een alfamannetje, iemand als Jamie Dimon (CEO van JPMorgan), maar dit was een hele keurige, bescheiden, timide man die de wereld van finance in was gegaan omdat hij na zijn PhD in engineering geen baan kon vinden in zijn vakgebied. Hij was ten tijde van de financiële crisis hoofd van de afdeling risicobeheer geworden – een baan die destijds niet bijzonder fel begeerd werd door anderen of door hemzelf. De crisis veranderde dit alles en maakte dat hij in beeld kwam voor de top job.

Verder was ik naar een praatje van de World Bank Group die hun Young Professionals Program (zeg maar het klasje van de World Bank)  kwamen promoten. Ik kwam hierachter op weg naar een ander praatje en zag ineens een flyer hangen … hoewel het waar is dat dit iets over mij zegt, zegt het ook iets over de hoeveelheid dingen die hier op je afkomen! Erg veel informatie die je niet ook kunt googlen krijg je overigens niet tijdens zo’n presentatie, al is het altijd interessant om te horen hoe zij erover vertellen en waar ze de nadruk op leggen. Daarbij lieten ze een aantal stageairs en starters aan het woord om over hun ervaring te vertellen. Toch wel een interessante organisatie en werkzaamheden, al was een van mijn niet nader te noemen kennissen er snel bij om me aan te raden Bad Samaritans te lezen – een boek wat iets minder lovend is over de WBG dan de presentatie van die middag…

Karaoke

Donderdag stond een van de eerste ‘serieuze’ tentamens op de agenda, de mid-term voor Managerial Statistics. Echt veel stelde het niet voor, maar elk excuus voor een feestje wordt aangegrepen. Direct na het tentamen was er borrel in de Baylander, een aangemeerde boot in de buurt van school die in de zomer open is als bar. Omdat een aantal clubs hun welkomstreceptie voor nieuwe leden daar hadden gepland én omdat alle anderen voor de zekerheid ook maar kwamen was het snel behoorlijk vol en zat de sfeer er goed in.

Later die avond verzamelde ons cluster zich in K-town voor Korean Karaoke (in een privézaal). Absoluut hoogtepunt en unaniem tot winnaar uitgeroepen zanger was Jun, een Koreaan die (buiten zijn medeweten om en tegen zijn zin in) voor het blok werd gezet (vooruit, door mij) met Gangnam Style (voor de oudjes die meelezen: een megahit van c. 10 jaar geleden). Toen hij inzag dat hij hier niet onderuit ging komen ging hij er volledigvoor en legde de hele zaal plat! Dat hij een zonnebril (type Aviators) op sterkte op had omdat zijn normale bril gesneuveld was maakte het helemaal af. Ik kwam later nog aan bod met Drops of Jupiter en Breaking Free – hier schijnt gelukkig geen beeldmateriaal van te zijn.

Overig sociaal

Wat laatste gebeurtenissen die, gebonden door tijdsdruk, ik helaas beperk tot een bullet:

• Ik heb mijn zeer verre familie (we delen een betovergrootmoeder) deze week gezien in New York! We hebben elkaar een aantal maanden geleden in Enschede ontmoet, waarheen ze waren afgereisd voor een familiereünie. Toevallig genoeg kwamen we erachterdat mijn toekomstige adres slechts tien minuten lopen van hen vandaan zou zijn! Het was ontzettend gezellig hen hier te zien.
• Afgelopen vrijdag gegeten bij een leuk restaurant in de Lower East Side en plannen gemaakt om dan toch eindelijk eens naar Brooklyn te gaan. Na 45 min stilgestaan te hebben in de taxi toch maar rechtsomkeert gemaakt. Helaas, deze blogpost komt hopelijk later …
• Zaterdag een rondleiding gekregen van een klasgenoot door downtown New York. Hij deed dit in zijn studententijd om een beetje bij te verdienen, en bood dit aan – ontzettend aardig van hem
• Zondag met Sanjula en Henry naar de Harvard Club geweest (zij is Harvard faculty en daarom daar lid) om wat huiswerk te maken – stel je een soort 19^e-eeuwse Engelse gentlemen’s club voor, maar dan midden in New York. Vroeger hadden alle Ivy Leagues zo’n club (de straat stond bekend als Club(house) Row – tegenwoordig zijn er nog maar een paar, het armlastige Columbia is ingetrokken bij de Penn Club)

Goed, dat was hem weer! Er staan geen gewichtige plannen op de agenda voor volgende week, maar ongetwijfeld zijn er weer wat leuke verhalen. Stay tuned!

Hey allemaal, welkom bij weer een nieuwe blog van mij! Geen grote bijzonderheden deze week. Drukke dagen, gevuld met colleges, deadlines, culturele uitstapjes en sociale aangelegenheden. Enjoy!

New York State of Mind

Hier in New York zijn heeft een positieve werking op je stemming. De enorme wolkenkrabbers, het permanente komen en gaan van helikopters, de levendigheid op straat die de hele dag voortduurt, het draagt allemaal bij aan een welhaast tastbare energie die hier in de lucht hangt, die Gen Z waarschijnlijk zou omschrijven als main character energy (het gevoel de hoofdpersoon in een film/serie te zijn). Aan de andere kant stemt omringd worden door zoveel grootsheid af en toe ook tot nederigheid. Zo kwam ik de stad een klasgenoot en zijn vader tegen: “What brings you to midtown, Evert?” “Picking up a parcel, how about you?” “We’re going window-shopping at the Rolex Store”. Sta je dan … Pap, als je dit leest, je begrijpt dat ik hier het lachertje van de stad ben zonder blinkende Rolex, misschien tijd om daar eens wat aan te doen?

Anyway, terug naar mijn week:

Op de uni

Het normale collegejaar is inmiddels in volle gang. Voor de professors is het uitdagend om een goed programma neer te zetten omdat de achtergrond van alle klasgenoten enorm varieert. Bij accounting zitten zowel mensen die nog nooit eerder een balans hebben gezien als mensen die hier als bankier dagelijks mee te maken hadden. Soms gaat het dus allemaal wat traag, soms wat snel, maar mijn verwachting is dat het verschil nu (bij de introductiecolleges van de introductievakken) op zijn grootst is, en langzamerhand minder zal worden.

Het is behoorlijk druk. Het is hier gangbaar om voor elk vak (we volgen er nu vijf) wekelijkse deadlines te stellen voor individuele opdrachten, groepsopdrachten, soms een kleine quizz om te bewijzen dat je het materiaal gelezen hebt, etc. Je kunt je voorstellen dat een wat minder georganiseerd persoon als ik hier nogal zijn handen vol aan heeft.  Weemoedig denk ik terug aan het Nederlandse systeem (volgens mij inmiddels non-existent), waarbij je maanden niet kon komen opdagen als je het tentamen maar goed maakte…

Culturele uitjes

Deze week heb ik wat meer kennisgenomen van het culturele nachtleven in New York. Op dinsdag gingen we met een groep naar Dizzy’s, de jazzclub in Lincoln Center. Hier trad een soort salsa-jazz-fusionband op – het was eerlijk gezegd niet echt mijn muziek of vibe (er werd gedanst … zucht) maar het was een mooie locatie met prachtig uitzicht over Central Park.

Donderdag had ik afgesproken met Max Götz. Voor wie hem niet kent, Max is een vriend van de middelbare school met wie ik in Amsterdam het contact weer heb opgepakt. Hij is Rijkstrainee (volgt het opleidingsprogramma voor ambtenaren bij de Rijksoverheid) en is de komende zes maanden op uitwisseling naar het Nederlands consulaat in New York. We zijn uit eerst eten gegaan in de West Village bij Amélie, een Frans restaurant, en vervolgens naar Jazzclub the Village Vanguard gegaan voor een optreden. De Vanguard is een tent die al sinds 1935 bestaat en waar vroeger zeer grote namen gespeeld hebben (Bechet, Bill Evans, Coltrane, Miles Davis, …). Toen wij er waren speelde het Bill Charlap Trio – helaas geen household name, maar wel een geweldige set!

Verder zijn we op zaterdag naar een stand-up show geweest in de West Side Comedy Club (aan de Upper West Side dus). Grappen hier herhalen werkt waarschijnlijk niet, dus laten we het erop houden dat het een zeer geslaagde avond was.

En verder

Verder hadden we op maandag een picknick in Central Park voor Labor Day, woensdag een happy hour na college met het cluster, vrijdag de verjaardag van een klasgenoot en vanavond een potlock dinner bij Sanny (de Nederlandse) thuis, waarbij iedereen een gang meeneemt. Ik heb het toetje, en hoewel ik vol ambitie was om te gaan koken vrees ik dat ik zo toch even langs de Italiaan ren om teramisu af te halen … Het was weer een drukke week.

Volgende week hebben we weer een mooi programma: We hebben Club Day, de dag waar alle clubjes zichzelf presenteren en nieuwe leden aannemen – volgens tweedejaars een belangrijk onderdeel van het sociale leven hier. Verder hebben we een al onvergetelijke karaokeavond – ik ben druk aan het oefenen onder de douche.

Ik laat jullie weten hoe het allemaal was, tot volgende week!

Hallo allemaal, welkom bij deze editie van mijn blog!

Naast mijn belevenissen van deze week leek het me leuk om even stil te staan bij de verschillende redenen voor mensen om een MBA doen, met name omdat dit veelzeggend is voor hoe iedereen de komende maanden gaat beleven. Enjoy!

Wat doet iedereen hier?
Een manier om te kijken naar de verschillende redenen waarom mensen een MBA doen is te kijken naar de verschillende plannen die mensen hebben na hun MBA. Heel basaal kun je dat opdelen in twee groepen, namelijk mensen die bij hun oude werkgever willen blijven, en mensen die van werkgever willen wisselen. Binnen deze laatste groep is een scherpe tweedeling tussen mensen die hun MBA zien als opstapje naar investment banking (IB) of strategy consulting en de rest. Deze verschillende groepen beleven de komende paar maanden erg anders: sommigen zullen alleen maar aan het likken zijn bij banken, terwijl anderen juist helemaal niets hoeven te doen qua recruitment, vandaar dat het leuk is hier even bij stil te staan:

De groep die bij hun werkgever blijft wordt meestal gesponsord, wat wil zeggen dat hun werkgever hun studiekosten betaalt. In ruil hiervoor tekent de werknemer een aantal jaar bij (meestal twee of drie jaar). Een deel van deze groep zijn consultants, maar je komt hier ook telgen uit familiebedrijven tegen, of mensen die werkzaam zijn bij grote conglomeraten (ik sprak bijv een Japanner die zo’n deal had met Mitsubishi). In principe is deze groep mensen vooral lekker aan het studeren en aan het genieten van hun tijd hier, omdat ze niet te zoeken naar een stageplaats of baan – die hebben ze al. Toch… niet iedereen is hierin even heilig, sterker nog, de meesten die gesponsord worden kijken ook rond wat hun andere opties zijn. Ze moeten wel een erg goed aanbod krijgen voordat ze onder hun overeenkomst uitkunnen, immers, het genereuze gift van hun werkgever verandert in een flinke schuld als ze niet terugkomen…

De tweede groep mensen, dit is denk ik de grootste groep, ziet de meerwaarde van een MBA vooral in de toegang die het biedt tot recruiting voor investment banking (IB) en consulting. Het idee is de komende maanden full-time bezig zijn met het regelen van een stageplaats voor deze zomer, met het doel een full-time return offer te krijgen. Het interessante is dus dat de hele inhoud van de MBA voor deze groep slechts bijzaak is, het gaat hen om de toegang die ze krijgen tot recruiting. Dit proces is intensief, competitief en tijdrovend: vooral bij aankomend bankiers, in mindere mate ook bij consultants, staan de komende maanden volledig in het teken hiervan. Een bestuurslid van de investment banking club (klinkt dat niet als een leuke club?) gaf het volgende advies in hun WhatsApp groep:

 “I would alert your partners and families that from Sept 4th – Jan 9th you will generally be unavailable (other than Thanksgiving and Christmas) due to recruiting. Recruiting for banking is like a full-time job and requires attendance at company presentations, hours dedicated to technical analysis, time spent researching and memorizing deals, and trips across Manhattan (and potentially to the West Coast) for coffee chats/recruiting events. You will not be able to do in-semester internships, pursue part time roles, or take on major extracurricular responsibilities.”

Wat moet je hier als nuchtere Hollander nou precies van vinden? Het is natuurlijk makkelijk om hierop neer te kijken als een stel geldwolfjes dat zich een beetje gek laat maken (en sommigen doen dat ook, iets gekscherend worden dit de career hardos genoemd). Tegelijkertijd moet je ook wel respect hebben voor hun drive, deze mensen werken echt ongelooflijk hard (harder dan ik ooit van plan ben te doen in elk geval), en zien een aantal jaar werken in IB als een taaie maar noodzakelijke rite de passage voor een volgende stap naar bijvoorbeeld Private Equity of een Hedge Fund (om dan eindelijk eens écht geld te gaan verdienen). Een deel van deze groep is (mijns inziens) wat eendimensionaal/oppervlakkig/staus-en-geld-belust, maar een groot deel van deze groep is gewoon leuk en heeft een keuze gemaakt die ik zelf niet zou maken, maar wel kan respecteren; ik wens ze alle succes, maar benijd ze absoluut niet.

De derde en laatste groep mensen is een redelijk divers samenraapsel van doelen. bijvoorbeeld mensen die uit consulting of finance komen en nu graag een baan in een bepaalde industrie willen, zoals healthcare, fashion of media; mensen die al druk aan het ondernemen zijn en hopen hier wat meer achtergrond te krijgen bij alle dingen die ze tegenkomen in hun werk, mensen die willen beginnen met zelf iets ondernemen en hier hopen een business partner te vinden en een idee uit te werken, etc. – het gaat hier echt alle kanten op. Voor deze groep, en ik schaar mijzelf hier ook onder, staan komende maanden vooral in het definitief uitwerken van je plannen zijn en het regelen van een summer internship in een industrie waarin je graag zou willen werken. Dit is minder competitief en gehaast dan bij IB/consulting, dus de komende maanden staan vooral in het teken van veel mensen spreken en op zoek gaan naar een goeie fit, en de maanden januari-april vooral in het teken van het verkennen van concrete mogelijkheden.

Overigens kom je ook nog een (kleine) laatste groep tegen die het allemaal iets minder serieus nemen, en redenen noemen als ‘For me it’s mainly a two-year vacation’ of ‘I’m just here to find a wife’ (beiden letterlijke citaten).

Goed, tot zo ver wat achtergrond, hoe gaat het met mij?

Studie

Ons eerste vak – LEAD – zit er alweer op. Dit vak, onderdeel van de verplichte vakken van het core curriculum, draait om de verschillende facetten van leidinggeven, of om de syllabus te citeren: “The assumption is that their careers have peaked at the point where their technical expertise and IQ can take them; their future success requires getting the ordinary people around them to do extraordinary things.” Ik weet niet of ik zelf deze woorden zou hebben uitgekozen, maar ondanks de licht hautaine toon vat dit het vak wel goed samen.

Concreet gingen het om dingen als het stellen van doelen, het maken van beslissingen, mensen beïnvloeden, wat een gezonde bedrijfscultuur is, en onderhandelen. Het vak was niet bijzonder moeilijk en/of technisch en ging meer om het illustreren van een aantal concepten. Een aantal voorbeelden: 

• In het college over bedrijfscultuur heb ik enorm genoten van de case study over hoe Mary Kay – bij de oudere lezers van deze blog waarschijnlijk wel bekend, maar voor mij volkomen nieuw – bedrijfscultuur gebruikt om haar beauty consultants te motiveren. Echt een aanrader! Geeft ook een leuk beeld bij de jaren ’70. 
• In het kader van rationele beslissingen maken werd uitgebreid stilgestaan bij de verschillende cognitive biases, meestal door ons er als klas eerst ‘in te luizen’ en vervolgens uit te leggen waar het misging. Een voorbeeld: “John likes classical music. Which is more likely, A) John is a New York City lawyer specialized in mergers & acquisitions, or B) John is a farmer?” Ik ben geneigd voor A) te gaan, maar het antwoord is toch echt B), er zijn immers tientallen malen meer boeren! Dit is een voorbeeld van de representativeness bias, de neiging om informatie die aansluit bij onze stereotyperingen waarschijnlijker te achten dan informatie die daarmee schuurt.

Bij ons eerste vak kwam ook ons eerste tentamen, dus deze loser bevond zich weer in een ruimte waar hij had gehoopt zichzelf nooit meer terug te vinden: De UB! Om mijn misère te vergroten was, precies toen ik naar de UB ging, convocation in volle gang op campus, een serie feesten om de aanvang van het nieuwe jaar te vieren…

Studie-technisch staan komende maanden staan in het teken van de overige vakken uit de core, te weten: financial accounting, managerial statistics, managerial economics, foundations of valuation, corporate finance, business analytics, marketing, global economic environment, operations management. Gezien de weinig mediagenieke aard van deze vakken verwacht ik niet dat ik verder nog veel stil zal staan bij de vakken die ik volg in deze blog.

Career stuff

Columbia besteed veel aandacht aan career services voor haar studenten. Dat is niet geheel uit aardigheid: in de rankings worden universiteiten afgerekend op het de gemiddelde salarissprong die hun studenten maken, dus ze zetten alles op alles om te voorkomen dat je een loser wordt die aan de straatstenen belandt. Het programma duurt twee jaar, dus op dit moment richt de molen zich vooral op studenten helpen aan een summer internship. Geadviseerd wordt nu al zoveel mogelijk coffee chats aan te gaan met mogelijk interessante connecties, je weet immers maar nooit waar dat toe kan leiden. Het voordeel van mensen nu al spreken is dat je nog niet al te gretig hoeft te zijn naar concrete stagemogelijkheden – een enorme afknapper. Deze brave Hendrik ging meteen op pad:

Als eerste sprak ik af met Lenore, eigenaar van het huis wat we in de Hamptons gehuurd hadden, Columbia-alumnus en en finance-veteraan in New York. Geestig genoeg viel ik onmiddellijk prooi aan cognitive biases, namelijk WYSATI (What You See Is All There Is), beslissingen nemen op basis van onvolledige data zonder zonder stil te staan bij de informatie die je mist, en de eerdergenoemde representativeness bias.  Kortom, op basis van summiere informatie (huis in de Hamptons, Columbia, Finance in New York) verwachtte ik een figuur lijkend op Meryl Streep in The Devil Wears Prada uit een zwarte limousine te zien stappen … de realiteit was wat minder dramatisch (zie foto). Het was een erg leuk gesprek wat vooral ging over de verschillende plekken waar ze gewerkt heeft (niet niks overigens, o.a. JP Morgan en Merrill), wat tips voor mij (zoveel mogelijk stages lopen, liefst nu meteen al mee beginnen op dagen dat je vrij bent), en wat algemene tips over New York (er zijn veel gekken dus let op). Iets interessants wat ik van haar hoorde is dat ze naar Barnard College was gegaan, het college voor vrouwen dat naast Columbia ligt, omdat het in haar studententijd als vrouw nog niet was toegestaan je in te schrijven aan Columbia College – deze werd pas in aankomstjaar 1983 coeducational (coed), als laatste van de Ivy League.

Verder sprak ik met een klasgenoot (een Oostenrijker) af met zijn oud-huisgenoot die inmiddels hotshot-associate is bij een grote investeerder. We bespraken wat voor werkzaamheden zijn dagen vulden, wat hij leuk en minder leuk vond aan zijn werk, wat voor tips hij had voor eventueel geïnteresseerden, etc. Jaja, beste lezer, echt spannend is het allemaal niet, maar het blog is ook bedoeld om een eerlijk beeld te geven van mijn tijd hier en het is niet alleen maar Rocquefort & Champagne! Gelukkig (voor mijzelf en voor jullie) bleek in dezelfde straat McGee’s Pub te zitten – het café waarop stamkroeg McLaren’ s Pub uit sitcom How I Met Your Mother gebaseerd is – daar moest en zou ik heen, gelukkig kon ik iemand meetrekken. Overigens geen al te bijzondere plek, het is gewoon een standaard dive bar. Het blijkt maar weer, never meet your heroes… toch leuk om deze af te kunnen vinken.

Overige activiteiten

Een ander belangrijk onderdeel van je sociale agenda in het begin van je MBA is je cluster. Je cluster is de groep van 75 mensen met wie je college’s volgt gedurende de eerste maanden. We hebben nu op woensdag een vaste borrel (happy hour), daarbij organiseren vele klasgenoten activeiten, zoals een bezoek aan Governor’s Island deze zaterdag, een picknick voor Labor Day (een nationale vrije dag) op maandag, en een guided tour door de stad (door iemand die vroeger rondleidingen gaf),

Het laatste onderdeel van het sociale leven hier zijn de clubs, zo ging ik uit eten met de foodies, hardlopen met de run club, en heb ik binnenkort een borrel met de club voor mensen met interesse in biotech en farma. Het echte clubleven moet nog beginnen: 9 september is club day, het moment om alle clubs te ontmoeten en je in te schrijven voor hun activiteiten. Hierover later meer!

Goed, dat was hem weer, tot volgende week!

Hi allemaal, hierbij mijn blogpost over afgelopen week, een week die in het teken stond van orientation week, de officiële aftrap van het programma. Het lijkt me daarnaast een mooi moment om even wat context te geven bij Columbia University. Enjoy!

Columbia University

Columbia University in the City of New York, zoals de volledige naam luidt, is een van de oudste universtiteiten van de VS en is opgericht in 1754 als King’s College door koning George II toen de VS nog een Engelse kolonie waren. Columbia is onderdeel van de Ivy League, de groep oudste en meest prestigieuze universiteiten in de VS, vernoemd naar het klimop (ivy) dat aan hun gevels groeit. 

Misschien is het goed om hier even stil te staan bij de organisatie van de Amerikaanse academische wereld.  Je schrijft je niet in voor een specifieke bachelor (zoals scheikunde), maar voor een vierjarig programma in liberal arts and sciences wat aangeboden wordt door een speciale faculteit: het University College. Je bent redelijk vrij bent om zelf vakken te kiezen die je interessant vindt en kiest na twee jaar een major (afstudeerrichting) waarna je afstudeert met een bachelorgraad. Voor mensen die door willen leren worden door verschillende graduate schools masterprogramma’s aangeboden. Wie arts wordt gaat hierna naar Medical School voor zijn MD, wie advocaat wil worden naar Law School voor zijn JD, en wie écht een grote speler wil worden gaat (na een aantal jaar werkervaring) naar Business School voor zijn MBA.

Omdat de meeste mensen geen master doen is het voor je carrière cruciaal dat je naar het juiste college gaat – dit wordt echt gezien als hét moment om jezelf te verzekeren van een goede toekomst. Studeren aan een ivy biedt status, netwerk en toegang tot recruiters. Het prijskaartje van $90,000 per jaar schrikt mensen bepaald niet af – Columbia College accepteerde in 2024 3.9% (!) van de aanmeldingen. Ouders zetten echt alles op alles en sturen hun kinderen naar prep school, pushen hen om lid te worden van de leerlingenraad of sportteams, regelen peperdure admissions coaching, etc. Voor de masterprogramma’s is het allemaal iets minder heftig, zo is de admissions rate voor de full-time MBA aan Columbia Business School zo’n 20% (nog steeds niet niets, maar toch c. 5x zo hoog).

Anyway, als je alle ellende hebt doorstaan en deel uit mag maken van zo’n universiteit zijn Amerikanen erg trots. Ze identificeren zich met hun alma mater en uiten dit graag, tijdens hun studententijd door te juichen voor hun sportteam (in het geval van Columbia: de Lions) en trots kleren te dragen met het logo van hun universiteit erop, later in hun leven door bijvoorbeeld te doneren. Zo gaf Henry Kravis (MBA ’69) onlangs $100m aan Columbia Business School voor de bouw van een nieuwe campus. 

Goed, genoeg over Columbia, hoe gaat het met mij?

Orientation week

Goed, deze week stond dus in het teken van Orientation week. Welkomstpraatjes van de verschillende Deans en alumni, we maakten kennis met je cluster (de groep van 75 mensen met wie je het komende half jaar je core curriculum volgt) en je learning team (de groep van 5 mensen met wie je je opdrachten moet maken), kregen uitleg over hoe colleges precies georganiseerd worden en wat er van jou wordt verwacht aan voorbereiding (veel case studies waarin discussie centraal staat, dus zorg dat je de case gelezen hebt), kregen informatie over clubs waar je lid van kunt worden, en vooral veel advies over recruitment (voor sommigen begint dit namelijk al vrij snel, daarover misschien een volgende keer meer). Het meeste van zo’n introductieweek is – zoals de lezer misschien al merkt – niet bijster interessant, maar iets wat er echt uitsprong was een ontzettend goede keynote address van Professor Sheena Iyengar (schrijver van bestseller ‘The Art of Choosing’). Ik ga die hier niet herhalen, ik vermeld dit vooral om te illustreren dat het niveau van professors en sprekers hier echt erg hoog is – dit belooft wat!

Date night at the Met

The Metropolitan Museum of Art (the Met), gratis toegankelijk voor New Yorkers en studenten aan Columbia) sluit meestal om 17:00, maar gooit op vrijdag en zaterdag ook ’s avonds haar deuren open voor ‘Date night at The Met’, waarbij je de galerijen kunt bekijken onder het genot van een drankje en live muziek. In de zomer gaat ook het dakterras (met bar!) open, vanaf waar je een spectaculair uitzicht hebt over Central Park en de high-rises in Midtown. Wij gingen met c. 50 medestudenten (een gezellige polyamoureuze date) die kant op en waren getipt direct naar het dakterras te gaan, omdat daarvoor een lange rij ontstaat in de loop van de avond. Zo gezegd, zo gedaan: als een stel barbaren liepen we straal langs alle galerijen van wereldfaam richting de lift (ik meen dat een van de beveiligers met zijn ogen rolde toen ik vroeg hoe we zo snel mogelijk bij de rooftop bar konden komen). Misschien niet mijn meest verfijnde moment ooit, maar het uitzicht boven was het absoluut waard, het was écht heel bijzonder. Het dakterras gaat helaas eind oktober dicht tot en met 2030 voor een grondige renovatie van die vleugel, dus het plan is daarna een keer terug te komen om de avond ook eens binnen mee te maken.

Ik zit helaas een beetje in tijdnood omdat we zo een meeting hebben met onze learning team om een of andere opdracht voor te bespreken (ik hou mijn blog vrij van krachttermen, maar het staat de lezer vrij er een aantal bij te verzinnen hier). Na die opdracht heb ik eetplannen, dus ik laat het even hierbij! Dank voor het lezen, tot volgende week!

Hey allemaal, hierbij mijn nieuwe post! Het plan is vanaf nu wekelijks op zondag een nieuwe post online te zetten. Met oog op het tijdverschil zal deze dan zondagavond laat of maandagochtend voor jullie te lezen zijn.

Kleine disclaimer: Deze post is een bij elkaar geraapt zooitje van observaties en gebeurtenissen omdat er niet echt een programma was. Probeer dus vooral niet een rode draad te zoeken, dat komt allemaal later wel weer!

Een paar kleine observaties om mee te beginnen, allereerst iets over het weer hier: New York is dus echt bloed- en bloedheet in de zomer. Dit komt gedeeltelijk door de ligging op dezelfde breedtegraad als Spanje maar vooral door de nabijheid van de Gulf Stream die zorgt voor aanvoer van warme en erg vochtige lucht, en de dichtheid van de bebouwing, die zowel via asfalt bijdraagt aan meer hitte-opname als via hoge gebouwen de hitteafvoer via de wind remt. Door de hoge leeftijd van gebouwen is centrale airconditioning zeldzaam en wordt het meestal beschouwd als een zaak van de huurder om zelf te regelen. Dit verklaart dus het typisch New Yorkse straatbeeld waarin uit elk raam een kleine AC hangt – zie foto boven (mijn gebouw).

Anyway, hoe gaat het verder met mij? Deze week stond vooral in het teken van je draai vinden en zorgen dat je klaar bent voor de start van het collegejaar volgende week (dus wifi, laptop, strijkijzer, AC, etc.) Mijn draai vinden gaat tot dusver prima. Zo heb ik:

• mijn vaste rondje hardlopen in Central Park uitgestippeld
• uitgevogeld hoe je hier de was doet (in een gemeenschappelijke ruimte in de kelder)
• een goeie deli gevonden (Kort voor delicatessenzaak, is de lokale steun en toeverlaat van de New Yorker voor de broodnodige coffee to go, bagel en baconeggandcheese roll) ,
• gegeten bij Tom’s (Een diner die bekend staat Columbia staple waar onder andere Obama en McCain graag kwamen, daarnaast bekend als het decor van de buitenkant van de diner uit de serie Seinfeld)
• een beginnetje gemaakt aan het verkennen van de lokale kunstscene met het Metropolitan Museum of Art (the Met) en het Museum of Modern Art (the MoMA)
• bij de lokale pizzatent de regular slice gehaald. Blij dat ik niet voor de jumbo ben gegaan – de regular was al groter dan ik ooit eerder gezien heb
• vastgezeten in de lift en een kwartier geluisterd naar mensen van facilitaire diensten die vooral Spaans met elkaar spraken
• en ben ik in slaap gevallen in de metro richting Harlem (ik werd gelukkig net op tijd wakker – New York is in principe veilig maar hier moet je wel een beetje oppassen)

Daarbij waren er wat leuke sociale uitjes die zowel bij hebben gedragen aan het verder verkennen van New York als het beter leren kennen van mijn cohort, zoals een aantal borrels en etentjes, het bezoeken van een ball game in Yankee Stadium en een etentje bij restaurant Vestry in SoHo.

Yankee Stadium

Vestry

Op zaterdagavond gingen we eten bij restaurant Vestry in SoHo (South of Houston Street, overigens uitgesproken als Hauw-sten, niet Hjoew-sten), een restaurant van Shaun Hergatt, een chef met vier sterren onder zijn riem en, wat blijkt, een jiu-jitsu-maatje van Henry – u allen inmiddels welbekend. We konden daar met zijn zeventigen terecht konden voor open bar met happen. Wat opvalt – en dat is niet alleen omdat het open bar is – is dat iedereen hier vooral cocktails drinkt, of op zijn minst mixdrankjes, en bijna nooit bier of wijn (uitgezonderd bier bij sport en wijn bij het eten). Ik vind dat maar een act en bestelde in plaats daarvan champagne – lekker gewoon gebleven, niet? De avond was ontzettend gezellig – dat heb je vrij snel met een open bar – en bood gelegenheid om weer vele nieuwe mensen te leren kennen. Het eten wat aangeboden werd (o.a.  blini’s met roomkaas en zalm, minitartelletjes met visseneitjes, luxe uitgevoerde sliders) viel iets tegen, want hoewel het erg lekker was, was het qua ambitieniveau niet helemaal wat je je voorstelt bij een hotshot-sterrenchef en een ticket van $160 per persoon. Toen ik dit besprak met een Nederlandse alumna reageerde deze droogjes: “Wen er maar aan overal opgelicht te worden”. Waardevol advies, al sta ik er zelf niet zo cynisch in – het is denk ik vooral een leermoment over horecaprijzen in dit deel van de stad…

Overige uitjes

Dat was hem weer voor deze week! Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen. Morgen is het zover en begint de studie met twee weken orientation. We krijgen waarschijnlijk vooral te horen wat er van ons verwacht wordt, wat ze van ons verwachten, welke resources we tot onze beschikking hebben, etc. Niet getreurd: er staan ook alweer wat feestjes op de agenda, dus hopelijk kan ik voorkomen dat de blogpost van volgende weekal te saai wordt.

Stay tuned!

7/10/2025 tot 10/10/2025

Wat context: De officiële orientation week begint 18 augustus, maar er worden (ruim) voor die tijd al enkele trips georganiseerd om elkaar te leren kennen. Dit zijn ze:

• Yacht Week – Naar mijn weten in onbruik geraakt na COVID
• Hamptons Week – Een week naar de Hamptons (zie later), de meest populaire van al deze en een ‘must’ om je sociale level hier een goede start te geven. Bestaat uit twee halve weken, Block 1 (7-10 aug) en Block 2 (10-13 aug).
• Pre-MBA World Tour – Een serie trips georganiseerd door aankomend studenten in hun eigen land, dit jaar voor het eerst sinds COVID weer georganiseerd. Er zijn in totaal 8 tracks georganiseerd naar Zuid Amerika, Zuid-Oost Azië en Europa waar meestal c. 10 mensen op af kwamen.

Ik ben alleen naar Hamptons Week Block 1 gegaan, deze post gaat daarover. Enjoy!

De Hamptons zijn een verzameling badplaatsen op Long Island en qua functie (ontsnappen uit de stad), afstand (een paar uur rijden) en situering (aan zee) goed te vergelijken met wat Domburg/Zeeland was/is voor de Randstedelijke beau monde in Nederland. Nog altijd ontvluchten rijke New Yorkers massaal the city voor the Hamps en het is dan ook een terugkerend thema in sitcoms als Sex and the City en Gossip Girl.

Voor de Hamptons Week gingen met ongeveer 400 medestudenten die kant op, waarvan de meeste de halve week (een block dus) meepakten. Iedereen verblijft in huizen die voor deze gelegenheid gehuurd zijn en maximaal worden bezet om het enigszins betaalbaar te houden. Ter illustratie: wij zaten met 12 mensen in een huis wat eigenlijk maar plek had voor 10, en nog was het c. $250 per persoon per nacht…

Dag 1

Met een gehuurde Ford Explorer (flinke auto!) reden we in 3 uur die kant op. Na aankomst gingen we lunchen bij Bostwick’s Chowder House, een lunchtent waar ik de famous stuffed clams en de signature lobster roll heb gegeten – ze weten alles hier goed te verkopen! Toegegeven, het was allemaal erg lekker. Bij terugkomst ontmoetten we de rest van het huis. Er werd een borrel gehaald om thuis wat in te drinken (pregaming), wat pizza’s besteld, en het was alweer tijd voor het eerste event van de week: de Welcome Party @ Common Ground. Dit feest viel mij eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Het idee (of in elk geval mijn idee) was juist dat je hierheen ging om nieuwe mensen leren kennen, maar dat ging gewoon niet omdat de muziek echt veel te hard stond, je kon elkaar echt niet verstaan! Na afloop van de open bar kreeg ik een rekening van $23 (ex 20% tip!) voor mijn neus voor een baco, dat was ook wel even slikken…

Dag 2

Deze ochtend stond golfen op de agenda, georganiseerd door mijzelf en Naman, een klasgenoot die ik verder niet kende, maar al gewaarschuwd had dat de baan “not exactly Augusta National” zou zijn. We speelden op Sag Harbor, een goedkoop negenholesbaantje dat prima dienst deed om kennis te maken met de c. 20 mensen die zich hiervoor hadden aangemeld. Vrij geestig was Richie, de iets chagrijnige starter, die woedend werd omdat we in een driebal weg probeerde te gaan: “Have you kids ever played golf before? Wasn’t there a starter there who told you if you could go?” Sorry Richie!

We gingen daarna met het huis lunchen bij een diner in East Hampton. Deze avond stond de White Party op de agenda, een traditie in de Hamptons vanwege de ‘echte’ White Party die Michael Rubin jaarlijks in zijn huis daar organiseert. Ik had nog geen outfit, dus ging daar een winkel binnen en pakte iets gehaast wat witte kleren uit een schap, waarmee ik de aandacht trok van de winkeldame: “White party emergency?” Busted.

De White Party was een veel geslaagder event. Het vond niet binnen plaats maar in een enorme tuin, waardoor het ontzettend makkelijk was mensen te ontmoeten. Twee hoogtepunten hierin wil ik jullie niet onthouden. De eerste is mijn langverwachte ontmoeting met Sanny, de enige andere Nederlandse in ons jaar. Ik wist al van haar bestaan, maar had haar nog niet eerder ontmoet. Het was een verademing om weer eens Nederlands te spreken – je merkt dan pas dat het eigenlijk best veel energie kost om de hele tijd alles in het Engels te doen. Een huisgenoot van Sanny, Henry, stond erop dat hij ook een soort van Nederlands was – hij is namelijk nogal direct en voelt zich zeer met ons verwant (een clown, dat merken jullie, maar wel een geestige clown. Hij heeft me sindsdien consequent aangesproken als ‘my Dutch brother’). De tweede ontmoeting die ik jullie niet wil onthouden is die met Kwamina, een Ghanees. Ik liet hem weten dat ik Kumasi en Accra geweest was, omdat mijn vader daar is opgegroeid. Dit had hij duidelijk niet verwacht: “Jouw vader is in Ghana opgegroeid?” Ik wees naar mijn gezicht: “Zie je het niet dan?” Hilariteit alom. (Voor de volledigheid: mijn grootvader was expat in Ghana voor Heineken, wat ik later ook aan Kwamina uitlegde)

Dag 3

De laatste volledige dag stond er een veeleisend programma op de agenda. Om 11:00 meldden we ons bij de Surf Lodge voor een borrel aan het water tussen 11:00 en 15:00. Ik denk dat niemand echt zin had om te drinken, maar het blijkt dat iedereen ook weer niet zover voorbij zijn studententijd geëvolueerd is. Een hilarische gesprek hier vond plaats tussen Henry, Chloe, en mijzelf. Henry moet ik even nader introduceren als prototype Amerikaanse frat boy, hij zat al goed in de olie om 12:00 en is een goeie blaataap: “Evert, I’d like you to meet Chloe, she went to, like, community college and I’m so proud of how she worked her way up”. Chloe bleek naar Stanford te zijn geweest om vervolgens vijf jaar in Private Equity in Londen te hebben gewerkt.

Na de surf lodge ging ik met een aantal huisgenoten en wat anderen naar Navy Beach, waar we een heerlijke duik hebben genomen om een beetje bij te komen van de hitte en de vroege borrel. Daarna was het tijd voor het laatste agendapunt, de Sunset Cruise. We verzamelden ons in een haven en hebben twee uur rondgevaren en voor anker gelegen in Lake Montauk. Er kon gezwommen worden, wat een prachtige ervaring was, en we zagen de zonsondergang op de weg terug. Afsluitend hebben we gegeten bij The Dock Bar & Grill in Montauk, een charmant tentje midden in Old Montauk wat lijkt op een soort zeemanskroeg uit de jaren 50. De taxichauffeur die ons hierheen bracht vertelde dat hij 40 jaar geleden uit Ierland hierheen was verhuisd. Ik vroeg hem waarom hij was verhuisd. “To be honest, that’s just what everyone was doing, so I figured, might as well do the same”.

Dag 4

Peergaar gingen we naar huis. Op de terugweg kwamen we langs een diner waar we stopten voor lunch, en dit was zo ontzettend Amerikaans dat ik het niet kon laten er even een zin en een foto aan te wijden.

Dat was hem weer! De volgende post gaat over volgende week, de laatste week voor orientation begint op 18 augustus. Op 13 augustus gaan we met c. 50 medestudenten naar een Yankees Game, verder zal er niet zo heel veel gebeuren. Al weet je maar nooit…

Stay tuned!