Evert in New York

Hallo allemaal! Excuses voor de onderbreking, maar we zijn weer terug! Vorige week Sint Maarten, deze week weer in New York. Enjoy!

Sint Maarten

Vorige week stond in het teken van het huwelijk van Floor Paanakker op Sint Maarten (voor wie Floor niet kent, wij kennen elkaar vooral omdat onze ouders goed bevriend zijn en onze families daarom standaard samen gingen skiën). Mijn familie was er dus ook, wat natuurlijk ontzettend gezellig was (al waren we het er allemaal ook wel over eens dat het eigenlijk nog niet zo lang geleden is dat ik weg ben).

Het voelt niet helemaal passend om in al te veel detail in te gaan op afgelopen week omdat het niet mijn feestje is, dus ik hou het iets globaler. Wel het vermelden waard is dat de dynamiek van zo’n meerdaags huwelijks eigenlijk heel leuk is – op de zondag heb je een aantal andere gasten, die je op de dinsdag voor het eerst zag, best een aantal keer gesproken en redelijk goed leren kennen. Ook was het natuurlijk waanzinnig lekker om een weekje het koude, hectische New York te verlaten lekker aan het strand te zitten.

De weg terug was minder soepel – door de shutdown werd mijn vlucht te elfder ure gecanceld, waardoor ik de dag erna pas terug kon vliegen. Deze vlucht vertrok pas in de middag en was niet rechtstreeks, waardoor ik uiteindelijk pas om 2:00 op Newark Airport was, ongeveer 30 uur nadat ik in de eerste instantie op JFK zou landen… Wel weer wat Flying Blue punten gepakt zullen we maar zeggen (Delta is lid van het Skyteam waar ook onze geliefde KLM in zit).

Taiwanese theeproeverij

U leest het goed – Evert is weer terug. De Taiwanezen hadden een proeverij van verschillende theeën georganiseerd en dit evenement geopend voor het hele cohort (gek genoeg kwamen er niet enorm veel mensen op af, snappen jullie dat nou?). We waren te gast bij Té Company in de East Village. Dit was een mooie tent, gerund door een frisse en vlotte dame. Ik zeg fris omdat veel van dit soort winkeltjes vaak stoffig of kitcherig of gerund door een sociaal inept persoon (of all of the above) zijn, hier was dat bepaald niet het geval. Geen gelul, heerlijke thee, leuke sfeer. Aanrader!

Young Lions Benefit Party

Maandag 3 nov, voor vertrek naar Sint Maarten nog, was het gala voor de jonge donateurs van de New York Public Library in het Stephen A. Schwartzman Building. Mijn klasgenoot Connie is donateur en kon wat mensen meenemen, dus Sanjula en ik gingen die kant op. Prachtig feest in een prachtig gebouw (zie foto’s)! Sanjula kwam daar een goede vriend tegen die af en toe een veelzeggende opmerking maakte. Zo ging het over de sneltekenaar die aanwezig was op het feest: “I’m not very good at posing for these things, I don’t know, has any one of you ever had their portrait painted?“

Stock pitch voorbereiding

Volgende week vrijdag pitchen wij een aandeel op een stock pitch competition op de Stern School of Business aan NYU. We hebben een leuk team en een goed idee, en we hadden ruim de tijd, toch vind ik mijzelf op deze zondagavond tot 00:30 in de UB werkend aan een excelmodel en powerpointpresentatie. Zucht. Ik had beter bij mijn oude werkgever kunnen blijven, daar waren de uren beter en had ik tenminste betaald gekregen …

Afsluiting

Goed, hier laat ik het maar even bij! Volgende week staan er wat leuke dingen op de agenda: dinsdag ‘Hanksgiving’ (Thanksgiving met mijn klasgenoten, Cluster H), woensdag een borrel met de bursalen van de KHMW-Eizengabeurs (waar de ondergetekende ook bij hoort), donderdag een musical, vrijdag de Stock Pitch Competition, zaterdag lunch met oom Leonard (!) en ’s avonds diner met vrienden, zondag volgens mij nog iets, ik kom er even niet op. Ik word er eerlijk gezegd nu al moe van maar we gaan kijken hoe de week loopt. Ik verwacht dat ik wat dingen voor vrijdag moet afzeggen om aan onze presentatie te werken. Ik laat het jullie weten, tot volgende week!

Hallo allemaal,

Het was weer een drukke week met onder andere Halloween – hier een enorme happening – en op zondag de New York Marathon!

Halloween

Halloween wordt in de VS ontzettend groot aangepakt: het is de op een na grootste feestdag van het jaar (na kerst) met totale uitgaven van ongeveer twaalf miljard dollar aan decoraties, outfits, etc. Halloween wordt door iedereen gevierd, platteland en in de steden, jong en oud. Kinderen gaan rond voor snoep, volwassenen versieren hun huizen en yuppen zien dit als een mooie gelegenheid zich te misdragen met spannende outfits en wilde feestjes. Vooral de laatste groep zet in New York de toon! Om de gekte aan te geven: ik had vijf (!) uitnodigingen voor feestjes op zaterdagavond – dat is echt niet (alleen) omdat ik zo populair ben.

Klein resumé: Ik ging op donderdag als kardinaal naar een feestje van een aantal clubs van de studie, op vrijdag als Louvre-dief naar een feestje in Brooklyn van wat vrienden van vrienden, en op zaterdag als engel naar een wat kleiner feestje met wat klasgenoten (de batterij was toen overigens behoorlijk leeg bij iedereen).

De Marathon

Ook de Marathon is hier een behoorlijke happening. In alle eerlijkheid: het is allemaal nog gekker dan in Nederland, maar uiteindelijk vind ik alle marathons maar meer van hetzelfde. Wel leuk is dat hij hier in New York (net als de mooiste in Rotterdam) alle boroughs (stadsdelen) aandoet. De iconische brug die je ziet op de meeste shots van de marathon is dan ook een betrekkelijk afgelegen brug van Staten Island naar Brooklyn…

 Ik had me eigenlijk opgegeven te vrijwilligen, maar ik vond mezelf na drie avonden Halloween zwakker en zieliger dan de lopers aan wie ik water zou geven na kilometer 33, dus liet ik het maar voor wat het was (ik had om 7:30 in de Bronx moeten zijn – sorry hoor, maar er zijn grenzen). Ik ben wel met een aantal klasgenoten gaan kijken. Het was prachtig weer in de middag en een totaal gekkenhuis in de stad. 

Een andere vriend van school bleek lid van de New York Athletic Club (NYAC) en nodigde me uit om daar even langs te komen. De NYAC, gelegen aan Central park, is een soort kruising tussen een sociëteit en een sportclub en beschikt over een enorm gebouw uitgebreide sportfaciliteiten, verschillende borrel- en dinerruimtes (gemeubileerd als een Brits herenhuis) en een enorm dakterras (helaas dicht voor verbouwing) en aantal verdiepingen met guest room. Membership by invitation only. Hier was het groot feest, want de marathon is een grote dag voor de NYAC: er komen dan c. 3000 man (leden en genodigden) om in de vele zalen met uitzicht op de lopers de race te volgen.

Overig

Ik twijfel nog een beetje of ik volgende week weer een blog schrijf of een weekje pauze neem – ik ben namelijk een weekje de stad uit voor het huwelijk van Floor Paanakker op Sint Maarten. Mogelijk hou ik het bij een paar foto’s. Tot volgende keer!

Hallo allemaal,

Het was een bijzonder hectische week zo direct na de tentamens, veel dingen worden net eroverheen getild. Op de uni zijn we nu bezig met de eerste colleges van onze nieuwe vakken en het kiezen van de vakken van ons volgende semester. Verder ben ik met mijn cluster een weekend Upstate geweest en naar Mamma Mia! op Broadway geweest.

Nieuwe vakken
De B-term is begonnen, en daarmee ook de tweede helft van de verplichte vakken uit de core: Global Economic Environment I (GEE), Corporate Finance, Marketing, Business Analytics en de tweede helft van Financial Accounting (dit vak omspant zowel term A als term B). GEE gaat over de verschillende macro-economische omstandigheden waaraan bedrijven onderworpen zijn, zoals inflatie, rentestanden, productie, groei, handelsbeleid, en globalisering – erg interessant gegeven de recente politieke ontwikkelingen. Ik heb als keuzevak GEE II ernaast gekozen en hoop in het volgende blok GEE III te volgen, wat gegeven wordt door een voormalig gouverneur van de Amerikaanse Centrale Bank (de Federal Reserve of ook wel de Fed).

Dit is een mooi bruggetje naar het volgende onderwerp. Deze week (tot en met volgende week dinsdag 4pm ET) staat ook in het teken van het kiezen van vakken in het volgende semester. In tegenstelling tot wat ik gewend ben vanuit Utrecht zijn een heleboel vakken hier oversubscribed wat inhoudt dat niet iedereen zijn eerste keus aan vakken kan volgen. Om de plaatsen op een eerlijke manier te verdelen is er een omvangrijk systeem opgetuigd waarbij je een hele rits vakken (twee keer zoveel als je er eigenlijk zou willen volgen) moet indelen in vier ‘rangen’ (Favorite (max 1 vak), Great, Good, Acceptable) waarna het algoritme voor een verdeling zorgt waarbij iedereen zoveel mogelijk zijn zin krijgt. Ondanks herhaaldelijk advies om gewoon je voorkeuren in te vullen en vooral niet te proberen het systeem te slim af te zijn is iedereen toch redelijk veel tijd kwijt met dit proces – immers, je wilt je ‘favorite’ niet ‘verspillen’ aan een vak waar je waarschijnlijk toch wel inkomt, etc.

Het zal allemaal wel loslopen – er zijn genoeg vakken waar gewoon plek is. Spannend is het wel. Een beetje irritant is het ook – dat zo’n iets vermoeiend systeem het eerlijkst is zal allemaal wel, maar de vraag is eigenlijk waarom mensen teleurstellen überhaupt nodig is – waarom zorgen ze niet gewoon voor voldoende capaciteit? We betalen er genoeg voor…

Weekendje Upstate

Met ons cluster zijn we een weekendje Upstate gegaan. In New York heeft bijna niemand een auto, maar een auto huren voor dit soort dingen is erg gangbaar, dus ons weekend begon met anderhalf uur wachten bij de budget autoverhuur – enig. Ik zat in de auto die langs de Costco ging (weer iets afgevinkt). We hadden een enorm huis gehuurd aan de Hudson (de rivier die ook langs de westkust van Manhattan loopt), met plek voor c. 30 mensen, een grote speelkamer, binnenkeuken, buitenkeuken met enorme grill, hot tub, etc. Dit was absoluut erg gezellig en een mooie gelegenheid om wat klasgenoten die je verder nog niet zo gesproken had wat beter te leren kennen.   

En verder

Verkiezingen
Niet dat ik hier nou direct iets mee te maken heb, maar het is ook gek om het niet even aan te stippen: Dinsdag 4 november zijn hier burgemeestersverkiezingen in New York. Voor wie het niet volgt, de verkiezingen gaan tussen Zohran Mamdani (Democraat), Cuomo (onafhankelijk, voormalig gouverneur van de staat New York, verloor de Democratische voorverkiezingen van Mamdami) en Sliwa (Republikein). Mamdani heeft een voorsprong van ongeveer 10-15 procentpunt in de peilingen en wordt naar alle waarschijnlijkheid de volgende burgemeester. Hij is een opmerkelijke kandidaat: hij is erg jong (34 jaar), van Indiase afkomst, geboren in Uganda, moslim, en vooral erg links voor Amerikaanse begrippen.

Tot slot
Volgende week zal voornamelijk in het teken staan van Halloween, dat wordt hier echt heel groots gevierd – sommigen hebben het al sinds eind september over hun outfits. Er staan drie feestjes op de agenda, of ik daar ook echt heen ga moeten we nog maar even zien… Verder is aanstaande zondag de Marathon, er wordt al druk verbouwd in de stad. Ik heb me met wat klasgenoten opgegeven als vrijwilliger bij een waterpunt – ik ga eens kijken of ik hier nog onderuit kan komen.

Tot volgende week!

Hallo allemaal, welkom bij weer een nieuwe blogpost!

Vorige week hadden we tentamens, wat een beetje drukt op de instroom aan verhalen. Excuus daarvoor. Gelukkig was er deze week wel een ontzettend leuk en ontzettend Amerikaans uitje: de jaarlijkse Homecoming Football Game van de Columbia Lions. Deze ‘editie’ gaat vooral daarover. Geniet ervan!

Homecoming

Elke universiteit wijst een wedstrijd, meestal de laatste thuiswestrijd van het seizoen, aan als homecoming. Deze wedstrijd staat in het teken van alumni die terugkomen naar hun oude school, maar ook in het teken van afscheid nemen van de vierdejaars (seniors) die het team gaan verlaten, en het huldigen van bepaalde andere sporters. Kortom, een wedstrijd die net wat specialer is dan de andere wedstrijden en dus ook wat grootser wordt opgezet: er was een enorme tent opgezet op een honkbalveld in de buurt bar waar alle alumni en huidige studenten werden ontvangen, waarbij ook de cheerleaders en het dweilorkest alvast even langskwamen. Fans komen uiteraard gekleed in Columbia blue – ik kon uiteraard niet achterblijven:

De wedstrijd in kwestie was de Columbia Lions tegen de Penn Quakers (Penn = University of Pennsylvania). Beide teams spelen in de Ivy League – hier komt de naam dus vandaan! Het niveau van deze league schijnt overigens niet al te hoog te zijn, waardoor de ironische situatie is ontstaan waarbij een naam die synoniem is geworden met excellentie zijn wortels vindt in een sportcompetitie die bekend staat als middelmatig …

Om hun niveau iets op te krikken hanteren universiteiten een (veel) ruimer toelatingsbeleid voor topsporters. Of, zoals een klasgenoot het in duidelijk Amerikaans samenvatte: ‘They’re probably dumb as bricks’. Ik kreeg van deze klasgenoot ook wat tips voor hoe je te gedragen langs de lijn. Ben je het niet eens met de scheidsrechter kun je bijvoorbeeld roepen ‘Hey ref, at least buy me dinner before you fuck me!’

Anyway, dit was de eerste keer in mijn leven dat ik een football game gezien heb. Gelukkig waren er klasgenoten die een beetje uitlegden wat er aan de hand was, anders had ik er denk ik niets van begrepen.

EDIT: Een aantal lezers vroeg wie er gewonnen had. Uitslag was 35-21 voor Penn 😦

Iets wat me bijzonder opviel was de mate van specialisme gecombineerd met onbeperkt doorwisselen. Een team bestaat uit ongeveer 100 teamleden waarvan er maar 11 tegelijkertijd op het veld staan. Spelers zijn extreem gespecialiseerd. Er zijn aparte spelers voor aanval, verdediging en speciale situaties, en binnen deze eenheden hebben alle spelers maar één rol. Ter illustratie:

• Als het team dat aan de bal is de bal kwijtraakt wisselen beide teams alle spelers door – aanvallers eruit, verdedigers erin (en vice versa)
• Als de spelsituatie vraagt om een kick door de palen komen hiervoor drie specialisten van de zijlijn naar voren: de long snapper (die de bal naar achteren naar de holder gooit), de holder die de bal vangt en op de grond plaatst en de kicker, die de daadwerkelijke kick maakt. Direct erna gaan deze spelers weer het veld af – dit, en alleen dit, is hun rol in het team.

En verder

Volgende week een drukke agenda waarin we met vier nieuwe vakken beginnen voor de B-term (de tweede helft van het eerste semester) en daarbij elke avond plannen, waaronder een bezoek aan Mamma Mia op Broadway! In het weekend een staat uitje met ons cluster naar The Catskills (de Ardennen van New York) gepland.

Tot volgende week!

Hi allemaal, jullie maken uit de titel van dit blog waarschijnlijk al op dat vandaag geen hele bijzondere blogpost wordt. Met de finals voor de A-term (de eerste helft van het eerste semester) doet iedereen het sociaal rustig aan. Komende week hebben we elke dag tentamen van 9 tot c. 12-14:00 (ik weet niet waarom, maar deze examens zijn krankzinnig lang).

Tentamens
Omdat ik toch niet zoveel te vertellen heb, hier iets meer info over de tentamens in kwestie. Maandag Financial Accounting, dinsdag Foundations of Valuation, woensdag Strategy Formulation, donderdag Managerial Statistics en vrijdag Managerial Economics. Het is allemaal geen rocket science hoor, en vooral uitdagend voor mensen die uit een echt alternatieve achtergrond komen – we hebben bijvoorbeeld klasgenoten die hiervoor werkten in bijvoorbeeld het leger, ziekenhuizen of sales, voor hen is veel van dit materiaal echt nieuw. Er zijn ook mensen die het allemaal echt al weten, mensen die bijvoorbeeld al hebben gewerkt als accountant of bij een hedge fund, die hebben vaak de vrijstellingsexamens gemaakt en volgen keuzevakken in de vrijgekomen tijd. Als voormalig consultant val je er net een beetje tussen – op papier heb je geen bijzondere kennis van zaken, in de praktijk heb je toch wel een significante voorsprong op bepaalde gebieden (bijv het lezen van jaarverslagen, strategie en valuation). Die voorsprong is echter niet zodanig dat je de vakken wilt overslaan via vrijstellingen, waardoor je een beetje tussen wal en schip valt. Vandaar dat deze ronde tentamens wel gaat lukken (met dit zo zeggen moet je een beetje oppassen natuurlijk, maar ik durf het wel aan).

Verjaardag van klasgenoten in de Tiki bar

Gelukkig hebben we niet alleen maar gestudeerd. Woensdagavond was de verjaardag van Jack en Ashley, twee mensen uit ons cluster, die ons uitnodigden voor een feestje in de Tiki Chick. Een klasgenoot was zeer verbaasd dat ik er nog nooit geweest was : ‘What? You’ve NEVER been to Tiki? That’s CRAZY!’ Amerikanen doen dit soort krachtige uitspraken vrij gemakkelijk en vrij vaak… Gezellig was het wel, met een vrij hoge opkomst. Hilarisch was een groep van vijf jongens in donker pak die van een recruitment presentatie bij een zakenbank kwamen – jullie kunnen je voorstellen dat ze behoorlijk opvielen in dit tropisch ingerichte etablissement!

Aan de overkant van de straat was een borrel van een aantal eerdergenoemde student clubs, dus na de verjaardag sloten we daar nog aan – prima feestje voor een woensdag, waarschijnlijk omdat iedereen al in zijn achterhoofd had dat het de laatste borrelavond voor tentamens zou zijn.

Politiek
Er wordt hier absoluut nooit over politiek gesproken, en dat blijft me af en toe verbazen. Zo was ik een aantal dagen geleden met een paar klasgenoten te gast bij een andere klasgenoot die ontzettend lekker voor ons had gekookt. Onze gastheer, een waanzinnig aardige vent overigens, is Israëliër en daar bovenop veteraan uit het Israelisch leger, en dit diner vond plaats op de dag dat Israel en Hamas een akkoord hebben gesloten – overal voorpaginanieuws, zeker hier in de VS. Ik overwoog hem te feliciteren met de vrede, maar besloot voor de zekerheid af te wachten of hijzelf of iemand anders het onderwerp zou aansnijden – dat is niet gebeurd. Het was echt een ontzettend leuke avond, we hebben het overal over gehad, maar niet over politiek. In de woorden van een klasgenoot: We Americans avoid politics like the plague.

En verder….
Helaas is er vanwege de tentamens verder niet zoveel te melden, dus bij gebrek aan beter: Ik ben woensdag uitgenodigd voor een etentje dat in de eerste instantie bedoeld was als Japans-Spaanse mixer (zo staat hij nog steeds in de invite), maar na een serie af- en aanhaken uiteindelijk in een totaal willekeurige groep mensen eindigde (waarbij dus ook de ondergetekende welkom was, al is hij niet Japans of Spaans). We begonnen de avond bij een Japans restaurant en gingen later die avond door naar de Monkey Bar (al eerder genoemd, toptent!) waar we nog even langsgingen voor een drankje en een toetje (we hadden immers al gegeten).

Om het tekort aan goede verhalen goed te maken, hierbij wat foto’s van afgelopen week:

Dat was hem weer voor deze week! Zoals gezegd wat korter – er gebeurt nou eenmaal niet elke week wat. Volgende week staan wel wat spannende dingen op de agenda in het weekend na tentamens, waaronder een Homecoming Game (ik probeer er nog achter te komen wat dat precies is, maar ik ga erheen) en de Fall Formal van de Harvard Club (waar ik zeer waarschijnlijk heen kan omdat Sanjula faculty is). Verder moet ik op de achtergrond met mijn Halloween outfit(s) aan de slag – Halloween wordt hier bloedserieus genomen!

Tot volgende week!

Hallo allemaal! Vorige blogs werden wat serieus, dus ik hou het deze keer bij wat sociale evenementen. Korte editie dit keer, slechts bestaande uit een leuk restaurant en apple picking, een lokale traditie. Veel plezier!

The Monkey Bar
Ik ben lid geworden van de Gourmet Club, waarbij je je af en toe kunt inschrijven voor zogeheten dinner pods. Iemand reserveert dan 8 plekken ongeveer een maand van tevoren en je kunt je dan inschrijven voor een plek aan tafel. Dit is een leuke manier om naar restaurants te gaan waar het moeilijk is een reservering te krijgen (wat helaas geldt voor zo ongeveer alle leuke restaurants hier), en het is ook een leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten. Nadeel is dat de plekken meestal snel vollopen (voor deze specifieke gelegenheid waren ze in een paar seconden allemaal vergeven).

Het restaurant in kwestie was de Monkey Bar. Sinds 1936 zit dit restaurant op deze plek in Midtown als onderdeel van Hotel Elysée. Het is een van de bekendere klassieke Amerikaanse restaurants. De sfeer in dit restaurant was absoluut uniek, alsof je de jaren 50 binnenloopt, echt waanzinnig gaaf – erg donker, rode leren booths, piano & jazz muziek, bediening keurig gekleed, muurschilderingen… – je voelde je haast verplicht om een martini of old fashioned te bestellen en je kon je goed voorstellen dat het hier twintig jaar geleden waarschijnlijk helemaal blauw stond van de rook! In mijn beste Gen Z Engels: It’s giving Mad Men.

Het eten was overigens ook erg goed, en stond vooral in het teken van ‘elevated American classics’ – goeie hamburgers, vette steaks, en, nieuw voor mij, de French dip, een steak sandwich die gedipt wordt in een meegeserveerde kan jus (ik betwijfel of dit heel French is maar goed… Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat dit, ondanks dat het een vrij dierlijke hap was, behoorlijk lekker was). Een absoluut hoogtepunt was hun truffle mac & cheese, weliswaar een bijgerecht, maar zó lekker!

Apple picking

Gisteren gingen we met een groep van c. 25 klasgenoten apple picking. Toen een klasgenoot dit voorstelde dacht ik eerst ‘huh?’, maar ik kwam er al snel achter dat apple picking hier in New York (en breder New England) echt enorm een ‘ding’ is. Hordes stedelingen trekken in de fall (vooral september/oktober) de stad uit naar orchards (boomgaarden) buiten de stad om daar appels te plukken. Het gaat niet alleen maar omde appels, het is eigenlijk een breder dagje uit – er is ook een soort paviljoentje met een grote tenten en tafels food trucks, er is live muziek (uiteraard country music) en, niet geheel onbelangrijk, lokaal geproduceerde apple cider en apple cider doughnuts.

Over de cider gesproken: Uw verslaggever was nog niet helemaal hersteld van de (zeer verantwoorde hoevelheid) martini’s van de avond ervoor, dus een verkwikkende versnapering om de scherpe kantjes van de kater af te halen was zeer welkom. Dit noemen ze hier een hair of the dog (komt van: hair of the dog that bit you – vroeger geloofde men dat je een beet van een hondsdolle hond kon behandelen door hondenhaar van die hond in de wond te leggen).

Overig

Over twee weken zijn de finals van de  A-term (de eerste helft van het eerste semester). Volgende week staat dus in het teken van de laatste college’s, een aantal inleveropdrachten en weer ouderwets de UB in. Er lijkt gelukkig nog ruimte te zijn voor wat leuke dingen – een verjaardag van twee klasgenoten op woensdag, een steakhouse op donderdag en mogelijk golfen op vrijdag. We gaan het zien, tot volgende week!

Hallo allemaal, welkom bij weer een nieuwe blogpost!

Ik krijg af en toe (positieve) reacties op mijn blog – dank daarvoor! Bepaalde anonieme familieleden geven zelfs aan wekelijks uit te kijken naar de maandag – dit vind ik echt heel erg leuk om te horen!

Wel moet ik toegeven dat wekelijks iets leuks schrijven steeds lastiger wordt. Op een gegeven moment gebeurt er gewoon niet zoveel meer omdat ‘zelfs hier’ je uiteindelijk een bepaalde routine ontwikkelt. Toch blijf ik voorlopig mijn best doen wekelijks te posten, mede omdat het doel ook voor mezelf is om een soort openbaar dagboek bij te houden, en ik denk dat een maandelijkse post hiervoor niet toereikend is. Mogelijk worden de posts wel iets korter. Enjoy!

Johnny’s birthday

Vrijdag gingen we uit eten voor de verjaardag van Johnny, een Executive MBA student (part-time) waarmee ik via Sanny bevriend mee ben geraakt (zij zaten in hetzelfde huis in de Hamptons). We waren met Johnny’s vrouw Carolyn, die als verrassing was ingevlogen vanuit Washington, en nog een paar MBA-studenten. Johnny is een dandy die het liefst de hele dag in pak rondloopt en Sanny had daar een mooi restaurant bij uitgezocht: The River Café in Brooklyn onder de Brooklyn Bridge, met een prachtig uitzicht op Manhattan, een vaste jazzpianist die liedjes speelt, bedienden in tropensmoking en een strikte dresscode. We hebben hem een prachtige Hermèsdas in Columbia Blue cadeau gegeven (mede met dank aan een aantal andere vrienden van hem die ook bij wilde dragen) waar hij enorm mee in zijn nopjes was.

Als verse MBA student interpreteer je elke euro die je uitgeeft ineens anders. De sommelier die met ons de wijn kwam overleggen stelt meteen een aantal ‘mooie’ wijntjes voor. Daarmee val je prooi aan iets wat bekend staat als anchoring bias, het fenomeen waarbij je blijft plakken aan een eerste getal en alle volgende informatie in het licht van je startpunt interpreteert. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de kracht die het eerste bod in een onderhandeling heeft. In dit geval, en dit werkt helaas ook als je weet dat het gebeurt, ‘veranker’ je jezelf onwillekeurig aan het prijspunt van de eerste paar wijnen die de sommelier voorstelt. Een wijs man (niet ik dus) laat zich niet teveel leiden door het startpunt (zeker niet als het door een gehaaide sommelier wordt voorgesteld) en denkt zelf na. Maar goed, zo ging het uiteraard niet. Als we met al onze wilskracht vervolgens een wijn uitkiezien die op ongeveer de helft van dat prijspunt zit, voelde het alsof we een financieel verstandige beslissing gemaakt hebben. Echter, hoe ik er nu op reflecteer zou het weleens de ‘worst trade deal in the history of deals, maybe ever’ kunnen zijn geweest, ik durf zelfs hier niet te noemen wat we uiteindelijk hebben betaald (voor een witte nota bene!).

Golf club kickoff

Afgelopen zaterdag was de aftrap van de golfclub, deze vond plaats in de Five Iron Golf, een soort dive bar met matten waar je met behulp van een trackman een paar holes kunt spelen tegen elkaar. Geestig concept – kennen we voor zover ik weet niet in Nederland, dus als een van mijn lezers nog een leuke start-up wil beginnen – ga los! EDIT: Ik hoor van een van mijn lezers dat dit wél al bestaat in Nederland.

Stock Pitching

De rest van het weekend stond voor mij in het teken van mijn stock pitch, die ik net heb ingediend. Als je pitch goed bevonden wordt kun je voor Columbia uitkomen bij competitions, waarbij je tegen teams van andere scholen je investering pitcht. Het idee is dat er ook recruiters op afkomen en dat je een stage binnen kunt koppen door een mooi verhaal te houden.

Even een kritische noot van mijzelf over dit hele dansje: De kans dat je echt met een serieus goede pitch komt is nihil (of nou ja, 50%, het kan omhoog of omlaag). Het idee hierachter is dat alle informatie een aandeel al is verdisconteerd in de prijs, omdat iedereen toegang heeft tot precies dezelfde informatie (dit wordt de Efficient Market Hypothesis genoemd). In de onvergetelijke woorden van Jeremy Irons’ karakter John Thuld in Margin Call (2011) kun je dus op slechts drie manieren consequent geld verdienen: “There are three ways to make a living in this business: be first, be smarter, or cheat. Now, I don’t cheat. And although I like to think we have some pretty smart people in this building, it sure is a hell of a lot easier to just be first”. Leuk voor hem, maar ik durf met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat een Columbia MBA-student die op een regenachtige zondagmiddag met zijn brakke kop een stock pitch in elkaar flanst niet sneller en zeker niet slimmer is dan de rest. Dus, waarom zijn recruiters dan toch geïnteresseerd in onze stock pitches? Volgens mij gaat het er meer om dat je laat zien dat je op een bepaalde manier kunt praten over drijvers van waarde en technische analyse.

Goed, ik blijf het maar raar vinden hoe het spelletje hier gespeeld wordt, maar ik hou me vast aan het dringende advies wat ik hier heb gekregen van iemand die ik hoog heb zitten: “Evert, you’ve got to join the parade, you cannot do this your own way”.

De koningin
De koningin helaas niet gezien ondanks smeekbeden via verschillende kanalen … volgende keer beter.

Dat was hem weer
Volgende week staan er een aantal topplannen op de agenda. Morgenavond een dinner party bij Sanjula thuis, overmorgen naar de Monkey Bar (voor de zekerheid, dit is een name-drop), en zaterdag Apple picking in Upstate New York met ons cluster (blijkbaar een ding hier … ). Stay tuned!

Dag lezers, weer een week verder. Echt veel is er deze week niet gebeurd. Hierbij drie losse anekdotes, eentje over een leuk kantoor dat langs kwam, eentje over reisjes, en eentje over een crime against humanity. Ik heb helaas wat minder foto’s gemaakt deze week, ik beloof bij dezen beterschap. Enjoy!

Investment Management – stock pitch workshop

Niet iedereen zal deze alinea even interessant vinden, maar ik heb hem toch geschreven omdat het een aardig beeld geeft van het soort partijen dat hier voorbij komt.

Een van de mogelijke vakgebieden waar ik naar kijk post-MBA is investment management (IM). IM wordt gecategoriseerd als buy-side finance, oftewel, de partijen die zelf investeren. Recruitment voor deze sector gaat via stock pitches – als je ergens interviewt vragen ze je typisch (naast je cv/motivatie/etc.) of je een idee hebt voor een aandeel waar ze in zouden moeten investeren. Hierin kregen we training van Fuller Thaler, een boutique asset manager met als motto “Investors make mistakes. We look for them.” Wat ze doen noemen ze ‘behavioral finance’ – op zoek gaan naar denkfouten die investeerders maken en daar munt uit slaan. Overweldigende hoeveelheden data tonen aan dat de meeste investeerders (inclusief professionals) er ondanks hun analyse en slimmigheden niet in slaan het beter te doen dan ‘de beurs’ (‘de beurs is een beetje een vage term, maar meestal wordt hiermee een automatisch beheerd mandje met daarin aandelen in de vijfhonderd grootste Amerikaanse bedrijven bedoeld, de S&P 500 Index). Bij Fuller Thaler draaien ze het om: als de meeste investeerders het slechter doen, moet er dus een mogelijkheid zijn om de markt te verslaan door precies niet datgene te doen wat andere investeerders doen. Een interessant voorbeeld wat ze hierbij noemen is dat uit data-analyse blijkt dat toename in de omzet negatief gecorreleerd is met toekomstige returns. Hun logica: “Sales go up, maybe a good time to buy, right? You know who else is thinking that? Every other portfolio manager and their mother”. Wie mij een beetje kent snapt wel waarom ik me aangetrokken voel tot deze betweterige houding. Ze hebben ook een veel intellectuelere opzet dan de meeste fondsen in deze categorie, met onder andere twee nobelprijswinnaars in hun team. Ze komen later in het najaar langs voor recruiting, wie weet kan ik mezelf hier naar binnen lullen voor een leuke stage in de zomer. Ze zitten de Bay Area.

Schoolreisjes

Ik vertelde vorige week al over de treks, misschien leuk om hier nog even bij stil te staan. Aan de ene kant heb je de vanuit school georganiseerde reizen (de Chazen Tours georganiseerd door Columbia via het Jerome E. Chazen Institute for Global Business). Deze worden georganiseerd door een aantal studenten van het gastland, begeleid door een professor, en worden gekenmerkt door een groot aantal bezoeken aan het lokale bedrijfsleven. Aan de andere kant heb je de informele treks die georganiseerd worden door studenten of clubs. Om je een indruk te geven van hoeveel er wordt georganiseerd, je hebt in de tweede week van januari zes Chazen Tours (China, Japan/Korea, UAE, Bahrein/Oman/UAE, Ecuador, Turkije), en daarbij informele treks naar Tanzania, Taiwan, India, de skitrip naar Val d’Isère, … Leuke, maar moeilijke keuzes om te maken! Ik ben, na even op de wachtlijst gebivakkeerd te hebben, ingeloot voor de Chazen Tour naar China van 7 tot 16 januari! We gaan om precies te zijn Beijing, Suzhou, Shanghai en Shenzhen. Ik ben enorm benieuwd, ik wilde hier graag heen omdat ik nog nooit in China ben geweest en omdat, als ik het nieuws zo volg, mijn toekomstige bazen waarschijnlijk daar vandaan zullen komen…

‘Crime against humanity’

Deze zondag was ik bij Zabar’s, een beroemde deli aan de Upper West Side, om Cynthia Nixon’s beroemde en zeer controversiele bagel te eten. Wat, niet bekend met bagelgate? In 2018 bestelde Cynthia Nixon (bekend als Miranda Hobbes uit Sex and the City, destijds kandidaat voor gouverneur van de staat New York) bij Zabar’s een cinnamon raisin bagel met roomkaas, zalm, kappertjes en ui, onwetend dat ze hiermee een storm van verontwaardiging over zichzelf zou afroepen: De New York Post kopte met ‘Cynthia Nixon’s bagel order is horrifying’, TODAY.com kwam met “Cynthia Nixon’s bagel order is a crime against humanity”, en daar bleef het niet bij... Er kwam ook een verdediging op gang, zoals in de Eater: “Leave Cynthia Nixon and her damn bagel order alone”. De verontwaardiging werd vervolgens serieus onderwerp van analyse in onder andere de Atlantic: “The absurd politics of Cynthia Nixon’s bagel order”, de New Yorker: “Cynthia Nixon’s cinnamon raisin bagel and the faux food faux pas“ en de Guardian (UK!): “Bagel-gate: How a food gaffe divided New York ‘s Democrats”. Goed, die bagel moest en zou ik natuurlijk proberen. Tegen alle verwachting in heel lekker, ik zou zelfs zeggen een aanrader! Blijkbaar had Nixon gelijk toen ze op de ophef reageerde: “Don’t knock it ‘till you’ve tried it“

Overig

Uiteraard waren er nog wat leuke borrels en diners. Deze week was de welkomstborrel van de Snow Sports Society in een biergarten (ik denk om Oostenrijkse sferen uit te stralen, ik heb uiteraard ter plekke mijn prille lidmaatschap opgezegd). Verder hadden we een diner met een aantal vrienden op een mooi dakterras (zie foto).

Alright, dat was hem weer! Volgende week zijn koningin Máxima en prinses Amalia in New York. Ik ga mijn best doen ze ergens te zien of zelfs te spreken. Mocht dat lukken komt het uiteraard in deze blog!

Hey allemaal, welkom bij weer een nieuwe post! We tikken vrolijk door. Lees hieronder verder over clubs, over praatjes, en karaoke!

Clubs
Deze week was ‘club day’, de open dag waar tijdens de lunch alle clubs een markt vormden. Clubs zijn een belangrijk onderdeel van het leven hier omdat de meeste borrels, activiteiten en reizen van daaruit georganiseerd worden. Clubs zijn er in groten getale en op allerlei vlakken, bijvoorbeeld:

• De affinity clubs op basis van bijvoorbeeld geslacht, geaardheid, etniciteit, religie
• De national clubs op basis van land van herkomst. Wij Nederlanders spelen hier helaas niet de hoofdrol (we tellen nu zes leden). Sommige van deze clubs organiseren trips (treks) naar hun land – deze zijn felbegeerd en populair. De grootste trek van het jaar, in mei, is naar Colombia – uw verslaggever gaat mee, samen met ongeveer 300 anderen… Andere grote trips zijn China, Taiwan en Japan
• De athletic clubs bestaande uit zowel sportteams als mensen met interesse in een bepaalde sport – ik hoop op een paar leuke golf- en skireisjes
• De social clubs op basis van interesse in bijv kunst, eten, wijn, fitness
• De professional clubs, een iets serieuzer subcategorie waar studenten met gemeenschappelijke interesse in bepaalde vakgebieden zich verenigen. In sommige gevallen houden deze er eigen contacten met het bedrijfsleven op na, in sommige gevallen beperkt dit zich tot het elkaar op de hoogte houden van de verschillende mogelijkheden en eerstejaars helpen aan tweedejaars/alumni tot wie ze zich kunnen wenden met hun vragen
• De student leadership clubs, waarbij je samen met de faculteit bijvoorbeeld sprekers naar de universiteit haalt, meedenkt over het curriculum, of een mentorrol speelt voor nieuwe eerstejaars. Deze clubs zijn wat officieler dan de rest en hebben vaak een selectief aanmeldingsproces, van de overige clubs kun je gewoon lid worden.

De meeste mensen worden lid van 8-10 clubs. Dat klinkt als wat veel (en is het ook), maar de meeste mensen zijn niet bij al deze clubs actief – veel mensen zijn ‘observerend lid’, vooral met als doel de mails te ontvangen om op de hoogte te blijven van eventuele trips bij de hobbyclubs en eventuele recruitmentactiviteiten bij de professional clubs. Echt actief zijn mensen vaak maar bij twee of drie clubs. Als je in het tweede jaar in het bestuur wilt (als President of Vice President) kun je in je eerste jaar op te geven als Associate Vice President (AVP). Ja, beste lezer, ook ik vind deze titulatuur wat overdreven.

In totaal zijn er meer dan 80 van deze clubs en ze houden allemaal vorige en deze week hun kick-off, happy hour en binnenkort hun eerste activiteiten, dus het is behoorlijk druk in en om de campus.

Praatjes en sprekers

Er worden hiernaast veel dingen door de universiteit georganiseerd. Bijna dagelijks zijn er sprekers (niet allemaal even bekend hoor) en presentaties van bedrijven. Ik ben deze week naar twee van dit soort bijeenkomsten gegaan.

Op donderdag ging ik naar een fireside chat met C.S. Venkatakrishan, CEO van Barclays, een grote Britse zakenbank. Hij was niet wat je verwacht van een CEO van een bank – je verwacht een beetje een alfamannetje, iemand als Jamie Dimon (CEO van JPMorgan), maar dit was een hele keurige, bescheiden, timide man die de wereld van finance in was gegaan omdat hij na zijn PhD in engineering geen baan kon vinden in zijn vakgebied. Hij was ten tijde van de financiële crisis hoofd van de afdeling risicobeheer geworden – een baan die destijds niet bijzonder fel begeerd werd door anderen of door hemzelf. De crisis veranderde dit alles en maakte dat hij in beeld kwam voor de top job.

Verder was ik naar een praatje van de World Bank Group die hun Young Professionals Program (zeg maar het klasje van de World Bank)  kwamen promoten. Ik kwam hierachter op weg naar een ander praatje en zag ineens een flyer hangen … hoewel het waar is dat dit iets over mij zegt, zegt het ook iets over de hoeveelheid dingen die hier op je afkomen! Erg veel informatie die je niet ook kunt googlen krijg je overigens niet tijdens zo’n presentatie, al is het altijd interessant om te horen hoe zij erover vertellen en waar ze de nadruk op leggen. Daarbij lieten ze een aantal stageairs en starters aan het woord om over hun ervaring te vertellen. Toch wel een interessante organisatie en werkzaamheden, al was een van mijn niet nader te noemen kennissen er snel bij om me aan te raden Bad Samaritans te lezen – een boek wat iets minder lovend is over de WBG dan de presentatie van die middag…

Karaoke

Donderdag stond een van de eerste ‘serieuze’ tentamens op de agenda, de mid-term voor Managerial Statistics. Echt veel stelde het niet voor, maar elk excuus voor een feestje wordt aangegrepen. Direct na het tentamen was er borrel in de Baylander, een aangemeerde boot in de buurt van school die in de zomer open is als bar. Omdat een aantal clubs hun welkomstreceptie voor nieuwe leden daar hadden gepland én omdat alle anderen voor de zekerheid ook maar kwamen was het snel behoorlijk vol en zat de sfeer er goed in.

Later die avond verzamelde ons cluster zich in K-town voor Korean Karaoke (in een privézaal). Absoluut hoogtepunt en unaniem tot winnaar uitgeroepen zanger was Jun, een Koreaan die (buiten zijn medeweten om en tegen zijn zin in) voor het blok werd gezet (vooruit, door mij) met Gangnam Style (voor de oudjes die meelezen: een megahit van c. 10 jaar geleden). Toen hij inzag dat hij hier niet onderuit ging komen ging hij er volledigvoor en legde de hele zaal plat! Dat hij een zonnebril (type Aviators) op sterkte op had omdat zijn normale bril gesneuveld was maakte het helemaal af. Ik kwam later nog aan bod met Drops of Jupiter en Breaking Free – hier schijnt gelukkig geen beeldmateriaal van te zijn.

Overig sociaal

Wat laatste gebeurtenissen die, gebonden door tijdsdruk, ik helaas beperk tot een bullet:

• Ik heb mijn zeer verre familie (we delen een betovergrootmoeder) deze week gezien in New York! We hebben elkaar een aantal maanden geleden in Enschede ontmoet, waarheen ze waren afgereisd voor een familiereünie. Toevallig genoeg kwamen we erachterdat mijn toekomstige adres slechts tien minuten lopen van hen vandaan zou zijn! Het was ontzettend gezellig hen hier te zien.
• Afgelopen vrijdag gegeten bij een leuk restaurant in de Lower East Side en plannen gemaakt om dan toch eindelijk eens naar Brooklyn te gaan. Na 45 min stilgestaan te hebben in de taxi toch maar rechtsomkeert gemaakt. Helaas, deze blogpost komt hopelijk later …
• Zaterdag een rondleiding gekregen van een klasgenoot door downtown New York. Hij deed dit in zijn studententijd om een beetje bij te verdienen, en bood dit aan – ontzettend aardig van hem
• Zondag met Sanjula en Henry naar de Harvard Club geweest (zij is Harvard faculty en daarom daar lid) om wat huiswerk te maken – stel je een soort 19^e-eeuwse Engelse gentlemen’s club voor, maar dan midden in New York. Vroeger hadden alle Ivy Leagues zo’n club (de straat stond bekend als Club(house) Row – tegenwoordig zijn er nog maar een paar, het armlastige Columbia is ingetrokken bij de Penn Club)

Goed, dat was hem weer! Er staan geen gewichtige plannen op de agenda voor volgende week, maar ongetwijfeld zijn er weer wat leuke verhalen. Stay tuned!