Evert in New York

Hey allemaal,

Welkom bij weer een nieuwe editie van mijn blog. Excuses voor het overslaan van vorige week. Ik moet toegeven dat het inmiddels wat lastiger wordt om elke week te schrijven met de energie van een nieuwkomer – meer en meer dingen worden normaler. Ik blijf mijn best doen! Vooral foto’s maken is iets waar ik mezelf actief aan moet herinneren… Ik heb onderin wat random foto’s achter elkaar gezet

Imaginativity

Deze bullet is waarschijnlijk alleen leuk om te lezen als je bekend bent met sitcom ‘How I Met Your Mother’. Het recruitmentseizoen is in volle gang voor de zomer, met ongeveer de helft van de klas inmiddels klaar en de andere helft, waaronder ik, is nu druk bezig.

Ik reageerde op een vacature waar gevraagd werd om in je aanmelding wat te zeggen over je ‘superpower’. Een klasgenoot adviseerde imaginitivity. Ik reageerde dat ik daar moeilijk mee kon komen aanzetten aangezien ik het woord niet eens kende, maar het bleek een door hemzelf verzonnen woord te zijn. Het leek hem een goed idee om een woord te verzinnen, zo val je ten minste op. Nogmaals, dit is dus alleen grappig als je deze serie hebt gezien, maar mijn klasgenoot had niet door dat hij hiermee het bijna letterlijk advies van een van de karakters uit de serie, Barney Stinson (gespeeld door Neil Patrick Harris), herhaalde: “Inventing your own words shows vision and creativity – visiativity!”.  Zie video hier: Barney’s Video Resume (17 jaar geleden voor het eerst op TV!)

De vriend in kwestie die imaginativity voorstelde heeft overigens net een stage binnengekopt voor de zomer met een signing bonus van $15,000 en een salaris van $16,500 per maand – misschien toch maar eens luisteren naar wat hij en Barney te zeggen hebben…

The Last MBA

De J-termers, de studenten die in Januari beginnen (Januari, J, rekent u even mee?) zijn net aangekomen. Deze studenten gaan door met vakken in de zomer en studeren gelijktijdig met ons af (Mei 2027, zet vooral vast in de agenda). Deze J-term was altijd enorm populair met klasgenoten wiens MBA werd betaald door hun kantoor (in jargon: gesponsorde studenten) omdat het kantoor hun collega minder lang kwijt was (16 maanden ipv 21) en omdat er geen stage bij zit – je wilt natuurlijk absoluut niet dat jouw collega rare ideeën krijgt en niet meer terugkomt.

Goed, waarom wijd ik hier zo uitgebreid over uit? De meeste Nederlandse studenten kwamen altijd aan in de J-term omdat ze meestal gesponsord werden, bijvoorbeeld door kantoren als McKinsey, Roland Berger en BCG. Nederlanders die in Augustus beginnen, zoals Sanjula en ik, zijn de uitzondering. Wat bleek dit jaar: 0 Nederlanders in de J-term. Het jaar hiervoor waren het er 4, het jaar daarvoor waren het er 9 – we sterven uit, in rap tempo…

Waardoor komt dat? Er wordt gesproken van twee trends. De eerste is dat kantoren wat minder happig zijn op de hoge kosten van het sponsoren van een MBA in de VS en hun medewerkers liever sturen naar bijvoorbeeld Insead (Fontainebleau, in de buurt van Parijs) – korter en goedkoper. De tweede, en ik vrees dat dit de belangrijkste trend is, is dat Amerika aan aanzien aan het inboeten in. Of dit terecht is of niet laat ik hier even buiten beschouwing, maar ik vrees dat beide trends voorlopig zullen doorzetten en dat het wat zeldzamer wordt dat Nederlanders aan Columbia Business School gaan studeren. Wie weet valt het mee: “It is hard to make predictions, especially about the future”  (Niels Bohr, natuurkundige).

On the bright side, misschien word er ooit een film over mij gemaakt. Ik denk alvast na over titels, “The Last Emperor 2” is een optie. ChatGPT stelde ‘Holland’s Last Hope’ voor maar die ging zelfs mij wat ver. “The Last Tulip in Manahattan” – wie weet is dat wat. Ik hoor uw suggesties graag in de comments.

Vingerafdrukken

Voor wie het niet weet, ik heb in 2024 mijn vliegbrevet gehaald en het is mijn ambitie om het hier in de VS weer op te pakken. Ik heb binnenkort een week vrij en het is mijn voornemen om dan aan de slag te gaan met wat lessen. Om de een of andere voor mij onduidelijke reden houden ze hier niet zo van buitenlanders aan de controls, dus hiervoor moet je eerst een screening door de FBI voor ondergaan. Als onderdeel van deze screening moet je je vingerafdrukken opsturen. Ik ging naar een zaak in Harlem die gecertificeerd is om ze af te nemen en op te sturen. Bij binnenkomst vond ik een sketchy bodega, een soort kleine supermarkt/tabak/alcohol winkel, waarbij een man achter de kassa een enorme joint aan het roken was. Hmm, hier klopt iets niet. “Ehm… you guys do fingerprinting?” “Next door buddy”. Ik dacht al zoiets.

Carnegie Halll

Afsluiting/Overig

Goed, dat was het weer, tot volgende week!

Hallo allemaal,

Een week en twee dagen verder, tijd voor een nieuwe blog! Het semester is in volle gang en alles loopt op rolletjes.

Thuissituatie

Een aantal mensen vragen om updates naar mijn huisgenoten. Bij dezen: De Japanner is helaas nooit bij ons komen wonen omdat de vorige huisgenoot wat problemen had met zijn visum. Hij kon daardoor nog niet verhuizen, waardoor Columbia de Japanner een andere kamer heeft gegeven. Inmiddels staat die kamer al een aantal weken leeg.

De andere huisgenoot, Anqi, is lekker zichzelf gebleven (helaas). Wél scheelt het enorm dat ik agressief heb opgeruimd, ik heb namelijk daardoor de keuken op hem ‘terugveroverd’, en eet nu daar in plaats van op mijn kamer. Enorme vooruitgang. Ik heb laatst een aantal keer het genoegen gehad om in de keuken aanwezig te zijn om Anqi’s morning routine te observeren. 

• Hij komt de keuken in met een mok uit zijn kamer. Deze spoelt hij af met wat water en vult hij met melk, en zet hem in de magnetron, en zijn ei in de eierkoker. Terwijl dit aanstaat gaat hij naar de wc.
• Hij komt terug en begint, staand aan het aanrecht en luid slurpend zijn melk te drinken en zijn ei te pellen en te eten (uit het vuistje, geen zout of peper).
• Halverwege zijn melk is het ei op en pakt hij en boterham uit de ijskast. Deze eet hij op, knagend, als het ware zoals een konijn zou eten. Of hij aan het ‘metselen’ is is lastig te zien omdat het pijn doet aan je ogen naar dit tafereel te kijken
• Ongeveer een half uur later pakt hij een appel uit de ijskast.

Hij wijkt van deze routine geen millimeter af. Mind you, deze vent woont hier sinds 2019! Ik vrees eerlijk gezegd dat hij niet eerder weggaat dan ik.

College

We lopen eindelijk weer op volle toeren. De normale colleges zijn weer begonnen en ik volg vier vakken – ik dacht, misschien vinden sommigen een update leuk. Zo niet – skip naar de volgende sectie.

Financial Markets and the Macroeconomy was een vak waar ik enorm naar uitkeek omdat het gegeven wordt door een voormalig gouverneur van de Fed. Hij maakt deze belofte ook wel gedeeltelijk waar: aan het eind van elk college doet hij een half uurtje vrij kletsen over wat er nu in het nieuws is, wat in deze tijd enorm opportuun is. Hij kent de meeste mensen om wie het gaat en neemt geen blad voor de mond in zijn beschrijving van deze personen. Over een niet nader te noemen zeer prominente speler in het hedendaags politiek theater zei hij: “Horrible person, there is not an orifice that this man would not kiss.” (orifice = lichaamsopening) Kijk, dat is duidelijke taal. Hoewel hij verder een hele slimme econoom is die goed kan uitleggen, is lastig dat zijn leeftijd (75) wat sporen begint achter te laten: hij heeft heel veel te vertellen heeft en daarmee de neiging enorm af te dwalen, zeker na vragen.

Value Investing is een introductievak voor een bepaalde school of thought over investeren die ooit aan Columbia is gepionierd door Benjamin Graham (bekend van The Intelligent Investor) en David Dodd. Later is dit voortgezet door Warren Buffet, die nog onder Graham gestudeerd heeft, en enkele andere grootheden.

Financial Statement Analysis & Valuation bouwt voort op het core-vak Financial Accounting en draait om het haarfijn lezen van de boeken en het daaruit halen van waardevolle informatie.

Operations Management is het laatste verplichte vak uit de core. Afgelopen college was er een simulatie waarbij je een fabriek moest managen, uiteraard won ons team glansrijk.

Cluster H Happy Hour

Een heel gangbaar fenomeen hier in de VS is Happy Hour. De meeste cafe’s geven een flinke korting als je bestelt tussen pak ‘m beet 15:00 en 19:00 – slim, want zo hengelen ze je binnen. Een staande afspraak om met een groep naar een happy hour te gaan wordt verwarrend genoeg ook een happy hour genoemd. Met een klasgenoot heb ik een vaste wekelijkse Cluster H Happy Hour georganiseerd met als doel om de band een beetje te bewaren. Tot aan de kerstvakantie hadden we elke dag alle vakken samen, vanaf nu heeft iedereen keuzevakken, dus je ziet elkaar niet meer tenzij je je best doet. De eerste editie was een groot succes, ongeveer 30 (van de 70) kwamen opdagen, veel meer dan ik had verwacht. Kijken of we het kunnen volhouden.

Jaarclubeten

Met mijn grote vriendin Sanjula proberen we wekelijks op zondag een diner te organiseren om in contact te blijven met de vele leuke mensen die we hebben ontmoet, zowel in ons cluster, in clubs of tijdens de reizen of borrels. Zo heeft zij bijv mensen ontmoet op de schoolreis naar Korea/Japan en ik in China, het idee is dat bij elkaar te brengen. Iets gekscherend spreken we over jaarclubeten, al gaat die vlieger niet helemaal op omdat het idee is om een beetje door te wisselen met wie we uitnodigen zodat we met wat meer mensen contact houden. Grote doel is dat dit hét ding wordt waar iedereen over praat, uiteraard. Eerste editie was zeer geslaagd – wederom geldt, kijken of we het kunnen volhouden.

Afsluiting

Dat was het weer, de hartelijke groeten en tot volgende keer!

Hey allemaal,

Korte blog dit keer – veel plezier!

College
Deze week was block week, wat inhoudt dat je niet zoals normaal meerdere vakken een paar uur per week volgt, maar één vak, een week lang, full-time. Het vak wat ik volgde heette Modern Political Economy, en werdt gegeven door twee zwaargewichten van de faculteit die beiden regeringsleiders hebben bijgestaan met hun economische inzichten: professor Glenn Hubbard, die vele republikeinse leiders heeft bijgestaan en in enkele raden van bestuur zit (Total, Blackrock, om maar wat te noemen), en professor Tano Santos, die de Spaanse premier heeft geadviseerd. Het was echt een enorm voorrecht om van twee zulke ‘wereldse’ economen college te krijgen, ze vulden hun antwoorden aan met veel voorbeelden uit de praktijk, en hadden hun prominente vriendjes gestrikt als gastspreker.

In grote lijnen ging het vak over hoe je via politiek je economie het best kunt inrichten. Het vak bestond uit een inleiding in het denken van grote economen als Smith, Ricardo, Malthus, Marx (!?), Keynes, Hayek, Polanyi, Friedman, aangevuld met dagelijks gastsprekers over belangrijke thema’s (zoals globalisering, China, populisme, corporate governance). Kortom, de politieke uitdagingen voor economische groei. Het vak is niet typisch MBA, omdat het nogal theoretisch is, maar ik vond dat wel leuk, het deed me een beetje denken aan mijn filosofiecolleges van lang geleden. Het was wel hard werken (voor een MBA dan) – elke dag van negen tot zes college en daarna meerdere artikelen lezen in de avonduren voor de dag erna (idealiter had je dit de week van tevoren gedaan, maar ja, ik zat in China).

Sneeuw

Jullie hebben mogelijk in het nieuws gelezen dat er een verschrikkelijke storm gaande is. Het valt wel mee, maar het is ontzettend koud en het heeft ongeveer 20-30 centimeter gesneeuwd. Dit zorgde voor wat chaos in de stad, veel winkels en supermarkten bleven dicht omdat het personeel en de goederen de stad niet inkwamen en veel vluchten zijn gecanceld. Morgen zijn de colleges online. Verder valt het allemaal wel mee. Veel mensen maken er het beste van – in central park werd geskied en gesleed van de heuvels (hilarisch hoe mensen met hun Black Crows, Salomons en Arc’teryx een heuvel van tien meter hoog afskien).

Afsluiting
Verder was er niet zo heel veel deze week. Dit vak nam nogal veel tijd in beslag, er waren verder wat verjaardagen, maar niets om echt over naar huis te schrijven. Volgende week beginnen de normale vakken die het hele semester duren, dus ik ben benieuwd of de vakken die heb gekozen ook echt leuk zijn. Dank voor het lezen en tot volgende week!

Hallo allemaal! Hier het tweede deel van de studiereis naar China. Ik pak de draad op bij de zesde dag. De vorige blog eindigde op de vijfde, die dag kwamen we in de avond aan in Shanghai vanuit Suzhou. Enjoy!

Dag 6

Deze dag stond geheel in het teken van het verkennen van de stad. In de ochtend hadden we een food tour waarbij we langs een aantal lokale tentjes gingen om allerlei locale specialiteiten uit te proberen. We kregen er weer een gratis cursus dumplings maken bij. Je zou zeggen dat dat gezien de vorige cursus inmiddels gesneden koek is – dat viel helaas tegen. Later die dag kregen we een wandeltour door de oude Franse concessie en langs de ‘Bund’, de oude boulevard waar in de tijd van de Britten en de Fransen alle belangrijke gebouwen werden neergezet, zoals het hoofdkantoor van de HSBC (Hongkong Shanghai Banking Corporation). Naast de prachtige oude gebouwen heb je van daar een prachtig uitzicht op de moderne skyline van Shanghai aan de andere oever van de rivier.

Dag 7

In de ochtend gingen we de Shanghai Tower op, de op drie na hoogste toren ter wereld, wat een zeer gaaf uitzicht bood over Shanghai. De stad is nogal uitgestrekt opgebouwd, dus als je er bent rondloopt besef je niet zo dat er 27 miljoen mensen wonen, maar van boven is de immense omvang van de stad goed zichtbaar. 

In de middag gingen we langs bij Xiaohongshu (Little Red Note), een snelgroeiende app die zowel een zoekmachine, een sociaal netwerk als een e-commerce platform is (als het ware een mix tussen google, instagram, en yelp) en 400 miljoen gebruikers in China heeft.  We hadden een rondetafelgesprek met twee medewerkers (waarvan een alumnus van Columbia Business School was en de ander van Columbia College) over hun internationale plannen, hun positionering tussen de andere netwerken en de mogelijke toepassingen en gevaren van AI. 

In de avond hadden we een verplicht nummer, het diner met traditionele show (ik vraag me eerlijk gezegd af hoe traditioneel het allemaal was, het kwam een beetje over als een tourist trap). Iedereen kon zich ter plekke verkleden in een gewaad, sommige dames gingen nog verder en kregen ook make-up en haar erbij. 

Dag 8 

In de ochtend vlogen we naar Shenzhen, en gingen we langs bij Meituan, een maaltijdbezorger/flitsbezorger/booking.com in één (gemeten naar marktkapitalisatie drie keer zo groot als Uber). Specifiek gingen we langs bij Meituan Keeta, hun internationale merk. Een hoogtepunt was het live meemaken van een bezorging per drone. Onwerkelijk was de enorme vergaderzaal waar we plaatsnamen, waarbij aan de ene kant op het scherm ‘Welcome Columbia Business School’ stond, en aan de andere een enorme rode hamer en sikkel aan de muur hingen.

Dag 9

De dag begon met een rondleiding bij BYD, waarbij we hun nieuwste modellen te zien kregen en de vele verschillende fronten waarop ze bezig zijn (bijv. ook trams). Hoogtepunt van de dag, en waarschijnlijk de trip, was het sit-down dinner met de CEO Walmart China, Catharine Zhu, in 1999 afgestudeerd aan Columbia Business School. In een 2.5 uur durende Q&A-sessie heeft ze ons de Chinese consument en de Chinese economie haarfijn uitgelegd. 

Misschien geestig om jullie het volgende niet te onthouden: Ik dacht listig te zijn en wist de plek naast haar aan tafel te bemachtigen. Helaas liep het diner niet zoals ik had verwacht: de Q&A-sessie nam het hele diner in beslag, en Catherine ging met zoveel passie in op alle vragen dat ze het hele diner haar stokjes niet heeft aangeraakt. Dit maakte dat haar buren, Yifan van de organisatie op rechts en mijzelf op links, ook niet konden eten.  Yifan stelde ergens voor om een pauze te nemen van de Q&A om Catherine wat tijd te geven te eten. ‘Nee hoor’, zei Catherine, ‘nergens voor nodig.’ Yifan en ik keken elkaar beteuterd aan. Wel leverde het een topfoto op.

Later die avond gingen we naar een karaokebar om de trip in stijl af te sluiten.

Dag 10-12 (Hong Kong)

Omdat de reis eindigde in Shenzhen, op een kwartiertje treinen van Hong Kong, besloot een aantal reizigers, waaronder ik, een weekendje Hong Kong aan de reis vast te plakken. Ik ga hier in iets minder detail op in omdat dit geen reisblog is en we daar niets bijzonders hebben gedaan (mijn jetlag van 13 uur speelt mogelijk ook mee).

Korte evaluatie reis

De reis was in cultureel en sociaal opzicht ontzettend geslaagd. We hebben ongelooflijk veel gezien van de verschillende steden, en echt het gevoel gekregen dat we China gezien hebben. Daarbij was het een erg goed gezelschap en heeft iedereen, zelfs ik, nieuwe vrienden gemaakt. Het enige front waarop de reis niet altijd voldeed aan mijn verwachtingen was op zakelijk gebied. Bij bijvoorbeeld Xiaohongxiu en Walmart was het bezoek ontzettend geslaagd en hadden we een interessant gesprek met serieuze mensen. Daartegenover, bij BYD en Xiaomi kregen we een leuke rondleiding, maar eerlijk gezegd vermoed ik dat ze dezelfde rondleiding aan elke middelbare schoolklas geven. Je zou verwachten dat, met het netwerk van Columbia achter je, meer mogelijk moet zijn. Ik zal dit nog eens vragen als ik de organisators zie op campus. 

Afsluiting

Terug in New York, morgen beginnen de colleges weer. De komende week heb ik een block week, een week lang één vak. Het begint morgen pas omdat 19 januari dit jaar een vrije dag is (Martin Luther King Day), en gaat daarom helaas t/m zaterdag door. Het vak wordt gegeven door Glen Hubbard, een invloedrijke Amerikaanse econoom en voormalig decaan van de school, dus ik ben zeer benieuwd. Tot volgende week!

Welkom bij weer een editie van mijn blog! Ik schrijf jullie vanuit het Marriot in Shanghai, waar we zojuist zijn aangekomen. Deze blog gaat over de eerste paar dagen van mijn reis naar China.

Aankomst in Beijing (Dag 1)
De meest efficiente manier om van New York naar Beijing te komen is met Air China, een vlucht van 16 uur in een roestige 747. Uiteraard bedankte ik voor dit verradelijke gemak en koos ik voor KLM/Air France 💙om aan mijn Flying Blue XP te komen. 5 januari 01:00 vloog ik van New York naar CDG en na een zeer aangename layover van 9 uur kwam ik na 27 uur en 35 minuten, en 13 uur tijdverschil, 6 januari om 17:35 aan in Beijing.

Overigens, voor wie het zich afvroeg, Peking en Beijing zijn beiden transcripties van 北京, de Chinese naam van de stad. Beijing is de transcriptie volgens het systeem dat aanbevolen wordt door de huidige Chinese regering, Peking is de transcriptie volgens een ouder systeem. Welke te kiezen? Het officiele advies is Peking (link), maar als ik om me heen kijk constateer ik dat Beijing toch een stuk gangbaarder is onder mijn generatiegenoten, waarschijnlijk omdat dit in het Engels ook wordt gebruikt. Beijing moet overigens eigenlijk worden uitgesproken als peej-tjing, maar ik zou adviseren dat niet te doen om niet te betweterig over te komen.

Anyway, vanuit het vliegveld haastte ik mij naar het Welcome Dinner (uiteraard met Peking Eend!) dat om 19:00 plaatsvond, waar ik mijn reisgenoten ontmoette: 30 medestudenten, waaronder de drie Chinese klasgenoten die de reis hebben georganiseerd vanuit Columbia, twee medewerkers van het reisbureau dat ze hiervoor in de arm hadden genomen, en twee fotografen die, zo zou ik ontdekken, nogal fanatiek zijn. De faculty member die mee zou gaan, een macroeconoom met wie ik het goed kon vinden en graag beter kennis had gemaakt, liet helaas verstek gaan wegens een blessure. Overigens was niet iedereen even rouwig om dit nieuws…

De medewerkers van het reisbureau zijn overigens twee dames die in 2023 hun MBAs hebben voltooid aan Wharton (University of Pennsylvenia) en Kellogg (Northwestern University). Ze deden dit eerst part-time naast hun werk als uit de hand gelopen hobby, maar hebben hier uiteindelijk een full-time baan van gemaakt. Binnenkort komt Harvard Business School met 100 studenten langs.

Beijing (Dag 2-4)
Dag 2

We begonnen met het aftikken van toeristische hoogtepunten: het Tiananmen Square (het Plein van de Hemelse Vrede), de Verboden Stad, en de Chinese Muur. In de avond gingen we op kroegentocht in Hutong, een oude wijk in Beijing, zo oud dat bijna alle gebouwen maar een verdieping hebben. Een gevolg hiervan is dat de meeste cafes geen eigen WC hebben, daarvoor moet je naar buiten en op zoek naar een publiek wc-gebouw.

Dag 3

In de ochtend bezochten we Xiaomi, specifieker de faciliteit waar ze elektrische voertuigen maken. In 2021 zijn ze hiermee begonnen, als je er rondloopt kun je je echt niet voorstellen dat het zo kort geleden is, zo immens is de fabriek. We kregen een rondleiding door de fabriek (bijna geheel gerobotiseerd, eigenlijk één grote geoliede machine) en een proefritje in hun nieuwste model, de Xiaomi Su7 Ultra, die in 1.98 seconden versnelt van 0 naar 100 km/h. Die auto heeft een power, niet normaal – alsof je van achteren aangereden wordt. Op verzoek van de reisleiding hebben een aantal van ons, waaronder ik, kort wat vragen beantwoord van journalisten van Chinese krant Global Times. Ik heb hier een beetje spijt van, deze krant staat niet bekend als al te neutraal en ik hoop niet dat ik het gezicht wordt van een nieuwe propagandacampagne. Ik heb wijselijk geen antwoord gegeven op de vraag of ik vond dat China het westen had ingehaald qua maakindustrie, dat leek me niet verstandig naar mijn visumverstrekker. Maar zowel mijn groepsgenoten als ik wisten wel wat ons eerlijke antwoord op deze vraag was geweest.

Hierna gingen we naar jd.com, een soort Chinese tegenhanger van Amazon. Dit bezoek was wat minder geslaagd – we kregen een zeer strak geregisseerde rondleiding langs een vleugel in het gebouw waar ze de geschiedenis van het bedrijf met allerlei opstellingen en schermen in beeld brachten. Op zich is er niet zoveel mis mee dat ze dit zo doen, ik kan me voorstellen dat veel bedrijven in Nederland of de VS dit ook hebben (zeker weten doe ik het niet), maar de manier waarop alles werd gepresenteerd sloeg niet helemaal aan, het voelde iets ongemakkelijk.

Later die dag gingen we weer naar Hutong, dit keer voor een workshop dumplings maken. De gastvrouw wist te vertellen dat de president van Oostenrijk deze workshop ook had gehad – is dat even mooi meegenomen. In de avond bezochten we een Chinees badhuis, dit was echt een hoogtepunt. Op de eerste verdieping waren de baden, op de tweede was een enorm buffet aan vruchten en sappen dat inbegrepen was bij de prijs en een bar, op de derde en vierde verdieping allerlei ruimtes massages, mahjong, poker, en filmzalen. Nadat je in de baden gegaan bent krijg je een soort pyjama van hen voordat je naar boven gaat – zie foto.

Dag 4

We bezochten de Tempel van de Hemel, een prachtige tempel waar de keizer twee keer per jaar drie dagen verbleef om te bidden voor een goede oogst (de rest van het jaar was de tempel volledig verlaten omdat verder niemand hier mocht komen). Hierna vertrokken we met de bullet train naar Suzhou (uitspraak Soe-djoow).

Suzhou (Dag 4 – 5)
Dag 4 – vervolg

We zaten hier in een prachtig hotel, een stuk ‘Chineser’ dan het hotel in Beijing waar we tot die tijd zaten, met prachtige spafaciliteiten en ruime, mooi ingerichte kamers. Helaas verbleven we er maar één nacht en hebben we nergens echt van kunnen genieten.. Die avond aten we bij een restaurant in de buurt en gingen we naar een prachtig cafe in de binnenstad.

Dag 5

Suzhou is een ontzettend oude stad (c. 2500 jaar). De gids beschreef het als ‘wat kleiner dan Beijing, ook weer niet zo klein trouwens, 14 miljoen mensen’. In de keizerlijke tijd al was dit een belangrijke, grote en bloeiende stad (Shanghai bijvoorbeeld was tot in de 18e eeuw een vrij onbenullig vissersdorp). De mooiste tuinen uit de oude tijd zijn hier te vinden. Wij bezochten de ‘Humble Administrator’s Garden’ (overigens de grootste tuin van allemaal, dus zo humble vonden wij het allemaal niet, maar goed). Verder bezochten we Pingjiang Road, een winkelstraat, en Tiger Hill, de lokale toren van Pisa, en sloten we het officiele programma af met een boottocht over de gracht (lekker Amsterdams, een observatie die ook mijn reisgenoten niet ontging), waarna we een vrije avond hadden om te shoppen en ergens te eten. We gingen op zoek naar een authentieke locale ervaring. Na wat zoeken vonden we ergens de perfecte plek: felle tl-verlichting, geen verwarming, en de zaak werd alleen bevolkt door een ouder echtpaar, waarvan de man aan het roken was (binnen). Hierna vertrokken we per bus naar Shanghai.

Afsluiting
We blijven nu drie nachten in Shanghai, daarna twee nachten Shenzhen en twee nachten Hong Kong. So far genieten we allemaal enorm van deze trip (al is het wel behoorlijk vermoeiend) en we kijken enorm uit naar wat de komende dagen nog gaan brengen. Ik kijk zelf met name uit naar het bezoek aan BYD in Shenzhen. Ik hou jullie op de hoogte!

Hey allemaal, en happy new year! Hopelijk vergeven jullie het me dat ik mijn week in Nederland, waarin ik heel gezellig veel vrienden en familie heb gezien, achterwege laat. We pakken het weer op in New York!

Schoonmaak appartement

Lezerswaarschuwing: Dit verhaal kan slaapverwekkend zijn, viewer discretion is advised.

Als eerste heb ik besloten toch maar eens werk te maken van mijn appartement hier. De reden hiervoor is dat er binnenkort een nieuwe huisgenoot komt, een Japanse MBA-student die in januari begint (je kunt in januari beginnen met het verkorte programma, of in augustus, zoals ik). Hij komt in de kamer van mijn Ghanese huisgenoot die onlangs is afgestudeerd en een baan heeft gevonden in North Carolina. Ik was aangenaam verrast dat mijn nieuwe huisgenoot een MBA zou zijn, omdat ze van alle faculteiten kunnen komen. Ik zie het als mazzel omdat de gemiddelde MBA-student een stuk socialer is dan – ik chargeer even – de gemiddelde PhD-student natuurkunde, en dus waarschijnlijk een leukere huisgenoot.

Op dit moment is het huis nogal ongezellig en rommelig. Niemand ruimt iets op en iedereen leeft vooral op zijn eigen kamer. Dit is zonde, want in potentie is het een prachtig appartement. Ik besefte dat dit mijn kans was om dit huis wat gezelliger te maken en besloot dus op te ruimen en schoon te maken. Het idee is dat, met een beetje mazzel, hij een betere indruk van het appartement krijgt en daarom zelf ook wat meer zijn best gaat doen er wat van te maken. Hopelijk wordt het dan wat meer een ‘huis’ waarbij we eventueel af en toe samen koffie drinken of eten (of, als dat teveel gevraagd is, in elk geval niet totaal langs elkaar heen leven).

Goed, ik ging aan de slag, en het probleem werd al snel duidelijk – niet Anqi (de Chinese PhD-student natuurkunde die tot nu toe overal de schuld van kreeg) was schuldig aan alle rommel, maar de structuur van hoe huurders circuleren: omdat er telkens individuele kamers worden vervangen, is het huis nooit leeg en blijft er veel zooi achter. Studentenhuizen in Nederland hebben dit probleem natuurlijk ook, maar deze hebben een stuk sterkere interne controle (ook niet onbelangrijk: medogenloze huisoudsten en slaafse eerstejaars). Enfin, het bleek dus dat bijna alle ingrediënten in de keukenkastjes toebehoorden aan voormalig huurders en (ruim!) over datum waren – hoogtepunt (dieptepunt?) was een potje paprikapoeder met maden… Koppen en bakjes in de uitlekbak bleken van niemand – geen wonder dat die arme Anqi het niet heeft opgeruimd. Hetzelfde gold voor de opslagkast, allemaal troep die van niemand is. Ironisch genoeg vond ik er precies dezelfde IKEA-lamp die ik de dag ervoor had gekocht voor mijn eigen kamer – pech!

Goed, alles is opgeruimd, hopelijk haalt het iets uit en wordt het hier wat gezelliger. Aan mij ligt het vanaf nu niet meer, als deze vent ook ‘in zijn eigen wereld leeft’ geef ik het op en verhuis ik.

Oud en Nieuw
Ik ben zoals velen van jullie waarschijnlijk wel weten geen enorm fan van oud en nieuw, en New York doet daar helaas niet zoveel aan. Gelukkig had een klasgenoot een bar gereserveerd voor ons, en waren we daar met zijn allen – ontzettend gezellig natuurlijk, en heel leuk om een groot deel van mijn klasgenoten weer te zien.

Vermont

Tussen de bedrijven door er ook nog een paar daagjes tussenuit geknepen naar Vermont, the green mountain state. Heerlijk om een paar dagen de drukte van de stad te ontvluchten, al was ik net twee weken gevlucht dus was deze ontsnapping niet bijzonder nodig. Gezellig was het wel. Langlaufen is daar een grote hobby – laten we het erop houden dat het lastiger is dan het lijkt (ze noemen het hier overigens cross-country skiing of Nordic skiing versus gewoon skiën wat alpine skiing wordt genoemd)

Tot slot
Morgen heb ik een sollicitatiegesprek voor een stage in de zomer (bij een bedrijf in San Diego, dus laten we hopen dat het gesprek niet al te goed gaat, dan wordt het immers erg lastig verslag doen van New York en moeten jullie het doen met twaalf weken radiostilte). Morgenavond vertrek ik dan eindelijk op de studiereis naar China met als eerste stop Beijing. Ik kijk hier echt enorm naar uit: ik ben nog nooit in China geweest, en ben ontzettend benieuwd. Ik weet niet zeker of deze website het daar doet, dus mogelijk komt de volgende blogpost pas over twee weken.Tot de volgende keer! 下次见!

Hallo allemaal,

Excuus voor de vertraging, maar we gaan weer vrolijk bloggen. Ik zal het deze editie voornamelijk hebben over het tweede deel van mijn reis naar Buenos Aires en Uruguay.

Dag 3

We vertrokken om 5:30 in de taxi naar de pont, en kwamen om half twaalf aan bij de eerste wijngaard (bodega). De dag begon met een rondleiding door de wijngaard, waar ons werd verteld dat dit de eerste wijngaard was die de Alvariño-druif plantte, omdat de familie afkomstig was uit een streek in Spanje waar deze druif ook verbouwd werd. Het experiment was zeer geslaagd: tegenwoordig is Alvariño dé witte wijn uit Uruguay (de Tannat is dé rode).

De proeverij was in een kamer waar ook een verzameling klassieke auto’s te bewonderen viel, wat wel iets zegt over het type familie dat typisch wijngaarden begint op Uruguay. Na deze proeverij was het tijd voor lunch met nog meer wijn en daarna een welverdiend dutje in de auto terug. Die dag hebben we verder niet zoveel meer gedaan.

Dag 4

De dag begon met nog een bezoek aan een wijngaard die dit keer ook olijven verbouwde voor olijfolie. In de middag gingen we naar Estancia Santa Cruz, een landgoed van 100 hectare met daarop een poloclub en gastverblijven. We werden ontvangen door de oprichter, een gepensioneerde zakenman, en zijn dochter, een klasgenoot. We hebben hier paardgereden en een duik genomen in het zwembad. Ik kan niet paardrijden, maar mijn paard had blijkbaar een groot ego en wilde per se voorop, waardoor mijn reisgenoten het idee had dat ik de situatie helemaal onder controle had – ik kreeg complimenten aan het eind. Fake it till you make it blijkt ook hier uitstekend advies.

Dag 5

In de ochtend gingen we naar een museum met beeldentuin. In de middag hadden we lunch aan een strandtent en de middag vrije tijd. Met een paar anderen namen we een duik in de zee. Op ongeveer 50 meter van ons vandaan zagen we een dolfijn. Echt goed konden we hem niet zien, want hij haalde alleen even snel adem, en dook daarna weer onder, maar we hebben dit een paar keer zien gebeuren.

Met zonsondergang gingen we naar Ta Khut, een Skyspace door James Turrell. Deze skyspaces, waarvan er meerdere zijn gebouwd verspreid over de wereld, bestaan uit een koepel van wit marmer met een opening waardoor het licht naar binnenkomt. Met zonsopgang en zonsondergang ontstaat er dan een soort natuurlijke lichtshow. Het was mooi om te zien, maar in de bus gaven veel mensen toe even weggedoezeld te zijn (45 min op je rug liggen en naar het plafond kijken is wat teveel gevraagd voor mensen op ons schema)  

Dag 6

We bezochten onze laatste wijngaard, Garzon – een enorme wijngaard gebouwd door een familie die haar geld heeft verdiend met olie (in een van de bijgebouwen zit een billionairs’ club. Ik vroeg of ik als toekomstig lid alvast even hoi kon zeggen iedereen, dat mocht helaas niet).  Zowel de wijngaarden als de faciliteiten waren enorm indrukwekkend, allemaal mooi, ruim en state-of-the-art. Dit wijnhuis doet ongeveer 70% van de export van premium wijnen in Uruguay. 

Interessant was een praatje van de directeur die vertelde over de uitdagingen die komen kijken bij het exporteren van wijn. De VS is de meest interessante markt, maar is strak gereguleerd: de importeur, distributeur en eindklant moeten verschillende partijen zijn, het zogeheten three-tiered system. In de praktijk, aldus de CEO, zijn het vaak wel vijf lagen. Voor hem betekent dat dat je een fles wijn vijf of zes keer moet verkopen, want je moet iedere laag er weer opnieuw van overtuigen om af te nemen. Dit is een van de grootste uitdagingen in zijn werk.

Terug aangekomen bij het het hotel genoten we van een laatste prachtige zonsondergang op het strand. De traditie is te klappen bij zonsondergang, vanaf ongeveer halverwege de zonsondergang tot hij helemaal onder is.

Dag 7

Rit naar huis, met wat vrije tijd in Buenos Aires voor wat shoppen. Ik heb een leren jack gekocht – leer is daar erg goedkoop omdat ze meer koeien dan inwoners hebben. Ik heb helaas geen foto voor jullie 😦

Afsluiting

Dat was hem! 36 uur na mijn landing in New York vloog ik met alweer een nachtvlucht naar Schiphol om de kerstdagen in Nederland door te brengen. Over deze week komt geen blogpost, wat dit de laatste editie van 2025 maakt. Fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar iedereen!

Saludos!

Afgelopen week waren de laatste tentamens. Direct na tentamens vloog ik naar Buenos Aires met de wijnclub. Ik schrijf deze editie vanaf de boot van Buenos Aires naar Montevideo, de Buquebus – eindelijk wat rust in wat een vrij hectische week is en belooft te worden.

Tentamens

Ik heb niet heel veel te zeggen over de tentamens zelf (behavle natuurlijk dat ze allemaal ontzettend goed gingen mam!) maar misschien is het aardig om stil te staan bij de manier waarop cijfers hier worden uitgedeeld. Waar je in Nederland (niet altijd, maar vaak) een cijfer krijgt dat staat voor het percentage van de punten die je op een tentamen hebt gehaald, staat je cijfer hier voor hoe je gescoord hebt op de beruchte ‘curve’. Een A is dus niet een 9, maar betekent dat je bij de beste x procent zit. Om dit handige systeem iets onhandiger te maken wisselt het per school en per vak wanneer je precies een A hebt. Columbia Business School kiest om ondoorgrondlijke redenen voor een eigen systeem met H (Honors), HP (High Pass), P1 (Pass), LP (Low pass), F (Fail).

Hoe dan ook – ik merk dus dat ik hierdoor echt anders mijn tentamens inga. Marketing bijv, staat bekend als een behoorlijk makkelijk vak – in Nederland zou ik daar vrij lui van zijn geworden, maar hier heb je er niet zoveel aan dat een vak makkelijk of moeilijk is – je moet nog steeds bij de top zitten om een hoog cijfer te halen. Als ik dit vertaal naar mijn eigen bachelor: het verschil tussen een 7.5 en een 8 is vrij insignificant, maar het verschil tussen een A en een B is groter, zeker psychologisch. Dus op een bepaalde manier werkt dit systeem wel om mensen aan het werk te krijgen – in elk geval voor mij, al is er de kanttekening dat ik natuurlijk iets anders in de wedstrijd sta tegenwoordig.

Het probleem van curve grading is natuurlijk dat er een bepaald relativisme bij komt kijken: als de hele klas slecht is. Voor Econ (Macroeconomie) is het niveau van de klas echt teleurstellend laag en zou het de reputatie van Columbia denk ik geen kwaad kunnen om de halve klas te laten zakken. Overigens, in Nederland speelt dit ook – een aantal oude McKinsey partners hebben in een uitgebreid onderzoek laten zien dat het niveau van wiskunde stelselmatig achteruit gaat in Nederland. Dus een perfect systeem is het niet, zo’n curve. Toch lijkt me dat het mogelijk moet zijn om een systeem op te tuigen dat zowel absoluut meet (voor de beleidsmakers om het algemene niveau op peil te houden), en relatief (voor leerlingen).

NB: Tijdens een MBA gaat het niet echt om hoge cijfers halen. Er is een principe van grade non-disclosure wat inhoudt dat je cijfers niet kunnen worden opgevraagd door een werkgever, dus de meesten vragen er niet naar. Ik ben hier overigens geen fan van, het heeft als gevolg dat sommigen, bijvoorbeeld mensen die aan het recruiten zijn voor investment banking, nauwelijks komen opdagen voor colleges. Nu kun je daar natuurlijk zoiets van zeggen als ‘wat zou het, ieder het zijne’, toch had ik liever gezien dat ze de plekken hadden gegeven aan andere mensen die wel iets willen leren. Maar daarin ben ik voor Amerikaanse begrippen een hopeloze romanticus.

Argentinie

Ik zal eerlijk zeggen dat ik eigenlijk niet zoveel wist van Argentinië. Het land kwam vrij uitgebreid aan bod in ons vak Macroeconomie, bot gezegd als case study van hoe het niet moet vanwege de hyperinflatie waar het land onder geleden heeft in de afgelopen eeuw. Voor die tijd (rond 1890-1930) was Argentinië ongelooflijk welvarend, met een reëel BBP per hoofd van de bevolking ongeveer 70% van de VS – tegenwoordig is nauwelijks 20%. Het lijkt me dat het land in die jaren een uitstraling moet hebben gehad die vergelijkbaar was met de VS: het was ook een voormalige kolonie, bewoond door voornamelijk Europese inwoners, met veel belofte vanwege de hoge welvaart (in het geval van Argentinië voornamelijk door landbouw). Dit verklaart ook waarom het zo’n populaire bestemming was voor de vele migranten die Europa verlieten in het midden van de twintigste eeuw.

Dag 1

Anyway, terug naar de orde van de dag. Ik ben hier omdat een Argentijnse tweedejaars voor 16 leden van de wijnclub (de inschrijving was direct vol, ik had mazzel) een trip naar Buenos Aires en Uruguay heeft georganiseerd (ontzettend leuk van haar, dit was geheel eigen intiatief). We namen de nachtvlucht (dat noemen ze hier een red-eye flight, waarsschijlijk omdat je ogen rood van vermoeidheid zijn aan het eind van de vlucht) en landden om 9:30. Mazzel – kamers waren direct beschikbaar. Dus een klein dutje later begonnen we de stad te verkennen. Stop 1: de ijssalon. Stop 2: lunch (empanadas). Stop 3: Wijnproeverij. Stop 4: Uit eten. Stop 5: Tangoshow. Straf programma. Wel meteen twee keer bife de chorizo gegeten – uit betrouwbare bron (oom Gerard) heb ik vernomen dat je spijt krijgt van elke keer dat je hier iets anders eet (sorry Baai!).

Dag 2

Dag twee begon met vrije tijd, waar we gebruik van maakten om naar het MALBA te gaan, het museum van Latijns-Amerikaanse kunst. Dat was echt ontzettend gaaf! Eigenlijk is het erg jammer dat je zo’n museumbezoek er tussen moet proppen, het zou denk ik nog leuker zijn om hier in je eentje een tijdje rond te dwalen zonder je af te vragen of je de taxi terug gaat missen. Die middag hadden we een guided tour door Buenos Aires en in de avond borrel + eten (tapas, met tot mijn grote verassing zwezerik, of sweetbread zoals de Amerikanen het noemen). Het helpt enorm dat iemand ‘in the know’ deze tour heeft georganiseerd want deze bar had ik nooit gevonden, de ingang was een achterdeurtje in een bloemenwinkel!

Dag 3

Vandaag een medogenloze ochtend: 5:00 de wekker om de eerste pont naar Montevideo te halen (de Buquebus) – we zetten onze reis voort met drie dagen Uruguay. We verblijven hier in Punta del Este, wat een beetje vergelijkbaar is met de Hamptons voor New York – Argentinië heeft zelf niet zulke mooie stranden (behalve die in Patagonië, maar de zee is daar ijskoud), dus Argentijnen die de zee opzoeken doen dat hier. We verblijven hier alleen maar, het programma vindt vooral elders in Uruguay plaats. Ik laat jullie volgende week zondag (vanuit Nederland!) weten wat we allemaal gedaan hebben en hoe het was!

Hallo allemaal,

Ik begin maar meteen met verantwoording afleggen aan mijn trouwe fans, die ik zojuist voor de tweede keer in vrij korte tijd een update heb onthouden. Excuus, ik kwam in de knel met een deadline op zondag en vergat in de haast mijn blog bij te houden. Toen ik dat eenmaal beseft had besloot ik het maar te laten omdat er niet zoveel gebeurd was in de afgelopen week. Het streven is nog altijd wekelijks een update te geven!

Thanksgiving
De meesten van jullie zullen bekend zijn met Thanksgiving. Voor wie dat niet is, Thanksgiving is een oorspronkelijk Engelse traditie om dank te betuigen aan de oogst (vandaar november). De traditie in de VS ontstond uit een gezamenlijke maaltijd tussen enkele pilgrims en native Americans in de 17e eeuw. Tegenwoordig is het vooral een familiefeest: alle Amerikanen gaan op bezoek bij familie voor een groots diner, met een kalkoen in de hoofdrol. Het wordt echt groots gevierd, bijna iedereen die ik ken ging deze week een paar dagen de stad uit hiervoor. We hadden vrij vanaf woensdag, sommige mensen vlogen al op dinsdagavond (sommigen ook al op zondag maar daar zullen we het maar niet over hebben).

Mijn verjaardag op 29 november viel helaas wat ongelukkig vanwege thanksgiving en werd daarmee een beetje een domper (al mijn vrienden waren de stad uit, hetzij omdat ze Amerikaan waren en Thanksgiving vierden, hetzij omdat ze goed gebruik maakten van de vrije dagen en een kleine vakantie hadden ingelast). Eenzaam als ik was ben ik uit eten gegaan met een andere ‘overblijver’, wat overigens heel gezellig was (binnen blijven op mijn verjaardag ging me toch net wat ver). Ik heb het gelukkig de week erna goed kunnen maken door met al mijn vrienden uit eten te gaan – dat was echt een topavond!

Eerlijk gezegd: het kwam wel goed uit even alleen te zijn met een lege agenda (al besef ik dat ik wel heel sneu klink door dit zo te zeggen). Afgelopen weken ben ik erg veel bezig geweest met andere dingen, waardoor ik me wat minder heb kunnen concentreren op andere belangrijke dingen, zoals sollicitaties de deur uit sturen voor zomerstages (krankzinnig dat het nu al begint toch?) en wat inhalen voor de tentamens. Die staan namelijk alweer op de agenda!

Tentamens & Einde Semester
Komende week staat in het teken van tentamens voor het hele semester, dus we brengen veel tijd door op onze campus (een veel rustiger alternatief voor de UB op de hoofdcampus). Het einde van het semester is een bitterzoete tijd – het is een mooie mijlpaal om achter de rug te hebben, maar het betekent ook de overgang van een vast rooster met je cluster naar een vrij rooster aan de hand van de vakken die je kiest (een beetje zoals van onderbouw naar de bovenbouw op de middelbare school).

Daarnaast markeert het ook het begin van de winter break die, als je geen hertentamens hebt, ruim een maand duurt. Tijdens deze winter break heb ik wilde plannen: Een week naar naar Buenos Aires en Uruguay, op een reis georganiseerd door de wijnclub. Ik zal hier maar meteen ruiterlijk toegeven dat ik niet voor de wijn ga – al is het wel mooi meegenomen – het lijkt me vooral erg mooi om Argentinië te zien. Na deze week ga ik een week naar Nederland voor kerst. Dan een week terug naar New York om iedereen weer even te zien, maar dan alweer door naar China voor de studiereis naar Beijing, Shuzhou, Shanghai, Shenzhen en Hong Kong. Busy schedule… – daarna voorlopig wel even uitgereisd, terug naar New York voor het begin van het Spring Semester.

Even wat clichés: het is echt voorbij gevlogen en een ontzettend raar idee dat er nu al bijna vijf maanden voorbij zijn gegaan sinds ik naar New York ben verhuisd. Tegelijkertijd voelt het ook alsof het eindeloos heeft geduurd – bepaalde dingen die ik in mijn eerste weken heb meegemaakt voelen alsof ze jaren geleden hebben plaatsgevonden… Een rare gedachte dat ik al ongeveer 20% door mijn avontuur hier heen ben.

En verder…

Volgende week

Volgende week hebben we tentamens van maandag tot vrijdag – verwacht dus niet al te veel spannends. Daarna een kleine borrel op vrijdagmiddag om het einde van het eerste semester te vieren met het cluster. Daarna is het tijd voor winter break – ik vlieg die avond al. Tot snel vanuit Argentinië!I