Evert in New York

Hey allemaal, welkom bij weer een nieuwe blog van mij! Geen grote bijzonderheden deze week. Drukke dagen, gevuld met colleges, deadlines, culturele uitstapjes en sociale aangelegenheden. Enjoy!

New York State of Mind

Hier in New York zijn heeft een positieve werking op je stemming. De enorme wolkenkrabbers, het permanente komen en gaan van helikopters, de levendigheid op straat die de hele dag voortduurt, het draagt allemaal bij aan een welhaast tastbare energie die hier in de lucht hangt, die Gen Z waarschijnlijk zou omschrijven als main character energy (het gevoel de hoofdpersoon in een film/serie te zijn). Aan de andere kant stemt omringd worden door zoveel grootsheid af en toe ook tot nederigheid. Zo kwam ik de stad een klasgenoot en zijn vader tegen: “What brings you to midtown, Evert?” “Picking up a parcel, how about you?” “We’re going window-shopping at the Rolex Store”. Sta je dan … Pap, als je dit leest, je begrijpt dat ik hier het lachertje van de stad ben zonder blinkende Rolex, misschien tijd om daar eens wat aan te doen?

Anyway, terug naar mijn week:

Op de uni

Het normale collegejaar is inmiddels in volle gang. Voor de professors is het uitdagend om een goed programma neer te zetten omdat de achtergrond van alle klasgenoten enorm varieert. Bij accounting zitten zowel mensen die nog nooit eerder een balans hebben gezien als mensen die hier als bankier dagelijks mee te maken hadden. Soms gaat het dus allemaal wat traag, soms wat snel, maar mijn verwachting is dat het verschil nu (bij de introductiecolleges van de introductievakken) op zijn grootst is, en langzamerhand minder zal worden.

Het is behoorlijk druk. Het is hier gangbaar om voor elk vak (we volgen er nu vijf) wekelijkse deadlines te stellen voor individuele opdrachten, groepsopdrachten, soms een kleine quizz om te bewijzen dat je het materiaal gelezen hebt, etc. Je kunt je voorstellen dat een wat minder georganiseerd persoon als ik hier nogal zijn handen vol aan heeft.  Weemoedig denk ik terug aan het Nederlandse systeem (volgens mij inmiddels non-existent), waarbij je maanden niet kon komen opdagen als je het tentamen maar goed maakte…

Culturele uitjes

Deze week heb ik wat meer kennisgenomen van het culturele nachtleven in New York. Op dinsdag gingen we met een groep naar Dizzy’s, de jazzclub in Lincoln Center. Hier trad een soort salsa-jazz-fusionband op – het was eerlijk gezegd niet echt mijn muziek of vibe (er werd gedanst … zucht) maar het was een mooie locatie met prachtig uitzicht over Central Park.

Donderdag had ik afgesproken met Max Götz. Voor wie hem niet kent, Max is een vriend van de middelbare school met wie ik in Amsterdam het contact weer heb opgepakt. Hij is Rijkstrainee (volgt het opleidingsprogramma voor ambtenaren bij de Rijksoverheid) en is de komende zes maanden op uitwisseling naar het Nederlands consulaat in New York. We zijn uit eerst eten gegaan in de West Village bij Amélie, een Frans restaurant, en vervolgens naar Jazzclub the Village Vanguard gegaan voor een optreden. De Vanguard is een tent die al sinds 1935 bestaat en waar vroeger zeer grote namen gespeeld hebben (Bechet, Bill Evans, Coltrane, Miles Davis, …). Toen wij er waren speelde het Bill Charlap Trio – helaas geen household name, maar wel een geweldige set!

Verder zijn we op zaterdag naar een stand-up show geweest in de West Side Comedy Club (aan de Upper West Side dus). Grappen hier herhalen werkt waarschijnlijk niet, dus laten we het erop houden dat het een zeer geslaagde avond was.

En verder

Verder hadden we op maandag een picknick in Central Park voor Labor Day, woensdag een happy hour na college met het cluster, vrijdag de verjaardag van een klasgenoot en vanavond een potlock dinner bij Sanny (de Nederlandse) thuis, waarbij iedereen een gang meeneemt. Ik heb het toetje, en hoewel ik vol ambitie was om te gaan koken vrees ik dat ik zo toch even langs de Italiaan ren om teramisu af te halen … Het was weer een drukke week.

Volgende week hebben we weer een mooi programma: We hebben Club Day, de dag waar alle clubjes zichzelf presenteren en nieuwe leden aannemen – volgens tweedejaars een belangrijk onderdeel van het sociale leven hier. Verder hebben we een al onvergetelijke karaokeavond – ik ben druk aan het oefenen onder de douche.

Ik laat jullie weten hoe het allemaal was, tot volgende week!

Hallo allemaal, welkom bij deze editie van mijn blog!

Naast mijn belevenissen van deze week leek het me leuk om even stil te staan bij de verschillende redenen voor mensen om een MBA doen, met name omdat dit veelzeggend is voor hoe iedereen de komende maanden gaat beleven. Enjoy!

Wat doet iedereen hier?
Een manier om te kijken naar de verschillende redenen waarom mensen een MBA doen is te kijken naar de verschillende plannen die mensen hebben na hun MBA. Heel basaal kun je dat opdelen in twee groepen, namelijk mensen die bij hun oude werkgever willen blijven, en mensen die van werkgever willen wisselen. Binnen deze laatste groep is een scherpe tweedeling tussen mensen die hun MBA zien als opstapje naar investment banking (IB) of strategy consulting en de rest. Deze verschillende groepen beleven de komende paar maanden erg anders: sommigen zullen alleen maar aan het likken zijn bij banken, terwijl anderen juist helemaal niets hoeven te doen qua recruitment, vandaar dat het leuk is hier even bij stil te staan:

De groep die bij hun werkgever blijft wordt meestal gesponsord, wat wil zeggen dat hun werkgever hun studiekosten betaalt. In ruil hiervoor tekent de werknemer een aantal jaar bij (meestal twee of drie jaar). Een deel van deze groep zijn consultants, maar je komt hier ook telgen uit familiebedrijven tegen, of mensen die werkzaam zijn bij grote conglomeraten (ik sprak bijv een Japanner die zo’n deal had met Mitsubishi). In principe is deze groep mensen vooral lekker aan het studeren en aan het genieten van hun tijd hier, omdat ze niet te zoeken naar een stageplaats of baan – die hebben ze al. Toch… niet iedereen is hierin even heilig, sterker nog, de meesten die gesponsord worden kijken ook rond wat hun andere opties zijn. Ze moeten wel een erg goed aanbod krijgen voordat ze onder hun overeenkomst uitkunnen, immers, het genereuze gift van hun werkgever verandert in een flinke schuld als ze niet terugkomen…

De tweede groep mensen, dit is denk ik de grootste groep, ziet de meerwaarde van een MBA vooral in de toegang die het biedt tot recruiting voor investment banking (IB) en consulting. Het idee is de komende maanden full-time bezig zijn met het regelen van een stageplaats voor deze zomer, met het doel een full-time return offer te krijgen. Het interessante is dus dat de hele inhoud van de MBA voor deze groep slechts bijzaak is, het gaat hen om de toegang die ze krijgen tot recruiting. Dit proces is intensief, competitief en tijdrovend: vooral bij aankomend bankiers, in mindere mate ook bij consultants, staan de komende maanden volledig in het teken hiervan. Een bestuurslid van de investment banking club (klinkt dat niet als een leuke club?) gaf het volgende advies in hun WhatsApp groep:

 “I would alert your partners and families that from Sept 4th – Jan 9th you will generally be unavailable (other than Thanksgiving and Christmas) due to recruiting. Recruiting for banking is like a full-time job and requires attendance at company presentations, hours dedicated to technical analysis, time spent researching and memorizing deals, and trips across Manhattan (and potentially to the West Coast) for coffee chats/recruiting events. You will not be able to do in-semester internships, pursue part time roles, or take on major extracurricular responsibilities.”

Wat moet je hier als nuchtere Hollander nou precies van vinden? Het is natuurlijk makkelijk om hierop neer te kijken als een stel geldwolfjes dat zich een beetje gek laat maken (en sommigen doen dat ook, iets gekscherend worden dit de career hardos genoemd). Tegelijkertijd moet je ook wel respect hebben voor hun drive, deze mensen werken echt ongelooflijk hard (harder dan ik ooit van plan ben te doen in elk geval), en zien een aantal jaar werken in IB als een taaie maar noodzakelijke rite de passage voor een volgende stap naar bijvoorbeeld Private Equity of een Hedge Fund (om dan eindelijk eens écht geld te gaan verdienen). Een deel van deze groep is (mijns inziens) wat eendimensionaal/oppervlakkig/staus-en-geld-belust, maar een groot deel van deze groep is gewoon leuk en heeft een keuze gemaakt die ik zelf niet zou maken, maar wel kan respecteren; ik wens ze alle succes, maar benijd ze absoluut niet.

De derde en laatste groep mensen is een redelijk divers samenraapsel van doelen. bijvoorbeeld mensen die uit consulting of finance komen en nu graag een baan in een bepaalde industrie willen, zoals healthcare, fashion of media; mensen die al druk aan het ondernemen zijn en hopen hier wat meer achtergrond te krijgen bij alle dingen die ze tegenkomen in hun werk, mensen die willen beginnen met zelf iets ondernemen en hier hopen een business partner te vinden en een idee uit te werken, etc. – het gaat hier echt alle kanten op. Voor deze groep, en ik schaar mijzelf hier ook onder, staan komende maanden vooral in het definitief uitwerken van je plannen zijn en het regelen van een summer internship in een industrie waarin je graag zou willen werken. Dit is minder competitief en gehaast dan bij IB/consulting, dus de komende maanden staan vooral in het teken van veel mensen spreken en op zoek gaan naar een goeie fit, en de maanden januari-april vooral in het teken van het verkennen van concrete mogelijkheden.

Overigens kom je ook nog een (kleine) laatste groep tegen die het allemaal iets minder serieus nemen, en redenen noemen als ‘For me it’s mainly a two-year vacation’ of ‘I’m just here to find a wife’ (beiden letterlijke citaten).

Goed, tot zo ver wat achtergrond, hoe gaat het met mij?

Studie

Ons eerste vak – LEAD – zit er alweer op. Dit vak, onderdeel van de verplichte vakken van het core curriculum, draait om de verschillende facetten van leidinggeven, of om de syllabus te citeren: “The assumption is that their careers have peaked at the point where their technical expertise and IQ can take them; their future success requires getting the ordinary people around them to do extraordinary things.” Ik weet niet of ik zelf deze woorden zou hebben uitgekozen, maar ondanks de licht hautaine toon vat dit het vak wel goed samen.

Concreet gingen het om dingen als het stellen van doelen, het maken van beslissingen, mensen beïnvloeden, wat een gezonde bedrijfscultuur is, en onderhandelen. Het vak was niet bijzonder moeilijk en/of technisch en ging meer om het illustreren van een aantal concepten. Een aantal voorbeelden: 

• In het college over bedrijfscultuur heb ik enorm genoten van de case study over hoe Mary Kay – bij de oudere lezers van deze blog waarschijnlijk wel bekend, maar voor mij volkomen nieuw – bedrijfscultuur gebruikt om haar beauty consultants te motiveren. Echt een aanrader! Geeft ook een leuk beeld bij de jaren ’70. 
• In het kader van rationele beslissingen maken werd uitgebreid stilgestaan bij de verschillende cognitive biases, meestal door ons er als klas eerst ‘in te luizen’ en vervolgens uit te leggen waar het misging. Een voorbeeld: “John likes classical music. Which is more likely, A) John is a New York City lawyer specialized in mergers & acquisitions, or B) John is a farmer?” Ik ben geneigd voor A) te gaan, maar het antwoord is toch echt B), er zijn immers tientallen malen meer boeren! Dit is een voorbeeld van de representativeness bias, de neiging om informatie die aansluit bij onze stereotyperingen waarschijnlijker te achten dan informatie die daarmee schuurt.

Bij ons eerste vak kwam ook ons eerste tentamen, dus deze loser bevond zich weer in een ruimte waar hij had gehoopt zichzelf nooit meer terug te vinden: De UB! Om mijn misère te vergroten was, precies toen ik naar de UB ging, convocation in volle gang op campus, een serie feesten om de aanvang van het nieuwe jaar te vieren…

Studie-technisch staan komende maanden staan in het teken van de overige vakken uit de core, te weten: financial accounting, managerial statistics, managerial economics, foundations of valuation, corporate finance, business analytics, marketing, global economic environment, operations management. Gezien de weinig mediagenieke aard van deze vakken verwacht ik niet dat ik verder nog veel stil zal staan bij de vakken die ik volg in deze blog.

Career stuff

Columbia besteed veel aandacht aan career services voor haar studenten. Dat is niet geheel uit aardigheid: in de rankings worden universiteiten afgerekend op het de gemiddelde salarissprong die hun studenten maken, dus ze zetten alles op alles om te voorkomen dat je een loser wordt die aan de straatstenen belandt. Het programma duurt twee jaar, dus op dit moment richt de molen zich vooral op studenten helpen aan een summer internship. Geadviseerd wordt nu al zoveel mogelijk coffee chats aan te gaan met mogelijk interessante connecties, je weet immers maar nooit waar dat toe kan leiden. Het voordeel van mensen nu al spreken is dat je nog niet al te gretig hoeft te zijn naar concrete stagemogelijkheden – een enorme afknapper. Deze brave Hendrik ging meteen op pad:

Als eerste sprak ik af met Lenore, eigenaar van het huis wat we in de Hamptons gehuurd hadden, Columbia-alumnus en en finance-veteraan in New York. Geestig genoeg viel ik onmiddellijk prooi aan cognitive biases, namelijk WYSATI (What You See Is All There Is), beslissingen nemen op basis van onvolledige data zonder zonder stil te staan bij de informatie die je mist, en de eerdergenoemde representativeness bias.  Kortom, op basis van summiere informatie (huis in de Hamptons, Columbia, Finance in New York) verwachtte ik een figuur lijkend op Meryl Streep in The Devil Wears Prada uit een zwarte limousine te zien stappen … de realiteit was wat minder dramatisch (zie foto). Het was een erg leuk gesprek wat vooral ging over de verschillende plekken waar ze gewerkt heeft (niet niks overigens, o.a. JP Morgan en Merrill), wat tips voor mij (zoveel mogelijk stages lopen, liefst nu meteen al mee beginnen op dagen dat je vrij bent), en wat algemene tips over New York (er zijn veel gekken dus let op). Iets interessants wat ik van haar hoorde is dat ze naar Barnard College was gegaan, het college voor vrouwen dat naast Columbia ligt, omdat het in haar studententijd als vrouw nog niet was toegestaan je in te schrijven aan Columbia College – deze werd pas in aankomstjaar 1983 coeducational (coed), als laatste van de Ivy League.

Verder sprak ik met een klasgenoot (een Oostenrijker) af met zijn oud-huisgenoot die inmiddels hotshot-associate is bij een grote investeerder. We bespraken wat voor werkzaamheden zijn dagen vulden, wat hij leuk en minder leuk vond aan zijn werk, wat voor tips hij had voor eventueel geïnteresseerden, etc. Jaja, beste lezer, echt spannend is het allemaal niet, maar het blog is ook bedoeld om een eerlijk beeld te geven van mijn tijd hier en het is niet alleen maar Rocquefort & Champagne! Gelukkig (voor mijzelf en voor jullie) bleek in dezelfde straat McGee’s Pub te zitten – het café waarop stamkroeg McLaren’ s Pub uit sitcom How I Met Your Mother gebaseerd is – daar moest en zou ik heen, gelukkig kon ik iemand meetrekken. Overigens geen al te bijzondere plek, het is gewoon een standaard dive bar. Het blijkt maar weer, never meet your heroes… toch leuk om deze af te kunnen vinken.

Overige activiteiten

Een ander belangrijk onderdeel van je sociale agenda in het begin van je MBA is je cluster. Je cluster is de groep van 75 mensen met wie je college’s volgt gedurende de eerste maanden. We hebben nu op woensdag een vaste borrel (happy hour), daarbij organiseren vele klasgenoten activeiten, zoals een bezoek aan Governor’s Island deze zaterdag, een picknick voor Labor Day (een nationale vrije dag) op maandag, en een guided tour door de stad (door iemand die vroeger rondleidingen gaf),

Het laatste onderdeel van het sociale leven hier zijn de clubs, zo ging ik uit eten met de foodies, hardlopen met de run club, en heb ik binnenkort een borrel met de club voor mensen met interesse in biotech en farma. Het echte clubleven moet nog beginnen: 9 september is club day, het moment om alle clubs te ontmoeten en je in te schrijven voor hun activiteiten. Hierover later meer!

Goed, dat was hem weer, tot volgende week!

Hi allemaal, hierbij mijn blogpost over afgelopen week, een week die in het teken stond van orientation week, de officiële aftrap van het programma. Het lijkt me daarnaast een mooi moment om even wat context te geven bij Columbia University. Enjoy!

Columbia University

Columbia University in the City of New York, zoals de volledige naam luidt, is een van de oudste universtiteiten van de VS en is opgericht in 1754 als King’s College door koning George II toen de VS nog een Engelse kolonie waren. Columbia is onderdeel van de Ivy League, de groep oudste en meest prestigieuze universiteiten in de VS, vernoemd naar het klimop (ivy) dat aan hun gevels groeit. 

Misschien is het goed om hier even stil te staan bij de organisatie van de Amerikaanse academische wereld.  Je schrijft je niet in voor een specifieke bachelor (zoals scheikunde), maar voor een vierjarig programma in liberal arts and sciences wat aangeboden wordt door een speciale faculteit: het University College. Je bent redelijk vrij bent om zelf vakken te kiezen die je interessant vindt en kiest na twee jaar een major (afstudeerrichting) waarna je afstudeert met een bachelorgraad. Voor mensen die door willen leren worden door verschillende graduate schools masterprogramma’s aangeboden. Wie arts wordt gaat hierna naar Medical School voor zijn MD, wie advocaat wil worden naar Law School voor zijn JD, en wie écht een grote speler wil worden gaat (na een aantal jaar werkervaring) naar Business School voor zijn MBA.

Omdat de meeste mensen geen master doen is het voor je carrière cruciaal dat je naar het juiste college gaat – dit wordt echt gezien als hét moment om jezelf te verzekeren van een goede toekomst. Studeren aan een ivy biedt status, netwerk en toegang tot recruiters. Het prijskaartje van $90,000 per jaar schrikt mensen bepaald niet af – Columbia College accepteerde in 2024 3.9% (!) van de aanmeldingen. Ouders zetten echt alles op alles en sturen hun kinderen naar prep school, pushen hen om lid te worden van de leerlingenraad of sportteams, regelen peperdure admissions coaching, etc. Voor de masterprogramma’s is het allemaal iets minder heftig, zo is de admissions rate voor de full-time MBA aan Columbia Business School zo’n 20% (nog steeds niet niets, maar toch c. 5x zo hoog).

Anyway, als je alle ellende hebt doorstaan en deel uit mag maken van zo’n universiteit zijn Amerikanen erg trots. Ze identificeren zich met hun alma mater en uiten dit graag, tijdens hun studententijd door te juichen voor hun sportteam (in het geval van Columbia: de Lions) en trots kleren te dragen met het logo van hun universiteit erop, later in hun leven door bijvoorbeeld te doneren. Zo gaf Henry Kravis (MBA ’69) onlangs $100m aan Columbia Business School voor de bouw van een nieuwe campus. 

Goed, genoeg over Columbia, hoe gaat het met mij?

Orientation week

Goed, deze week stond dus in het teken van Orientation week. Welkomstpraatjes van de verschillende Deans en alumni, we maakten kennis met je cluster (de groep van 75 mensen met wie je het komende half jaar je core curriculum volgt) en je learning team (de groep van 5 mensen met wie je je opdrachten moet maken), kregen uitleg over hoe colleges precies georganiseerd worden en wat er van jou wordt verwacht aan voorbereiding (veel case studies waarin discussie centraal staat, dus zorg dat je de case gelezen hebt), kregen informatie over clubs waar je lid van kunt worden, en vooral veel advies over recruitment (voor sommigen begint dit namelijk al vrij snel, daarover misschien een volgende keer meer). Het meeste van zo’n introductieweek is – zoals de lezer misschien al merkt – niet bijster interessant, maar iets wat er echt uitsprong was een ontzettend goede keynote address van Professor Sheena Iyengar (schrijver van bestseller ‘The Art of Choosing’). Ik ga die hier niet herhalen, ik vermeld dit vooral om te illustreren dat het niveau van professors en sprekers hier echt erg hoog is – dit belooft wat!

Date night at the Met

The Metropolitan Museum of Art (the Met), gratis toegankelijk voor New Yorkers en studenten aan Columbia) sluit meestal om 17:00, maar gooit op vrijdag en zaterdag ook ’s avonds haar deuren open voor ‘Date night at The Met’, waarbij je de galerijen kunt bekijken onder het genot van een drankje en live muziek. In de zomer gaat ook het dakterras (met bar!) open, vanaf waar je een spectaculair uitzicht hebt over Central Park en de high-rises in Midtown. Wij gingen met c. 50 medestudenten (een gezellige polyamoureuze date) die kant op en waren getipt direct naar het dakterras te gaan, omdat daarvoor een lange rij ontstaat in de loop van de avond. Zo gezegd, zo gedaan: als een stel barbaren liepen we straal langs alle galerijen van wereldfaam richting de lift (ik meen dat een van de beveiligers met zijn ogen rolde toen ik vroeg hoe we zo snel mogelijk bij de rooftop bar konden komen). Misschien niet mijn meest verfijnde moment ooit, maar het uitzicht boven was het absoluut waard, het was écht heel bijzonder. Het dakterras gaat helaas eind oktober dicht tot en met 2030 voor een grondige renovatie van die vleugel, dus het plan is daarna een keer terug te komen om de avond ook eens binnen mee te maken.

Ik zit helaas een beetje in tijdnood omdat we zo een meeting hebben met onze learning team om een of andere opdracht voor te bespreken (ik hou mijn blog vrij van krachttermen, maar het staat de lezer vrij er een aantal bij te verzinnen hier). Na die opdracht heb ik eetplannen, dus ik laat het even hierbij! Dank voor het lezen, tot volgende week!

Hey allemaal, hierbij mijn nieuwe post! Het plan is vanaf nu wekelijks op zondag een nieuwe post online te zetten. Met oog op het tijdverschil zal deze dan zondagavond laat of maandagochtend voor jullie te lezen zijn.

Kleine disclaimer: Deze post is een bij elkaar geraapt zooitje van observaties en gebeurtenissen omdat er niet echt een programma was. Probeer dus vooral niet een rode draad te zoeken, dat komt allemaal later wel weer!

Een paar kleine observaties om mee te beginnen, allereerst iets over het weer hier: New York is dus echt bloed- en bloedheet in de zomer. Dit komt gedeeltelijk door de ligging op dezelfde breedtegraad als Spanje maar vooral door de nabijheid van de Gulf Stream die zorgt voor aanvoer van warme en erg vochtige lucht, en de dichtheid van de bebouwing, die zowel via asfalt bijdraagt aan meer hitte-opname als via hoge gebouwen de hitteafvoer via de wind remt. Door de hoge leeftijd van gebouwen is centrale airconditioning zeldzaam en wordt het meestal beschouwd als een zaak van de huurder om zelf te regelen. Dit verklaart dus het typisch New Yorkse straatbeeld waarin uit elk raam een kleine AC hangt – zie foto boven (mijn gebouw).

Anyway, hoe gaat het verder met mij? Deze week stond vooral in het teken van je draai vinden en zorgen dat je klaar bent voor de start van het collegejaar volgende week (dus wifi, laptop, strijkijzer, AC, etc.) Mijn draai vinden gaat tot dusver prima. Zo heb ik:

• mijn vaste rondje hardlopen in Central Park uitgestippeld
• uitgevogeld hoe je hier de was doet (in een gemeenschappelijke ruimte in de kelder)
• een goeie deli gevonden (Kort voor delicatessenzaak, is de lokale steun en toeverlaat van de New Yorker voor de broodnodige coffee to go, bagel en baconeggandcheese roll) ,
• gegeten bij Tom’s (Een diner die bekend staat Columbia staple waar onder andere Obama en McCain graag kwamen, daarnaast bekend als het decor van de buitenkant van de diner uit de serie Seinfeld)
• een beginnetje gemaakt aan het verkennen van de lokale kunstscene met het Metropolitan Museum of Art (the Met) en het Museum of Modern Art (the MoMA)
• bij de lokale pizzatent de regular slice gehaald. Blij dat ik niet voor de jumbo ben gegaan – de regular was al groter dan ik ooit eerder gezien heb
• vastgezeten in de lift en een kwartier geluisterd naar mensen van facilitaire diensten die vooral Spaans met elkaar spraken
• en ben ik in slaap gevallen in de metro richting Harlem (ik werd gelukkig net op tijd wakker – New York is in principe veilig maar hier moet je wel een beetje oppassen)

Daarbij waren er wat leuke sociale uitjes die zowel bij hebben gedragen aan het verder verkennen van New York als het beter leren kennen van mijn cohort, zoals een aantal borrels en etentjes, het bezoeken van een ball game in Yankee Stadium en een etentje bij restaurant Vestry in SoHo.

Yankee Stadium

Vestry

Op zaterdagavond gingen we eten bij restaurant Vestry in SoHo (South of Houston Street, overigens uitgesproken als Hauw-sten, niet Hjoew-sten), een restaurant van Shaun Hergatt, een chef met vier sterren onder zijn riem en, wat blijkt, een jiu-jitsu-maatje van Henry – u allen inmiddels welbekend. We konden daar met zijn zeventigen terecht konden voor open bar met happen. Wat opvalt – en dat is niet alleen omdat het open bar is – is dat iedereen hier vooral cocktails drinkt, of op zijn minst mixdrankjes, en bijna nooit bier of wijn (uitgezonderd bier bij sport en wijn bij het eten). Ik vind dat maar een act en bestelde in plaats daarvan champagne – lekker gewoon gebleven, niet? De avond was ontzettend gezellig – dat heb je vrij snel met een open bar – en bood gelegenheid om weer vele nieuwe mensen te leren kennen. Het eten wat aangeboden werd (o.a.  blini’s met roomkaas en zalm, minitartelletjes met visseneitjes, luxe uitgevoerde sliders) viel iets tegen, want hoewel het erg lekker was, was het qua ambitieniveau niet helemaal wat je je voorstelt bij een hotshot-sterrenchef en een ticket van $160 per persoon. Toen ik dit besprak met een Nederlandse alumna reageerde deze droogjes: “Wen er maar aan overal opgelicht te worden”. Waardevol advies, al sta ik er zelf niet zo cynisch in – het is denk ik vooral een leermoment over horecaprijzen in dit deel van de stad…

Overige uitjes

Dat was hem weer voor deze week! Hopelijk vonden jullie het leuk om te lezen. Morgen is het zover en begint de studie met twee weken orientation. We krijgen waarschijnlijk vooral te horen wat er van ons verwacht wordt, wat ze van ons verwachten, welke resources we tot onze beschikking hebben, etc. Niet getreurd: er staan ook alweer wat feestjes op de agenda, dus hopelijk kan ik voorkomen dat de blogpost van volgende weekal te saai wordt.

Stay tuned!

7/10/2025 tot 10/10/2025

Wat context: De officiële orientation week begint 18 augustus, maar er worden (ruim) voor die tijd al enkele trips georganiseerd om elkaar te leren kennen. Dit zijn ze:

• Yacht Week – Naar mijn weten in onbruik geraakt na COVID
• Hamptons Week – Een week naar de Hamptons (zie later), de meest populaire van al deze en een ‘must’ om je sociale level hier een goede start te geven. Bestaat uit twee halve weken, Block 1 (7-10 aug) en Block 2 (10-13 aug).
• Pre-MBA World Tour – Een serie trips georganiseerd door aankomend studenten in hun eigen land, dit jaar voor het eerst sinds COVID weer georganiseerd. Er zijn in totaal 8 tracks georganiseerd naar Zuid Amerika, Zuid-Oost Azië en Europa waar meestal c. 10 mensen op af kwamen.

Ik ben alleen naar Hamptons Week Block 1 gegaan, deze post gaat daarover. Enjoy!

De Hamptons zijn een verzameling badplaatsen op Long Island en qua functie (ontsnappen uit de stad), afstand (een paar uur rijden) en situering (aan zee) goed te vergelijken met wat Domburg/Zeeland was/is voor de Randstedelijke beau monde in Nederland. Nog altijd ontvluchten rijke New Yorkers massaal the city voor the Hamps en het is dan ook een terugkerend thema in sitcoms als Sex and the City en Gossip Girl.

Voor de Hamptons Week gingen met ongeveer 400 medestudenten die kant op, waarvan de meeste de halve week (een block dus) meepakten. Iedereen verblijft in huizen die voor deze gelegenheid gehuurd zijn en maximaal worden bezet om het enigszins betaalbaar te houden. Ter illustratie: wij zaten met 12 mensen in een huis wat eigenlijk maar plek had voor 10, en nog was het c. $250 per persoon per nacht…

Dag 1

Met een gehuurde Ford Explorer (flinke auto!) reden we in 3 uur die kant op. Na aankomst gingen we lunchen bij Bostwick’s Chowder House, een lunchtent waar ik de famous stuffed clams en de signature lobster roll heb gegeten – ze weten alles hier goed te verkopen! Toegegeven, het was allemaal erg lekker. Bij terugkomst ontmoetten we de rest van het huis. Er werd een borrel gehaald om thuis wat in te drinken (pregaming), wat pizza’s besteld, en het was alweer tijd voor het eerste event van de week: de Welcome Party @ Common Ground. Dit feest viel mij eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Het idee (of in elk geval mijn idee) was juist dat je hierheen ging om nieuwe mensen leren kennen, maar dat ging gewoon niet omdat de muziek echt veel te hard stond, je kon elkaar echt niet verstaan! Na afloop van de open bar kreeg ik een rekening van $23 (ex 20% tip!) voor mijn neus voor een baco, dat was ook wel even slikken…

Dag 2

Deze ochtend stond golfen op de agenda, georganiseerd door mijzelf en Naman, een klasgenoot die ik verder niet kende, maar al gewaarschuwd had dat de baan “not exactly Augusta National” zou zijn. We speelden op Sag Harbor, een goedkoop negenholesbaantje dat prima dienst deed om kennis te maken met de c. 20 mensen die zich hiervoor hadden aangemeld. Vrij geestig was Richie, de iets chagrijnige starter, die woedend werd omdat we in een driebal weg probeerde te gaan: “Have you kids ever played golf before? Wasn’t there a starter there who told you if you could go?” Sorry Richie!

We gingen daarna met het huis lunchen bij een diner in East Hampton. Deze avond stond de White Party op de agenda, een traditie in de Hamptons vanwege de ‘echte’ White Party die Michael Rubin jaarlijks in zijn huis daar organiseert. Ik had nog geen outfit, dus ging daar een winkel binnen en pakte iets gehaast wat witte kleren uit een schap, waarmee ik de aandacht trok van de winkeldame: “White party emergency?” Busted.

De White Party was een veel geslaagder event. Het vond niet binnen plaats maar in een enorme tuin, waardoor het ontzettend makkelijk was mensen te ontmoeten. Twee hoogtepunten hierin wil ik jullie niet onthouden. De eerste is mijn langverwachte ontmoeting met Sanny, de enige andere Nederlandse in ons jaar. Ik wist al van haar bestaan, maar had haar nog niet eerder ontmoet. Het was een verademing om weer eens Nederlands te spreken – je merkt dan pas dat het eigenlijk best veel energie kost om de hele tijd alles in het Engels te doen. Een huisgenoot van Sanny, Henry, stond erop dat hij ook een soort van Nederlands was – hij is namelijk nogal direct en voelt zich zeer met ons verwant (een clown, dat merken jullie, maar wel een geestige clown. Hij heeft me sindsdien consequent aangesproken als ‘my Dutch brother’). De tweede ontmoeting die ik jullie niet wil onthouden is die met Kwamina, een Ghanees. Ik liet hem weten dat ik Kumasi en Accra geweest was, omdat mijn vader daar is opgegroeid. Dit had hij duidelijk niet verwacht: “Jouw vader is in Ghana opgegroeid?” Ik wees naar mijn gezicht: “Zie je het niet dan?” Hilariteit alom. (Voor de volledigheid: mijn grootvader was expat in Ghana voor Heineken, wat ik later ook aan Kwamina uitlegde)

Dag 3

De laatste volledige dag stond er een veeleisend programma op de agenda. Om 11:00 meldden we ons bij de Surf Lodge voor een borrel aan het water tussen 11:00 en 15:00. Ik denk dat niemand echt zin had om te drinken, maar het blijkt dat iedereen ook weer niet zover voorbij zijn studententijd geëvolueerd is. Een hilarische gesprek hier vond plaats tussen Henry, Chloe, en mijzelf. Henry moet ik even nader introduceren als prototype Amerikaanse frat boy, hij zat al goed in de olie om 12:00 en is een goeie blaataap: “Evert, I’d like you to meet Chloe, she went to, like, community college and I’m so proud of how she worked her way up”. Chloe bleek naar Stanford te zijn geweest om vervolgens vijf jaar in Private Equity in Londen te hebben gewerkt.

Na de surf lodge ging ik met een aantal huisgenoten en wat anderen naar Navy Beach, waar we een heerlijke duik hebben genomen om een beetje bij te komen van de hitte en de vroege borrel. Daarna was het tijd voor het laatste agendapunt, de Sunset Cruise. We verzamelden ons in een haven en hebben twee uur rondgevaren en voor anker gelegen in Lake Montauk. Er kon gezwommen worden, wat een prachtige ervaring was, en we zagen de zonsondergang op de weg terug. Afsluitend hebben we gegeten bij The Dock Bar & Grill in Montauk, een charmant tentje midden in Old Montauk wat lijkt op een soort zeemanskroeg uit de jaren 50. De taxichauffeur die ons hierheen bracht vertelde dat hij 40 jaar geleden uit Ierland hierheen was verhuisd. Ik vroeg hem waarom hij was verhuisd. “To be honest, that’s just what everyone was doing, so I figured, might as well do the same”.

Dag 4

Peergaar gingen we naar huis. Op de terugweg kwamen we langs een diner waar we stopten voor lunch, en dit was zo ontzettend Amerikaans dat ik het niet kon laten er even een zin en een foto aan te wijden.

Dat was hem weer! De volgende post gaat over volgende week, de laatste week voor orientation begint op 18 augustus. Op 13 augustus gaan we met c. 50 medestudenten naar een Yankees Game, verder zal er niet zo heel veel gebeuren. Al weet je maar nooit…

Stay tuned!

6 Augustus 2025

Excuses aan mijn trouwe schare volgers voor de vertraging. Het plan was deze post te combineren met de rest van de week – Hamptons Week – vandaar dat ik hem niet op de dag zelf gepubliceerd heb. Uiteindelijk heb ik ze toch maar uit elkaar gehaald omdat het wat veel werd. Enjoy!

De grote reis, waar ik al weken mee in mijn hoofd zat, verliep ontzettend soepel. De vlucht landde eerder dan verwacht, de rij voor de douane duurde slechts vijf minuten en het gesprek was een formaliteit. Ik was binnen!

Mijn taxirit naar het centrum (the city) begon voorspoedig. De chauffeur, een geboren Pakistaan, was een vriendelijke man en vertelde wat over de gebouwen waar we langsreden. Toen een zwerver op het raam klopte zag hij hierin een teken om mij wat advies te geven om veilig te blijven (blijkbaar kwam ik hem om de een of andere reden niet al te streetsmart over). Geen oogcontact maken met zwevers, niet stoppen als ze je aanspreken, en absoluut niet in bepaalde delen van Harlem komen nadat het donker is. Na dit waardevolle advies volgde een wat minder waardevol monoloog wat helaas lastig te onderbreken was waarin nog wat ongevraagd advies gegeven werd over vrouwen (allemaal bitches in New York, je moet iemand van elders hebben, zoals bijvoorbeeld Massachusetts), bepaalde etnische groepen (dit werd zo racistisch dat ik het zelfs hier niet durf te herhalen) en hoe onmogelijk het is witte mensen enig geschiedenisbesef bij te brengen (godzijdank waren we er bijna). Toen ik later in de Hamptons dit verhaal vertelde aan enkele New Yorkers was de reactie eensgezind: “Congrats Evert, sounds like you got the authentic NYC experience!”

Ik meldde mij – ruim op tijd – bij de superintendent om mijn sleutel op te halen van mijn appartement (3 slaapkamers, een zitkamer, keuken en badkamer, of zoals ze hier zeggen, een 3BR 1BA, spreek uit three bedroom one bathroom) . Ik werd gewaarschuwd voor problemen die ze met mijn appartement hebben gehad met het schoonhouden. Zucht. Eenmaal binnen viel de kamer me alles mee, lekker groot en net schoongemaakt (al was het meubilair waarmee het kwam nogal betreurenswaardig). Mijn huisgenoten waren niet thuis, dus ging ik er maar op uit, er moest van alles geregeld worden zoals het regelen van een bankrekening en telefoonnummer, het kopen van kleerhangers, bedlinnen, handdoeken, etc.

Ik kwam rond 21:30 thuis en trof een dame aan voor de binnendeur van ons appartement, die zichzelf voorstelde als de vriendin van Clinton, mijn huisgenoot. Ik liet haar binnen, waarna mij direct duidelijk werd dat de situatie iets genuanceerder lag: Het bleek dat vooral zíj́ van mening was dat ze zijn vriendin was, híj́ dacht daar echt anders over. Ik heb c. 15 min geluisterd naar enerzijds “Why are you ignoring me” en anderzijds “Please leave” – ik kon wel door de grond zakken van plaatsvervangende schaamte. Toen ze eindelijk weg was ging ik even bij Clinton kijken – hij nam me niets kwalijk en de situatie was eigenlijk zo buitenissig dat we er wel om konden lachen. Een prima ijsbreker dit! Clinton komt uit Ghana, heeft zijn bachelor (of zoals ze hier zeggen: undergrad) gedaan in Oklahoma en doet nu dus zijn master (grad school) aan Columbia. Ook kwam ik erachter dat de grote boosdoener van de rommel de andere huisgenoot is, Anqi, een Chinese PhD-student natuurkunde. Niet alleen ruimt hij nooit iets op, hij heeft daarbij de zitkamer geannexeerd aangezien deze aan zijn kamer grenst. Niet dat ik me ooit in die ontzettend lelijke zitkamer zou willen vertonen, toch stoort dit me behoorlijk. Maar wat eraan te doen … ik kwam hem later die avond tegen op de gang en het werd me snel duidelijk dat deze vent ‘op het spectrum zit’ (oogcontact vermijdend, een ingestudeerde beleefdheid, dat soort dingen) en dat enig gesprek hierover waarschijnlijk zeer lastig zal worden – maar je weet maar nooit, ook hij verdient een eerlijke kans.

Zorgen voor later, het was tijd om naar bed te gaan en me voor te bereiden op vertrek naar East Hampton morgenochtend om 10:00, voor de informele en legendarische introductieweek van Columbia Business School: Hamptons Week!