Evert in New York

Hallo allemaal, welkom bij weer een nieuwe blogpost!

Ik krijg af en toe (positieve) reacties op mijn blog – dank daarvoor! Bepaalde anonieme familieleden geven zelfs aan wekelijks uit te kijken naar de maandag – dit vind ik echt heel erg leuk om te horen!

Wel moet ik toegeven dat wekelijks iets leuks schrijven steeds lastiger wordt. Op een gegeven moment gebeurt er gewoon niet zoveel meer omdat ‘zelfs hier’ je uiteindelijk een bepaalde routine ontwikkelt. Toch blijf ik voorlopig mijn best doen wekelijks te posten, mede omdat het doel ook voor mezelf is om een soort openbaar dagboek bij te houden, en ik denk dat een maandelijkse post hiervoor niet toereikend is. Mogelijk worden de posts wel iets korter. Enjoy!

Johnny’s birthday

Vrijdag gingen we uit eten voor de verjaardag van Johnny, een Executive MBA student (part-time) waarmee ik via Sanny bevriend mee ben geraakt (zij zaten in hetzelfde huis in de Hamptons). We waren met Johnny’s vrouw Carolyn, die als verrassing was ingevlogen vanuit Washington, en nog een paar MBA-studenten. Johnny is een dandy die het liefst de hele dag in pak rondloopt en Sanny had daar een mooi restaurant bij uitgezocht: The River Café in Brooklyn onder de Brooklyn Bridge, met een prachtig uitzicht op Manhattan, een vaste jazzpianist die liedjes speelt, bedienden in tropensmoking en een strikte dresscode. We hebben hem een prachtige Hermèsdas in Columbia Blue cadeau gegeven (mede met dank aan een aantal andere vrienden van hem die ook bij wilde dragen) waar hij enorm mee in zijn nopjes was.

Als verse MBA student interpreteer je elke euro die je uitgeeft ineens anders. De sommelier die met ons de wijn kwam overleggen stelt meteen een aantal ‘mooie’ wijntjes voor. Daarmee val je prooi aan iets wat bekend staat als anchoring bias, het fenomeen waarbij je blijft plakken aan een eerste getal en alle volgende informatie in het licht van je startpunt interpreteert. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de kracht die het eerste bod in een onderhandeling heeft. In dit geval, en dit werkt helaas ook als je weet dat het gebeurt, ‘veranker’ je jezelf onwillekeurig aan het prijspunt van de eerste paar wijnen die de sommelier voorstelt. Een wijs man (niet ik dus) laat zich niet teveel leiden door het startpunt (zeker niet als het door een gehaaide sommelier wordt voorgesteld) en denkt zelf na. Maar goed, zo ging het uiteraard niet. Als we met al onze wilskracht vervolgens een wijn uitkiezien die op ongeveer de helft van dat prijspunt zit, voelde het alsof we een financieel verstandige beslissing gemaakt hebben. Echter, hoe ik er nu op reflecteer zou het weleens de ‘worst trade deal in the history of deals, maybe ever’ kunnen zijn geweest, ik durf zelfs hier niet te noemen wat we uiteindelijk hebben betaald (voor een witte nota bene!).

Golf club kickoff

Afgelopen zaterdag was de aftrap van de golfclub, deze vond plaats in de Five Iron Golf, een soort dive bar met matten waar je met behulp van een trackman een paar holes kunt spelen tegen elkaar. Geestig concept – kennen we voor zover ik weet niet in Nederland, dus als een van mijn lezers nog een leuke start-up wil beginnen – ga los! EDIT: Ik hoor van een van mijn lezers dat dit wél al bestaat in Nederland.

Stock Pitching

De rest van het weekend stond voor mij in het teken van mijn stock pitch, die ik net heb ingediend. Als je pitch goed bevonden wordt kun je voor Columbia uitkomen bij competitions, waarbij je tegen teams van andere scholen je investering pitcht. Het idee is dat er ook recruiters op afkomen en dat je een stage binnen kunt koppen door een mooi verhaal te houden.

Even een kritische noot van mijzelf over dit hele dansje: De kans dat je echt met een serieus goede pitch komt is nihil (of nou ja, 50%, het kan omhoog of omlaag). Het idee hierachter is dat alle informatie een aandeel al is verdisconteerd in de prijs, omdat iedereen toegang heeft tot precies dezelfde informatie (dit wordt de Efficient Market Hypothesis genoemd). In de onvergetelijke woorden van Jeremy Irons’ karakter John Thuld in Margin Call (2011) kun je dus op slechts drie manieren consequent geld verdienen: “There are three ways to make a living in this business: be first, be smarter, or cheat. Now, I don’t cheat. And although I like to think we have some pretty smart people in this building, it sure is a hell of a lot easier to just be first”. Leuk voor hem, maar ik durf met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat een Columbia MBA-student die op een regenachtige zondagmiddag met zijn brakke kop een stock pitch in elkaar flanst niet sneller en zeker niet slimmer is dan de rest. Dus, waarom zijn recruiters dan toch geïnteresseerd in onze stock pitches? Volgens mij gaat het er meer om dat je laat zien dat je op een bepaalde manier kunt praten over drijvers van waarde en technische analyse.

Goed, ik blijf het maar raar vinden hoe het spelletje hier gespeeld wordt, maar ik hou me vast aan het dringende advies wat ik hier heb gekregen van iemand die ik hoog heb zitten: “Evert, you’ve got to join the parade, you cannot do this your own way”.

De koningin
De koningin helaas niet gezien ondanks smeekbeden via verschillende kanalen … volgende keer beter.

Dat was hem weer
Volgende week staan er een aantal topplannen op de agenda. Morgenavond een dinner party bij Sanjula thuis, overmorgen naar de Monkey Bar (voor de zekerheid, dit is een name-drop), en zaterdag Apple picking in Upstate New York met ons cluster (blijkbaar een ding hier … ). Stay tuned!