Evert in New York

Hallo allemaal, welkom bij weer een nieuwe blogpost!

Vorige week hadden we tentamens, wat een beetje drukt op de instroom aan verhalen. Excuus daarvoor. Gelukkig was er deze week wel een ontzettend leuk en ontzettend Amerikaans uitje: de jaarlijkse Homecoming Football Game van de Columbia Lions. Deze ‘editie’ gaat vooral daarover. Geniet ervan!

Homecoming

Elke universiteit wijst een wedstrijd, meestal de laatste thuiswestrijd van het seizoen, aan als homecoming. Deze wedstrijd staat in het teken van alumni die terugkomen naar hun oude school, maar ook in het teken van afscheid nemen van de vierdejaars (seniors) die het team gaan verlaten, en het huldigen van bepaalde andere sporters. Kortom, een wedstrijd die net wat specialer is dan de andere wedstrijden en dus ook wat grootser wordt opgezet: er was een enorme tent opgezet op een honkbalveld in de buurt bar waar alle alumni en huidige studenten werden ontvangen, waarbij ook de cheerleaders en het dweilorkest alvast even langskwamen. Fans komen uiteraard gekleed in Columbia blue – ik kon uiteraard niet achterblijven:

De wedstrijd in kwestie was de Columbia Lions tegen de Penn Quakers (Penn = University of Pennsylvania). Beide teams spelen in de Ivy League – hier komt de naam dus vandaan! Het niveau van deze league schijnt overigens niet al te hoog te zijn, waardoor de ironische situatie is ontstaan waarbij een naam die synoniem is geworden met excellentie zijn wortels vindt in een sportcompetitie die bekend staat als middelmatig …

Om hun niveau iets op te krikken hanteren universiteiten een (veel) ruimer toelatingsbeleid voor topsporters. Of, zoals een klasgenoot het in duidelijk Amerikaans samenvatte: ‘They’re probably dumb as bricks’. Ik kreeg van deze klasgenoot ook wat tips voor hoe je te gedragen langs de lijn. Ben je het niet eens met de scheidsrechter kun je bijvoorbeeld roepen ‘Hey ref, at least buy me dinner before you fuck me!’

Anyway, dit was de eerste keer in mijn leven dat ik een football game gezien heb. Gelukkig waren er klasgenoten die een beetje uitlegden wat er aan de hand was, anders had ik er denk ik niets van begrepen.

EDIT: Een aantal lezers vroeg wie er gewonnen had. Uitslag was 35-21 voor Penn 😦

Iets wat me bijzonder opviel was de mate van specialisme gecombineerd met onbeperkt doorwisselen. Een team bestaat uit ongeveer 100 teamleden waarvan er maar 11 tegelijkertijd op het veld staan. Spelers zijn extreem gespecialiseerd. Er zijn aparte spelers voor aanval, verdediging en speciale situaties, en binnen deze eenheden hebben alle spelers maar één rol. Ter illustratie:

• Als het team dat aan de bal is de bal kwijtraakt wisselen beide teams alle spelers door – aanvallers eruit, verdedigers erin (en vice versa)
• Als de spelsituatie vraagt om een kick door de palen komen hiervoor drie specialisten van de zijlijn naar voren: de long snapper (die de bal naar achteren naar de holder gooit), de holder die de bal vangt en op de grond plaatst en de kicker, die de daadwerkelijke kick maakt. Direct erna gaan deze spelers weer het veld af – dit, en alleen dit, is hun rol in het team.

En verder

Volgende week een drukke agenda waarin we met vier nieuwe vakken beginnen voor de B-term (de tweede helft van het eerste semester) en daarbij elke avond plannen, waaronder een bezoek aan Mamma Mia op Broadway! In het weekend een staat uitje met ons cluster naar The Catskills (de Ardennen van New York) gepland.

Tot volgende week!