Evert in New York

Hallo allemaal, welkom bij deze editie van mijn blog!

Naast mijn belevenissen van deze week leek het me leuk om even stil te staan bij de verschillende redenen voor mensen om een MBA doen, met name omdat dit veelzeggend is voor hoe iedereen de komende maanden gaat beleven. Enjoy!

Wat doet iedereen hier?
Een manier om te kijken naar de verschillende redenen waarom mensen een MBA doen is te kijken naar de verschillende plannen die mensen hebben na hun MBA. Heel basaal kun je dat opdelen in twee groepen, namelijk mensen die bij hun oude werkgever willen blijven, en mensen die van werkgever willen wisselen. Binnen deze laatste groep is een scherpe tweedeling tussen mensen die hun MBA zien als opstapje naar investment banking (IB) of strategy consulting en de rest. Deze verschillende groepen beleven de komende paar maanden erg anders: sommigen zullen alleen maar aan het likken zijn bij banken, terwijl anderen juist helemaal niets hoeven te doen qua recruitment, vandaar dat het leuk is hier even bij stil te staan:

De groep die bij hun werkgever blijft wordt meestal gesponsord, wat wil zeggen dat hun werkgever hun studiekosten betaalt. In ruil hiervoor tekent de werknemer een aantal jaar bij (meestal twee of drie jaar). Een deel van deze groep zijn consultants, maar je komt hier ook telgen uit familiebedrijven tegen, of mensen die werkzaam zijn bij grote conglomeraten (ik sprak bijv een Japanner die zo’n deal had met Mitsubishi). In principe is deze groep mensen vooral lekker aan het studeren en aan het genieten van hun tijd hier, omdat ze niet te zoeken naar een stageplaats of baan – die hebben ze al. Toch… niet iedereen is hierin even heilig, sterker nog, de meesten die gesponsord worden kijken ook rond wat hun andere opties zijn. Ze moeten wel een erg goed aanbod krijgen voordat ze onder hun overeenkomst uitkunnen, immers, het genereuze gift van hun werkgever verandert in een flinke schuld als ze niet terugkomen…

De tweede groep mensen, dit is denk ik de grootste groep, ziet de meerwaarde van een MBA vooral in de toegang die het biedt tot recruiting voor investment banking (IB) en consulting. Het idee is de komende maanden full-time bezig zijn met het regelen van een stageplaats voor deze zomer, met het doel een full-time return offer te krijgen. Het interessante is dus dat de hele inhoud van de MBA voor deze groep slechts bijzaak is, het gaat hen om de toegang die ze krijgen tot recruiting. Dit proces is intensief, competitief en tijdrovend: vooral bij aankomend bankiers, in mindere mate ook bij consultants, staan de komende maanden volledig in het teken hiervan. Een bestuurslid van de investment banking club (klinkt dat niet als een leuke club?) gaf het volgende advies in hun WhatsApp groep:

 “I would alert your partners and families that from Sept 4th – Jan 9th you will generally be unavailable (other than Thanksgiving and Christmas) due to recruiting. Recruiting for banking is like a full-time job and requires attendance at company presentations, hours dedicated to technical analysis, time spent researching and memorizing deals, and trips across Manhattan (and potentially to the West Coast) for coffee chats/recruiting events. You will not be able to do in-semester internships, pursue part time roles, or take on major extracurricular responsibilities.”

Wat moet je hier als nuchtere Hollander nou precies van vinden? Het is natuurlijk makkelijk om hierop neer te kijken als een stel geldwolfjes dat zich een beetje gek laat maken (en sommigen doen dat ook, iets gekscherend worden dit de career hardos genoemd). Tegelijkertijd moet je ook wel respect hebben voor hun drive, deze mensen werken echt ongelooflijk hard (harder dan ik ooit van plan ben te doen in elk geval), en zien een aantal jaar werken in IB als een taaie maar noodzakelijke rite de passage voor een volgende stap naar bijvoorbeeld Private Equity of een Hedge Fund (om dan eindelijk eens écht geld te gaan verdienen). Een deel van deze groep is (mijns inziens) wat eendimensionaal/oppervlakkig/staus-en-geld-belust, maar een groot deel van deze groep is gewoon leuk en heeft een keuze gemaakt die ik zelf niet zou maken, maar wel kan respecteren; ik wens ze alle succes, maar benijd ze absoluut niet.

De derde en laatste groep mensen is een redelijk divers samenraapsel van doelen. bijvoorbeeld mensen die uit consulting of finance komen en nu graag een baan in een bepaalde industrie willen, zoals healthcare, fashion of media; mensen die al druk aan het ondernemen zijn en hopen hier wat meer achtergrond te krijgen bij alle dingen die ze tegenkomen in hun werk, mensen die willen beginnen met zelf iets ondernemen en hier hopen een business partner te vinden en een idee uit te werken, etc. – het gaat hier echt alle kanten op. Voor deze groep, en ik schaar mijzelf hier ook onder, staan komende maanden vooral in het definitief uitwerken van je plannen zijn en het regelen van een summer internship in een industrie waarin je graag zou willen werken. Dit is minder competitief en gehaast dan bij IB/consulting, dus de komende maanden staan vooral in het teken van veel mensen spreken en op zoek gaan naar een goeie fit, en de maanden januari-april vooral in het teken van het verkennen van concrete mogelijkheden.

Overigens kom je ook nog een (kleine) laatste groep tegen die het allemaal iets minder serieus nemen, en redenen noemen als ‘For me it’s mainly a two-year vacation’ of ‘I’m just here to find a wife’ (beiden letterlijke citaten).

Goed, tot zo ver wat achtergrond, hoe gaat het met mij?

Studie

Ons eerste vak – LEAD – zit er alweer op. Dit vak, onderdeel van de verplichte vakken van het core curriculum, draait om de verschillende facetten van leidinggeven, of om de syllabus te citeren: “The assumption is that their careers have peaked at the point where their technical expertise and IQ can take them; their future success requires getting the ordinary people around them to do extraordinary things.” Ik weet niet of ik zelf deze woorden zou hebben uitgekozen, maar ondanks de licht hautaine toon vat dit het vak wel goed samen.

Concreet gingen het om dingen als het stellen van doelen, het maken van beslissingen, mensen beïnvloeden, wat een gezonde bedrijfscultuur is, en onderhandelen. Het vak was niet bijzonder moeilijk en/of technisch en ging meer om het illustreren van een aantal concepten. Een aantal voorbeelden: 

• In het college over bedrijfscultuur heb ik enorm genoten van de case study over hoe Mary Kay – bij de oudere lezers van deze blog waarschijnlijk wel bekend, maar voor mij volkomen nieuw – bedrijfscultuur gebruikt om haar beauty consultants te motiveren. Echt een aanrader! Geeft ook een leuk beeld bij de jaren ’70. 
• In het kader van rationele beslissingen maken werd uitgebreid stilgestaan bij de verschillende cognitive biases, meestal door ons er als klas eerst ‘in te luizen’ en vervolgens uit te leggen waar het misging. Een voorbeeld: “John likes classical music. Which is more likely, A) John is a New York City lawyer specialized in mergers & acquisitions, or B) John is a farmer?” Ik ben geneigd voor A) te gaan, maar het antwoord is toch echt B), er zijn immers tientallen malen meer boeren! Dit is een voorbeeld van de representativeness bias, de neiging om informatie die aansluit bij onze stereotyperingen waarschijnlijker te achten dan informatie die daarmee schuurt.

Bij ons eerste vak kwam ook ons eerste tentamen, dus deze loser bevond zich weer in een ruimte waar hij had gehoopt zichzelf nooit meer terug te vinden: De UB! Om mijn misère te vergroten was, precies toen ik naar de UB ging, convocation in volle gang op campus, een serie feesten om de aanvang van het nieuwe jaar te vieren…

Studie-technisch staan komende maanden staan in het teken van de overige vakken uit de core, te weten: financial accounting, managerial statistics, managerial economics, foundations of valuation, corporate finance, business analytics, marketing, global economic environment, operations management. Gezien de weinig mediagenieke aard van deze vakken verwacht ik niet dat ik verder nog veel stil zal staan bij de vakken die ik volg in deze blog.

Career stuff

Columbia besteed veel aandacht aan career services voor haar studenten. Dat is niet geheel uit aardigheid: in de rankings worden universiteiten afgerekend op het de gemiddelde salarissprong die hun studenten maken, dus ze zetten alles op alles om te voorkomen dat je een loser wordt die aan de straatstenen belandt. Het programma duurt twee jaar, dus op dit moment richt de molen zich vooral op studenten helpen aan een summer internship. Geadviseerd wordt nu al zoveel mogelijk coffee chats aan te gaan met mogelijk interessante connecties, je weet immers maar nooit waar dat toe kan leiden. Het voordeel van mensen nu al spreken is dat je nog niet al te gretig hoeft te zijn naar concrete stagemogelijkheden – een enorme afknapper. Deze brave Hendrik ging meteen op pad:

Als eerste sprak ik af met Lenore, eigenaar van het huis wat we in de Hamptons gehuurd hadden, Columbia-alumnus en en finance-veteraan in New York. Geestig genoeg viel ik onmiddellijk prooi aan cognitive biases, namelijk WYSATI (What You See Is All There Is), beslissingen nemen op basis van onvolledige data zonder zonder stil te staan bij de informatie die je mist, en de eerdergenoemde representativeness bias.  Kortom, op basis van summiere informatie (huis in de Hamptons, Columbia, Finance in New York) verwachtte ik een figuur lijkend op Meryl Streep in The Devil Wears Prada uit een zwarte limousine te zien stappen … de realiteit was wat minder dramatisch (zie foto). Het was een erg leuk gesprek wat vooral ging over de verschillende plekken waar ze gewerkt heeft (niet niks overigens, o.a. JP Morgan en Merrill), wat tips voor mij (zoveel mogelijk stages lopen, liefst nu meteen al mee beginnen op dagen dat je vrij bent), en wat algemene tips over New York (er zijn veel gekken dus let op). Iets interessants wat ik van haar hoorde is dat ze naar Barnard College was gegaan, het college voor vrouwen dat naast Columbia ligt, omdat het in haar studententijd als vrouw nog niet was toegestaan je in te schrijven aan Columbia College – deze werd pas in aankomstjaar 1983 coeducational (coed), als laatste van de Ivy League.

Verder sprak ik met een klasgenoot (een Oostenrijker) af met zijn oud-huisgenoot die inmiddels hotshot-associate is bij een grote investeerder. We bespraken wat voor werkzaamheden zijn dagen vulden, wat hij leuk en minder leuk vond aan zijn werk, wat voor tips hij had voor eventueel geïnteresseerden, etc. Jaja, beste lezer, echt spannend is het allemaal niet, maar het blog is ook bedoeld om een eerlijk beeld te geven van mijn tijd hier en het is niet alleen maar Rocquefort & Champagne! Gelukkig (voor mijzelf en voor jullie) bleek in dezelfde straat McGee’s Pub te zitten – het café waarop stamkroeg McLaren’ s Pub uit sitcom How I Met Your Mother gebaseerd is – daar moest en zou ik heen, gelukkig kon ik iemand meetrekken. Overigens geen al te bijzondere plek, het is gewoon een standaard dive bar. Het blijkt maar weer, never meet your heroes… toch leuk om deze af te kunnen vinken.

Overige activiteiten

Een ander belangrijk onderdeel van je sociale agenda in het begin van je MBA is je cluster. Je cluster is de groep van 75 mensen met wie je college’s volgt gedurende de eerste maanden. We hebben nu op woensdag een vaste borrel (happy hour), daarbij organiseren vele klasgenoten activeiten, zoals een bezoek aan Governor’s Island deze zaterdag, een picknick voor Labor Day (een nationale vrije dag) op maandag, en een guided tour door de stad (door iemand die vroeger rondleidingen gaf),

Het laatste onderdeel van het sociale leven hier zijn de clubs, zo ging ik uit eten met de foodies, hardlopen met de run club, en heb ik binnenkort een borrel met de club voor mensen met interesse in biotech en farma. Het echte clubleven moet nog beginnen: 9 september is club day, het moment om alle clubs te ontmoeten en je in te schrijven voor hun activiteiten. Hierover later meer!

Goed, dat was hem weer, tot volgende week!