Evert in New York

7/10/2025 tot 10/10/2025

Wat context: De officiële orientation week begint 18 augustus, maar er worden (ruim) voor die tijd al enkele trips georganiseerd om elkaar te leren kennen. Dit zijn ze:

• Yacht Week – Naar mijn weten in onbruik geraakt na COVID
• Hamptons Week – Een week naar de Hamptons (zie later), de meest populaire van al deze en een ‘must’ om je sociale level hier een goede start te geven. Bestaat uit twee halve weken, Block 1 (7-10 aug) en Block 2 (10-13 aug).
• Pre-MBA World Tour – Een serie trips georganiseerd door aankomend studenten in hun eigen land, dit jaar voor het eerst sinds COVID weer georganiseerd. Er zijn in totaal 8 tracks georganiseerd naar Zuid Amerika, Zuid-Oost Azië en Europa waar meestal c. 10 mensen op af kwamen.

Ik ben alleen naar Hamptons Week Block 1 gegaan, deze post gaat daarover. Enjoy!

De Hamptons zijn een verzameling badplaatsen op Long Island en qua functie (ontsnappen uit de stad), afstand (een paar uur rijden) en situering (aan zee) goed te vergelijken met wat Domburg/Zeeland was/is voor de Randstedelijke beau monde in Nederland. Nog altijd ontvluchten rijke New Yorkers massaal the city voor the Hamps en het is dan ook een terugkerend thema in sitcoms als Sex and the City en Gossip Girl.

Voor de Hamptons Week gingen met ongeveer 400 medestudenten die kant op, waarvan de meeste de halve week (een block dus) meepakten. Iedereen verblijft in huizen die voor deze gelegenheid gehuurd zijn en maximaal worden bezet om het enigszins betaalbaar te houden. Ter illustratie: wij zaten met 12 mensen in een huis wat eigenlijk maar plek had voor 10, en nog was het c. $250 per persoon per nacht…

Dag 1

Met een gehuurde Ford Explorer (flinke auto!) reden we in 3 uur die kant op. Na aankomst gingen we lunchen bij Bostwick’s Chowder House, een lunchtent waar ik de famous stuffed clams en de signature lobster roll heb gegeten – ze weten alles hier goed te verkopen! Toegegeven, het was allemaal erg lekker. Bij terugkomst ontmoetten we de rest van het huis. Er werd een borrel gehaald om thuis wat in te drinken (pregaming), wat pizza’s besteld, en het was alweer tijd voor het eerste event van de week: de Welcome Party @ Common Ground. Dit feest viel mij eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Het idee (of in elk geval mijn idee) was juist dat je hierheen ging om nieuwe mensen leren kennen, maar dat ging gewoon niet omdat de muziek echt veel te hard stond, je kon elkaar echt niet verstaan! Na afloop van de open bar kreeg ik een rekening van $23 (ex 20% tip!) voor mijn neus voor een baco, dat was ook wel even slikken…

Dag 2

Deze ochtend stond golfen op de agenda, georganiseerd door mijzelf en Naman, een klasgenoot die ik verder niet kende, maar al gewaarschuwd had dat de baan “not exactly Augusta National” zou zijn. We speelden op Sag Harbor, een goedkoop negenholesbaantje dat prima dienst deed om kennis te maken met de c. 20 mensen die zich hiervoor hadden aangemeld. Vrij geestig was Richie, de iets chagrijnige starter, die woedend werd omdat we in een driebal weg probeerde te gaan: “Have you kids ever played golf before? Wasn’t there a starter there who told you if you could go?” Sorry Richie!

We gingen daarna met het huis lunchen bij een diner in East Hampton. Deze avond stond de White Party op de agenda, een traditie in de Hamptons vanwege de ‘echte’ White Party die Michael Rubin jaarlijks in zijn huis daar organiseert. Ik had nog geen outfit, dus ging daar een winkel binnen en pakte iets gehaast wat witte kleren uit een schap, waarmee ik de aandacht trok van de winkeldame: “White party emergency?” Busted.

De White Party was een veel geslaagder event. Het vond niet binnen plaats maar in een enorme tuin, waardoor het ontzettend makkelijk was mensen te ontmoeten. Twee hoogtepunten hierin wil ik jullie niet onthouden. De eerste is mijn langverwachte ontmoeting met Sanny, de enige andere Nederlandse in ons jaar. Ik wist al van haar bestaan, maar had haar nog niet eerder ontmoet. Het was een verademing om weer eens Nederlands te spreken – je merkt dan pas dat het eigenlijk best veel energie kost om de hele tijd alles in het Engels te doen. Een huisgenoot van Sanny, Henry, stond erop dat hij ook een soort van Nederlands was – hij is namelijk nogal direct en voelt zich zeer met ons verwant (een clown, dat merken jullie, maar wel een geestige clown. Hij heeft me sindsdien consequent aangesproken als ‘my Dutch brother’). De tweede ontmoeting die ik jullie niet wil onthouden is die met Kwamina, een Ghanees. Ik liet hem weten dat ik Kumasi en Accra geweest was, omdat mijn vader daar is opgegroeid. Dit had hij duidelijk niet verwacht: “Jouw vader is in Ghana opgegroeid?” Ik wees naar mijn gezicht: “Zie je het niet dan?” Hilariteit alom. (Voor de volledigheid: mijn grootvader was expat in Ghana voor Heineken, wat ik later ook aan Kwamina uitlegde)

Dag 3

De laatste volledige dag stond er een veeleisend programma op de agenda. Om 11:00 meldden we ons bij de Surf Lodge voor een borrel aan het water tussen 11:00 en 15:00. Ik denk dat niemand echt zin had om te drinken, maar het blijkt dat iedereen ook weer niet zover voorbij zijn studententijd geëvolueerd is. Een hilarische gesprek hier vond plaats tussen Henry, Chloe, en mijzelf. Henry moet ik even nader introduceren als prototype Amerikaanse frat boy, hij zat al goed in de olie om 12:00 en is een goeie blaataap: “Evert, I’d like you to meet Chloe, she went to, like, community college and I’m so proud of how she worked her way up”. Chloe bleek naar Stanford te zijn geweest om vervolgens vijf jaar in Private Equity in Londen te hebben gewerkt.

Na de surf lodge ging ik met een aantal huisgenoten en wat anderen naar Navy Beach, waar we een heerlijke duik hebben genomen om een beetje bij te komen van de hitte en de vroege borrel. Daarna was het tijd voor het laatste agendapunt, de Sunset Cruise. We verzamelden ons in een haven en hebben twee uur rondgevaren en voor anker gelegen in Lake Montauk. Er kon gezwommen worden, wat een prachtige ervaring was, en we zagen de zonsondergang op de weg terug. Afsluitend hebben we gegeten bij The Dock Bar & Grill in Montauk, een charmant tentje midden in Old Montauk wat lijkt op een soort zeemanskroeg uit de jaren 50. De taxichauffeur die ons hierheen bracht vertelde dat hij 40 jaar geleden uit Ierland hierheen was verhuisd. Ik vroeg hem waarom hij was verhuisd. “To be honest, that’s just what everyone was doing, so I figured, might as well do the same”.

Dag 4

Peergaar gingen we naar huis. Op de terugweg kwamen we langs een diner waar we stopten voor lunch, en dit was zo ontzettend Amerikaans dat ik het niet kon laten er even een zin en een foto aan te wijden.

Dat was hem weer! De volgende post gaat over volgende week, de laatste week voor orientation begint op 18 augustus. Op 13 augustus gaan we met c. 50 medestudenten naar een Yankees Game, verder zal er niet zo heel veel gebeuren. Al weet je maar nooit…

Stay tuned!